Archive for Μαρτίου, 2012


 Image

Η χρήση των υπηρεσιών υγείας συναρτάται με τις υγειονομικές ανισότητες ως προς την άνιση κατανομή του επίπεδου των δαπανών και των παροχών σε οποιοδήποτε σύστημα υγείας, που «μεταφράζεται» στην διαφοροποίηση ως προς την κατανάλωση και την προσφορά των υγειονομικών υπηρεσιών[1].

Οι ανισότητες στην χρήση υπηρεσιών εντοπίζονται , έτσι, σε δύο κύριους άξονες: α) σε αυτόν της προσφοράς υπηρεσιών υγείας, με κυριότερα εμπόδια την ύπαρξη χρόνων αναμονής για θεραπεία (λίστες αναμονής) – την γεωγραφική τοποθεσία των υπηρεσιών – το οικονομικό κόστος της υγειονομικής φροντίδας και την έλλειψη επαρκούς πληροφόρησης για την διαθέσιμη φροντίδα, β) σε αυτόν της ζήτησης υπηρεσιών υγείας, με τις μεταβλητές ανισοτήτων να αφορούν το εισόδημα, την ηλικία, το φύλο, την γνώση, τις πεποιθήσεις, τις προτιμήσεις και τις ευκαιρίες[2].

Είναι σημαντικό να τονισθεί ότι τα εμπόδια στην πρόσβαση και στην χρήση των υπηρεσιών υγείας δεν αφορούν πάντα τον άξονα της προσφοράς ή της ζήτησης διαζευκτικά, αλλά συχνά οι δύο άξονες αλληλοδρούν δημιουργώντας έντονες υγειονομικές ανισότητες.

Σε επίπεδο ΕΕ η πρόσβαση στην υγειονομική φροντίδα αποτελεί ένα ζήτημα κλειδί. Έχει κατηγοριοποιηθεί ως μία από τις κοινές αξίες των κρατών-μελών της ΕΕ, όπως συμφωνήθηκε τον Ιούνιο του 2006 από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης[3]. Η πρόσβαση όλων σε κατάλληλη υγειονομική και μακροχρόνια φροντίδα καθώς και η αντιμετώπιση των ανισοτήτων στην πρόσβαση έχει επίσης προταθεί ως ένας κύριος στόχος προτεραιότητας μέσω της Ανοικτής Μεθόδου Συντονισμού για την Κοινωνική Προστασία και την Κοινωνική Ενσωμάτωση[4].


[1] Βλέπε σχετικά Κυριάκος Ν Σουλιώτης (επιμέλεια), Πολιτική και Οικονομία της Υγείας Στρατηγικός Σχεδιασμός-Οργάνωση και Διοίκηση, Οικονομική Λειτουργία- Τομεακές πολιτικές, Αθήνα (Εκδόσεις Παπαζήση) 2006, 46.

 [2] European Commission, Directorate-General for Employment, Social Affairs and Equal Opportunities, «Quality In And Equality Of Access to Healthcare Services», (2008), European Communities, URL: http://www.euro.centre.org/data/1237457784_41597.pdf (πρόσβαση στις 7/12/2011).

[3] European Commission, Directorate-General for Employment, Social Affairs and Equal Opportunities, «Quality In And Equality Of Access to Healthcare Services», (2008), European Communities, URL: http://www.euro.centre.org/data/1237457784_41597.pdf (πρόσβαση στις 7/12/2011).

 [4] European Commission, Directorate-General for Employment, Social Affairs and Equal Opportunities, «Quality In And Equality Of Access to Healthcare Services», (2008), European Communities, URL: http://www.euro.centre.org/data/1237457784_41597.pdf (πρόσβαση στις 7/12/2011).

Advertisements

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός κρούει τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με την παιδική φυματίωση την οποία και χαρακτηρίζει ως μία κρυφή επιδημία.

H Φυματίωση (TB) συχνά δεν διαγνώσκεται στα παιδιά κατά τη γέννηση τους και μέχρι να φτάσουν στην ηλικία των 15 ετών εξαιτίας της έλλειψης πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας ή εξαιτίας της αμέλειας αναγνώρισης των συμπτωμάτων από τους επαγγελματίες υγείας σε αυτή την ηλικιακή ομάδα.

Ο Π.Ο.Υ μαζί με τη Συνεργασία για την Καταπολέμηση της Φυματίωσης δήλωσαν ότι με καλύτερη εκπαίδευση/κατάρτιση και εναρμόνιση των διαφορετικών προγραμμάτων που παρέχουν υπηρεσίες υγείας προς τα παιδιά, οι σοβαρές επιπλοκές και οι θάνατοι από φυματίωση μπορούν να προληφθούν για χιλιάδες παιδιά ετησίως.

“Έχουμε σημειώσει μεγάλη πρόοδο σε σχέση με τη φυματίωση: οι δείκτες θανάτων έχουν πέσει συνολικά στα επίπεδα του μείον 40% σε σχέση με το 1990 και εκατομμύρια ζωές έχουν σωθεί’’, δήλωσε ο Δρ. Mario Raviglione, ο οποίος είναι διευθυντής του προγράμματος του Π.Ο.Υ για την καταπολέμηση της φυματίωσης.

Όμως υπογραμμίζει ότι ‘δυστυχώς, σε ένα μεγάλο ποσοστό, στα παιδιά δεν έχουμε τόσο θετικά αποτελέσματα, και η παιδική φυματίωση παραμένει μία κρυφή επιδημία στις περισσότερες χώρες. Ήρθε η ώρα να δράσουμε και να μεταδώσουμε αυτά τα μηνύματα’’.

Οι περισσότερες οικογένειες οι οποίες είναι ευάλωτες στην φυματίωση ζουν σε συνθήκες φτώχειας και έχουν ελάχιστες γνώσεις σχετικά με την ασθένεια και τα μέσα πρόσβασης στην κατάλληλη υγειονομική φροντίδα. Πολύ συχνά, όταν ένας ενήλικας διαγνώσκεται με φυματίωση, δεν πραγματοποιείται καμία προσπάθεια να διερευνηθεί εάν τα παιδιά που διαμένουν στο νοικοκυριό πάσχουν και αυτά από την ασθένεια.

Αυτό το γεγονός αποτελεί ένα πολύ κρίσιμο βήμα, καθώς τα περισσότερα παιδιά ‘’κολλάνε’’ φυματίωση από έναν γονέα ή έναν συγγενή. Όποιο παιδί ζεί με ασθενή που πάσχει από φυματίωση και το οποίο εμφανίζει ανεξήγητο πυρετό και αποτυχία ανάρρωσης μπορεί να πάσχει και αυτό από την ασθένεια, και η κατάσταση του θα πρέπει να αξιολογηθεί από επαγγελματία υγείας με εξειδίκευση στη φυματίωση.

Όσα παιδιά δεν πάσχουν από φυματίωση, υπό αυτές τις συνθήκες, θα πρέπει να προστατεύονται από την ασθένεια μέσω προληπτικής θεραπείας με το φάρμακο isioniazid, ενώ όσα παιδιά νοσούν θα πρέπει να λαμβάνουν απαραιτήτως θεραπεία.

Οι λύσεις για την θεραπεία είναι χαμηλού κόστους

“Διακόσια παιδιά πεθαίνουν από φυματίωση κάθε ημέρα. Και όμως, η παροχή θεραπείας που θα προλάβει την εμφάνιση της ασθένειας κοστίζει λιγότερο από 3 σεντ την ημέρα ενώ η παροχή φροντίδας που θα θεραπεύσει τη φυματίωση κοστίζει 50σεντς ανά ημέρα’’ δήλωσε η Δρ. Lucica Ditiu, η οποία είναι γενική γραμματέας της Συνεργασίας για την Καταπολέμηση της Φυματίωσης.

‘’Όμως, πριν μπορέσουμε να προλάβουμε ή θεραπεύσουμε την ασθένεια θα πρέπει να βρούμε τα παιδιά που βρίσκονται σε κίνδυνο να νοσήσουν από φυματίωση, και αυτό θα γίνει μόνο εάν οι κυβερνήσεις, η κοινωνία των πολιτών και ο ιδιωτικός τομέας συνεργαστούν. Από εδώ και στο εξής πρέπει όλοι να συμφωνήσουμε: Είναι αδιανόητο να αφήσουμε έστω και ένα παιδί να πεθάνει από φυματίωση’’, είναι το ηχηρό μήνυμα της Δρ. Ditiu.
pentapostagma.gr

Aλεξανδρος Γιατζίδης, M.D., medlabnews.gr

H Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down είναι η 21η Μαρτίου. Καθιερώθηκε το 2006 με πρωτοβουλία του Ελληνα γιατρού Στυλιανού Αντωναράκη, καθηγητή Γενετικής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, με στόχο την ευαισθητοποίηση και ενημέρωση της διεθνούς κοινότητας για το σύνδρομο Down. Η συγκεκριμένη ημερομηνία επιλέχθηκε από τα αριθμητικά δεδομένα του συνδρόμου (3ο χρωμόσωμα στο 21ο ζεύγος = 3.21).
Το σύνδρομο Down είναι η πιο συνηθισμένη χρωμοσωμική διαταραχή στους ανθρώπους. Πήρε το όνομά του από τονΑγγλο John Langdon Down, που πρώτος το περιέγραψε το 1866Αφορά μια γενετική κατάσταση, που προκύπτει από την εμφάνιση ενός επιπλέον χρωμοσώματος στο 21ο ζευγάρι, για τον λόγο αυτό ονομάζεται Τρισωμία 21. Προέρχεται σε ποσοστό 90-95% από το ωάριο και 5-10% από το σπερματοζωάριο και συμβαίνει σε μία περίπου από τις 700-800 γεννήσεις παιδιών.
Τα ακριβή αίτια του συνδρόμου Down δεν είναι προς το παρόν γνωστά, παρ’ ότι συσχετίζεται με μητέρες μεγαλύτερης ηλικίας. (Ωστόσο, παιδιά με το σύνδρομο, γεννιούνται, σε ποσοστό 80%, από νεότερες μητέρες, κάτι λογικό, αφού είναι πολύ μικρότερος ο αριθμός των γεννήσεων από γυναίκες άνω των 35 ετών.) Τα άτομα με σύνδρομο Down και οι οικογένειές τους υπολογίζονται περίπου σε 25.000.000 σε όλο τον κόσμο.
Για την πλειονότητα των παιδιών με σύνδρομο Down, η διάγνωση γίνεται κατά τη γέννηση ή λίγο αργότερα. Ωστόσο, το σύνδρομο μπορεί να ανιχνευτεί με προγεννητικό έλεγχο που περιλαμβάνει: αμνιοπαρακέντηση, ομφαλοκέντηση (και οι δύο αυτές επεμβατικές μέθοδοι ενέχουν πολύ μικρό κίνδυνο αποβολής), αυχενική διαφάνεια και βιοχημικό έλεγχο στον ορό της εγκύου.
Το σύνδρομο Down μπορεί να επηρεάσει πολλαπλά συστήματα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως όλοι όσοι το έχουν θα παρουσιάσουν όλες τις εκδηλώσεις. Τα παιδιά που γεννιούνται με σύνδρομο Down δεν «πάσχουν» από το σύνδρομο, αφού δεν είναι πάθηση ούτε ασθένεια, αλλά μια γενετική κατάσταση που εμφανίζεται ανεξαρτήτως φυλής, καταγωγής ή εθνότητας.
Κάποια από τα χαρακτηριστικά που μπορεί να παρουσιάσει ένα παιδί με σύνδρομο Down είναι: υποτονία, μικροκεφαλία, μικρά αυτιά και μύτη, αδυναμία στον έλεγχο της γλώσσας, χαρακτηριστική εικόνα ματιών, μια επιπλέον δερματική πτυχή στον αυχένα, κοντά και πλατιά χέρια, κοντά δάκτυλα και μία εγκάρσια παλαμιαία πτυχή, αντί των φυσιολογικών δύο.
Μεγάλο ποσοστό των παιδιών που γεννιούνται με σύνδρομο Down ενδέχεται να έχουν συγγενείς καρδιοπάθειες. Επίσης, οι πνεύμονες των ατόμων με σύνδρομο Down είναι πιο ευάλωτοι σε λοιμώξεις, ενώ είναι συχνά και τα προβλήματα στ’ αυτιά ή τα οφθαλμικά προβλήματα.
Το παιδί με σύνδρομο Down έχει βραδύτερη ανάπτυξη από τα τυπικά αναπτυσσόμενα παιδιά, συνήθως χαμηλό ανάστημα και αυξημένη τάση για παχυσαρκία. Ωστόσο, με πρώιμη παρέμβαση, παρακολούθηση από ενδοκρινολόγο, σωστή διατροφή και άσκηση οι καταστάσεις αυτές βελτιώνονται σημαντικά.
Οι άνδρες με σύνδρομο Down είναι στείροι (πλην του μωσαϊσμού). Οι γυναίκες έχουν 50% πιθανότητα να γεννήσουν παιδί με το ίδιο σύνδρομο.
Τα παιδιά με σύνδρομο Down έχουν χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης από τα παιδιά τυπικής ανάπτυξης, αλλά η διακύμανση μπορεί να είναι μεγάλη. Οι διαταραχές στην ψυχοκοινωνική εξέλιξη περιλαμβάνουν επηρεασμό της βραχυχρόνιας μνήμης, της ικανότητας σκέψης, της ομιλίας και της κινητικότητας. Η κινητική και η λεκτική υστέρηση γίνονται εμφανείς σε πρώιμη ηλικία και συνήθως τα άτομα με σύνδρομο Down χρειάζονται λογοθεραπεία για να βελτιωθεί η εκφραστική τους δυνατότητα.
Η νοητική ανάπτυξη στα παιδιά με σύνδρομο Down είναι απρόβλεπτη και δεν είναι δυνατό από τη γέννηση να προβλεφθούν οι διανοητικές ικανότητες. Γι’ αυτό, ο προσδιορισμός των καλύτερων μεθόδων εκπαίδευσης για κάθε παιδί ιδανικά αρχίζει σύντομα μετά τη γέννηση. Δεδομένου ότι τα άτομα με σύνδρομο Down έχουν ευρύ φάσμα δυνατοτήτων και η ικανότητα μάθησης σ’ αυτά δεν σταματά ποτέ, η επιτυχία στο σχολείο και μετέπειτα στην εργασία δεν είναι σε καμία περίπτωση μάταιος αγώνας. Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν άτομα με σύνδρομο Down που είναι σε θέση να εργάζονται, να συμμετέχουν στην κοινωνική ομάδα και να πετυχαίνουν σε τομείς όπως ο αθλητισμός, η τέχνη κ.ά.
Να αρθεί η προκατάληψη
Δεν υπάρχει ριζική θεραπεία για το σύνδρομο Down.Παρεμβάσεις γίνονται σε όποιες από τις εκδηλώσεις του συνδρόμου αυτό είναι εφικτό. Η ενημέρωση, καθοδήγηση και στήριξη των γονέων που αποκτούν παιδί με σύνδρομο Down και η κοινωνική μέριμνα για να δοθούν ευκαιρίες προσαρμοσμένες στις αναπτυξιακές και μαθησιακές ιδιαιτερότητες των ατόμων με σύνδρομο Down είναι τα δύο σημεία-κλειδιά για την ουσιαστική και αποτελεσματική ένταξή τους στην κοινωνία. Αν και σε μικρότερο βαθμό από ό,τι παλιότερα, τα άτομα με σύνδρομο Down εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται σήμερα με κοινωνική προκατάληψη, λόγω της άγνοιας και της λανθασμένης εντύπωσης ότι πρόκειται για άτομα με βαριά καθυστέρηση, φορτίο για την κοινότητα και την οικογένειά τους. Η προκατάληψη αυτή θα πρέπει να αρθεί για να μπορέσουν και τα άτομα με σύνδρομο Down, ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας, να ενταχθούν, να προσφέρουν και να λάβουν αυτό που μπορούν και τους αξίζει. Στο σημερινό κόσμο που διακηρύσσει παντοιοτρόπως το ενδιαφέρον του για την ένταξη και προστασία όλων των κοινωνικών ομάδων, θα πρέπει και τα άτομα με σύνδρομο Down να βρουν τη θέση τους και να έχουν τις ευκαιρίες να δημιουργήσουν σε ένα περιβάλλον αποδοχής, ασφάλειας και αγάπης.

Οι τρεις μορφές του συνδρόμου

Καθαρή ελεύθερη τρισωμία 21: Κάθε κύτταρο στο σώμα περιέχει ένα επιπλέον χρωμόσωμα 21 (ισχύει για το 95% των ατόμων με σύνδρομο Down).
Μετάθεση: Ενα επιπλέον κομμάτι του 21ου χρωμοσώματος συνδέεται ή «μετατοπίζεται» σε ένα άλλο χρωμόσωμα (3-4% των ατόμων με σύνδρομο).
Μωσαϊσμός: Το αποτέλεσμα ενός σφάλματος στην κυτταρική διαίρεση αμέσως μετά τη γονιμοποίηση (στους άλλους τύπους του συνδρόμου Down η χρωμοσωμική ανωμαλία συμβαίνει κατά τη διάρκεια της γονιμοποίησης ή πριν από αυτήν). Αντί για ένα επιπλέον 21ο χρωμόσωμα σε κάθε κύτταρο, τα άτομα αυτά έχουν 46 χρωμοσώματα σε μερικά κύτταρα και 47 χρωμοσώματα σε άλλα.
ΠΗΓΗ: «Ηλιαχτίδα – Ενωση Γονέων και Φίλων Ατόμων με σύνδρομο Down»

MEDLABNEWS.GR

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr

 Η παχυσαρκία αποτελεί ένα μεγάλο κεφάλαιο στον κλάδο της δημόσιας υγείας. Αμέτρητες ειδικότητες –συχνά χωρίς την απαραίτητη κατάρτιση – ασχολούνται και προσπαθούν με ορθόδοξους και ανορθόδοξους τρόπους να λύσουν ή να πείσουν ότι μπορούν να λύσουν τη νέα αυτή μάστιγα, ενώ τεράστια χρηματικά ποσά δαπανώνται στο βωμό της. Ωστόσο το πρόβλημα παραμένει.

Τι είναι αυτό που κάνει την παχυσαρκία ένα τόσο δυσεπίλυτο πρόβλημα; Αντίθετα με μη απαραίτητες συνήθειες που επιβαρύνουν την υγεία όπως το κάπνισμα και τα ναρκωτικά, η παχυσαρκία έχει να κάνει με δύο παραμέτρους που είναι αναπόσπαστα κομμάτια της ζωής μας: την ενεργειακή πρόσληψη (φαγητό) και την ενεργειακή δαπάνη (άσκηση).

Ακόμα και σε ένα περιβάλλον με αποκλειστικά ισορροπημένες διατροφικές επιλογές, πληθώρα επιλογών φυσικής δραστηριότητας και ελάχιστες ευκαιρίες για καθιστική ζωή, πάντα θα υπάρχει ένας παράγοντας που δεν μπορεί να ελεγχθεί από καμία εξωτερική ή κοινωνική επιβολή: η ελεύθερη βούληση. Με άλλα λόγια και πάλι θα υπάρχουν άτομα που θα επιλέξουν να φάνε και να καθίσουν περισσότερο.

Ένα δεύτερο εμπόδιο στην απώλεια βάρους είναι οι μη ρεαλιστικοί στόχοι. Τα περισσότερα άτομα που επισκέπτονται διαιτολόγο έχουν σαν προτεραιότητα να χάσουν βάρος γρήγορα. Και συχνά με κάθε θυσία. Ωστόσο η λογική αυτή δυναμιτίζει τη βασική αρχή κάθε σωστής προσέγγισης που στοχεύει στην απώλεια βάρους και αυτή είναι η υιοθέτηση διατηρήσιμων υγιεινών διατροφικών συνηθειών. Ο στόχος ενός σωστού προγράμματος απώλειας βάρους είναι η εκπαίδευση του ατόμου και η σταδιακή αλλαγή των συνηθειών. Η απώλεια βάρους είναι το φυσικό επακόλουθο και όχι η κινητήρια δύναμη της προσπάθειας.

Επίσης η πλειοψηφία των ατόμων που επισκέπτονται διαιτολόγο περιμένουν να πάρουν ένα χαρτί στο οποίο αναγράφεται αναλυτικά και πολύ συγκεκριμένα τι πρέπει και τι δεν πρέπει να φάνε. Φυσικά η παροχή ενός δομημένου διαιτολογίου είναι χρήσιμη προκειμένου το άτομο να μπει σε μια σειρά, ωστόσο η δέσμευση με το πρόγραμμα συχνά εμποδίζει το άτομο να δρα αυτόνομα.

Η συνεχής ενασχόληση με τις δίαιτες βλάπτει σοβαρά την υγεία

Η συνεχής ενασχόληση με δίαιτες οδηγεί στην ανάπτυξη μιας σχέσης αγάπης – μίσους με το φαγητό. Ειδικά οι νέες γυναίκες φτάνουν στο σημείο να νιώθουν τύψεις ακόμα και μετά από μηδαμινές παρεκκλίσεις. Σαν αποτέλεσμα, μια μικρή ατασθαλία γίνεται συνώνυμη της καταστροφής και της αποτυχίας. Φυσικά η στάση αυτή είναι ολότελα λανθασμένη. Η απώλεια βάρους είναι μια διαδικασία που παίρνει χρόνο και είναι φυσικό κάποιες φορές να υπάρξει απόκλιση από το επιθυμητό. Στην πραγματικότητα οι συγκυρίες αυτές είναι χρήσιμες αφού αποτελούν ευκαιρίες για εκμάθηση τεχνικών αποδοχής, απενοχοποίησης και καλύτερης διαχείρισης των παρεκκλίσεων.

Σύμφωνα με τα παραπάνω είναι προφανές ότι οι παράμετροι που μπορούν να αποτελέσουν εμπόδιο στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας είναι πολλές και διαφορετικές, ενώ το κλειδί για την αντιμετώπιση της κρύβεται στις εξής αρχές: εξατομίκευση, σωστή καθοδήγηση, υποστήριξη, επιμονή και ρεαλιστικές προσδοκίες.

Πηγή: http://www.slap.gr

Η Εθνική Έρευνα Υγείας (National Health Survey) αποτελεί μέρος του Ευρωπαϊκού Στατιστικού Προγράμματος, στο οποίο συμμετέχουν όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (European Health Interview Survey).

Βασικός στόχος της έρευνας είναι η μελέτη και παροχή, σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο, αναλυτικών πληροφοριών για την κατάσταση υγείας του πληθυσμού, τους παράγοντες που την επηρεάζουν και τη χρήση υπηρεσιών υγείας.

Η έρευνα διενεργήθηκε κατόπιν απόφασης του Υπουργού Οικονομίας, βάσει συμβολαίου που προσυπέγραψαν η Commission (Εurostat) και η ΕΛ.ΣΤΑΤ και πραγματοποιήθηκε το τελευταίο τρίμηνο του έτους 2009. Οι περίοδοι αναφοράς ποικίλουν ανά ερώτημα. Ειδικότερα, είναι:

• η ημέρα διενέργειας της έρευνας για τα ερωτήματα που αφορούν στην κατάσταση υγείας, τους παράγοντες που επηρεάζουν την κατάσταση της υγείας (ΔΜΣ, διατροφή, κάπνισμα, κατανάλωση αλκοόλ), στην ικανοποίηση από υπηρεσίες υγείας,

• οι τελευταίες 2 εβδομάδες (πριν την ημέρα διενέργειας της έρευνας) για την κατανάλωση φαρμάκων,

•  οι τελευταίες 7 ημέρες (πριν την ημέρα διενέργειας της έρευνας) για τη φυσική άσκηση.

Η έρευνα καλύπτει τα νοικοκυριά όλης της Χώρας, ανεξάρτητα από το μέγεθος ή από τα οποιαδήποτε οικονομικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά τους.