Archive for Μαΐου, 2012


 

Παγκόσμια Ημέρα για τη Σκλήρυνση Κατά Πλάκας

Η τελευταία Τετάρτη του Μαΐου θεσπίστηκε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Multiple Sclerosis International Federation (MSIF) ως Παγκόσμια Ημέρα για την Σκλήρυνση Κατά Πλάκας και εορτάζεται με συντονισμένες εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο από το 2009.

Φέτος θα εορταστεί στις 30 Μαΐου και το σύνθημα της είναι «Η ζωή μου με την Σκλήρυνση Κατά Πλάκας «. Το κοινοποιεί η διεθνής ομοσπονδία MSIF για την Παγκόσμια ημέρα 2012 με το μήνυμα : «Η διάγνωση της ΣΚΠ δεν σημαίνει το «τέλος» για όλα τα όνειρα της ζωής ».

Στόχος της παγκόσμιας ημέρας είναι η ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινού και της Πολιτείας, η επίτευξη μεγαλύτερης κατανόησης μέσω της σωστής ενημέρωσης για αυτήν τη χρόνια πάθηση, καθώς και τις επιπτώσεις στην καθημερινότητα των πασχόντων αλλά και των οικογενειών τους.

Υπολογίζεται ότι πάνω από 2.000.000 άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πάσχουν από ΣΚΠ, εκ των οποίων περίπου 10.000 βρίσκονται στην Ελλάδα.

Τι είναι η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας

Η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας δεν είναι μεταδοτική ασθένεια, δεν είναι κληρονομική πάθηση, δεν είναι ψυχική διαταραχή, δεν είναι θανατηφόρος.

Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι αυτοάνοση νευροεκφυλιστική νόσος του κεντρικού νευρικού συστήματος. Η αιτιολογία της δεν είναι γνωστή και όπως σε όλες τις αυτοάνοσες παθήσεις, ο οργανισμός επιτίθεται στον εαυτό του, αναγνωρίζοντας τα φυσιολογικά κύτταρα ως «εισβολείς».

Πιο συγκεκριμένα στη ΣΚΠ το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στη μυελίνη του κεντρικού νευρικού συστήματος, δηλαδή τη στοιβάδα, που περιβάλλει και προστατεύει τις νευρικές ίνες, που ευθύνονται για τη μετάδοση σημάτων σε άλλα μέρη του οργανισμού. Όταν η μυελίνη φθαρεί ή καταστραφεί τα νευρικά ερεθίσματα επιβραδύνονται ή δεν μεταδίδονται καθόλου.

Η καταστροφή της μυελίνης μπορεί να προσβάλει τόσο τα κινητικά όσο και τα αισθητικά νεύρα του κεντρικού νευρικού συστήματος και έτσι μπορεί να επιδράσει στην κίνηση, στην αφή ή στις άλλες αισθήσεις. Μερικά συμπτώματα είναι εμφανή, άλλα όμως, όπως η κούραση, η εναλλαγή διάθεσης, η απώλεια πρόσφατης μνήμης και η δυσκολία συγκέντρωσης, είναι συνήθως συμπτώματα ακαθόριστα ή «κρυφά» που είναι δύσκολο να περιγραφούν.

Η ΣΚΠ επηρεάζει λοιπόν τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό, και είναι αγνώστου αιτιολογίας πολυπαραγοντική αυτοάνοση νόσος, την οποία συναντούν όχι μόνο οι νευρολόγοι, αλλά και πολλοί οφθαλμίατροι, παθολόγοι, γενικοί ιατροί, ορθοπεδικοί, καθώς και γιατροί άλλων ειδικοτήτων κατά την πρώτη της εκδήλωση. Εμφανίζεται σε ηλικίες κυρίως ανάμεσα στα 20 και τα 40 (ενδεχομένως όμως και σε μικρότερες η μεγαλύτερες ηλικίες), ενώ η μέση ηλικία έναρξης είναι τα 30 και προσβάλλει περισσότερο τις γυναίκες από τους άνδρες σε ποσοστό 2:1.

Η πάθηση μπορεί να προκαλέσει ποικιλία συμπτωμάτων, όπως διαταραχή όρασης (θάμβος όρασης, διπλωπία), κινητικές διαταραχές (αδυναμία στο ένα ή περισσότερα άκρα), διαταραχή ισορροπίας, έντονους ιλίγγους, διαταραχή αισθητικότητας (υπαισθησία, άλγη, δυσαισθησία στα άκρα ή τον κορμό), διαταραχή από την ούρηση (επίμονη επιτακτική ούρηση). Σε εμφάνιση αυτών των φαινομένων θα ήταν καλό κάποιος να επισκεφτεί νευρολόγο για να γίνει εκτίμηση της όλης κλινικής εικόνας και ο απαραίτητος παρακλινικός έλεγχος.

Η διάγνωση της νόσου δεν είναι απλή. Είναι απαραίτητο να προηγηθεί ένας σημαντικός αριθμός εργαστηριακών εξετάσεων, καθώς πολλές παθήσεις μοιάζουν με τη ΣΚΠ, και για το λόγο αυτό πρέπει να ελεγχθούν και να αποκλειστούν. Η τελική διάγνωση της νόσου τίθεται βάσει συγκεκριμένων επιστημονικών κριτηρίων που έχουν θεσπιστεί, στα οποία εμπεριέχονται αφ’ ενός τα χαρακτηριστικά της κλινικής εικόνας, αφ’ ετέρου η μαγνητική τομογραφία (ΜRI) εγκεφάλου και νωτιαίου μυελού, ο λεπτομερής έλεγχος του εγκεφαλονωτιαίου υγρού και τα προκλητά δυναμικά.

Η ΣΚΠ είναι χρόνια νόσος και αγνώστου αιτιολογίας. Εκδηλώνεται με διαφορετικές μορφές (υποτροπιάζουσα, δευτερογενής προϊούσα, πρωτογενής προϊούσα). Η θεραπευτική αντιμετώπισή της ακόμη δεν είναι ριζική. Σε περίπτωση υποτροπών χορηγούνται κορτικοειδή. Ως θεραπευτική παρέμβαση, με σκοπό τον περιορισμό των υποτροπών, χορηγούνται συστηματικά ανοσοτροπο-ποιητικά ή ανοσοκασταλτικά σκευάσματα που εξατομικεύονται ανάλογα με τη βαρύτητα και τη ταχύτητα εξέλιξης της νόσου.

Τα συμπτώματα μπορεί να διαφέρουν σε ένταση, από πολύ ελαφρά έως και πολύ βαριά, ενώ μπορεί να ανακουφιστούν ή να εξαλειφθούν είτε με τη βοήθεια συμπληρωματικών ανακουφιστικών φαρμάκων είτε άλλων θεραπευτικών μεθόδων, όπως η φυσική αποκατάσταση

Πηγή: http://www.yyka.gov.gr/articles/news/400-pagkosmia-hmera-gia-th-sklhrynsh-kata-plakas

Advertisements

Φύλο και Υγεία

  Οι ανισότητες υγείας κατά φύλο έχουν αποτελέσει μία έντονη πηγή κοινωνιολογικού ερευνητικού ενδιαφέροντος από τις αρχές της δεκαετίας του ‘70[1].

Έκτοτε, πολλές έρευνες και μελέτες έχουν τεκμηριώσει ότι υφίστανται έμφυλες υγειονομικές ανισοτήτες, και πιο συγκεκριμένα αποδείχτηκε ότι οι γυναίκες εμφανίζουν μικρότερα επίπεδα θνησιμότητας και μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής από τους άνδρες ενώ παράλληλα εμφανίζουν μεγαλύτερα επίπεδα νοσηρότητας καθώς και μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης οποιασδήποτε αναπηρίας[2].

Πολύ σημαντική για την έρευνα των έμφυλων ανισοτήτων στην υγεία είναι η διάκριση μεταξύ βιολογικού φύλου (sex) και κοινωνικού φύλου (gender). Η έννοια του βιολογικού φύλου παραπέμπει στην γενετική και ορμονική κατασκευή των ατόμων και στην ανάπτυξη από αυτήν της βιολογικής-γενετικής βάσης των δευτερεύοντων φυσικών χαρακτηριστικών των ατόμων[3] – για τις γυναίκες τα χρωμοσώματα ΧΧ και για τους άντρες τα χρωμοσώματα ΧΥ – ενώ η έννοια του κοινωνικού φύλου παραπέμπει στην έννοια της κοινωνικής κατασκευής των κοινωνικών και πολιτισμικών ρόλων[4], των κοινωνικών εμπειριών, προσδοκιών και υποχρεώσεων καθώς και των εμπειριών από την οικογενειακή ζωή, την αγορά εργασίας, από τους επαγγελματικούς χώρους[5] και την ευρύτερη κοινωνική θέση και υπόσταση η οποία ορίζεται και καθορίζεται συχνά υπό την ηγεμονία μίας πατριαρχικής κοινωνικής οργάνωσης.

Το πλέον καίριο ζήτημα που εμφανίζεται στην σύγχρονη ερευνητική πραγματικότητα είναι η αναζήτηση της αιτιολογίας των έμφυλων υγειονομικών ανισοτήτων όχι μόνο στη βιολογική διαφοροποίηση ή στη κοινωνική διαφοροποίηση και κοινωνική κατασκευή, αλλά στην «διαπλοκή» των δύο παραγόντων.

Ερευνητές πλέον υποστηρίζουν ότι τόσο η βιολογική εξήγηση όσο και η κοινωνική εξήγηση παράγουν, εάν δεν χρησιμοποιηθούν συνδυαστικά, απλουστευτικές ερμηνείες για το φαινόμενο των υγειονομικών ανισοτήτων κατά φύλο[6].

 


[1] Βλέπε Annandale Ellen, Hunt Kate, Gender Inequalities in Health, Buckingham (Open University Press) 2000,1.

 [2] Για τη σύνδεση φύλου και αναπηρίας βλέπε Doblhammer Gabriele, Hoffmann Rasmus, Muth Elena, Westphal Christina, Kruse Anne, «A systematic literature review of studies analyzing the effects of sex, age, education, marital status, obesity and smoking on health transitions», Vol 20-5, (2009), Demographic Research, pp. 38-58, Published by: the Max Planck Institute for Demographic Research.

 [3] Βλέπε Pollard M. Tessa, Hyatt Brin Susan, Sex, Gender and Health, Cambridge (Cambridge University Press), 1999, 2.

 [4] Βλέπε Annandale Ellen, Hunt Kate, Gender Inequalities in Health, Buckingham (Open University Press) 2000, 1 καθώς και Pollard M. Tessa, Hyatt Brin Susan, Sex, Gender and Health, Cambridge (Cambridge University Press), 1999, 2.

[5] Βλέπε Annandale Ellen, Hunt Kate, Gender Inequalities in Health, Buckingham (Open University Press) 2000, 3-12.

 [6] Bird E. Chloe, Rieker P. Patricia, Gender and Health – The Effects of Constrained Choices and Social Policies, Cambridge (Cambridge University Press) 2008, 16-17.

Σύγχρονες έρευνες αναφέρουν πως ένας από τους πολλούς κινδύνους που αντιμετωπίζουν τα παιδιά είναι και το παθητικό κάπνισμα.

Επιστημονική έρευνα που διεξήχθη στην Αμερική αναφέρει πως, ύστερα από εξετάσεις αίματος που έγιναν σε περίπου 500 παιδιά ηλικίας από 1-4 ετών, πάνω από το 50% έφερε στο αίμα του την χημική ουσία κοτινίνη.

Η κοτινίνη είναι η χημική ουσία που παράγεται στον ανθρώπινο οργανισμό  όταν αυτός εκτίθεται στην νικοτίνη.

Η μελέτη αυτή αποδεικνύει πως η έκθεση των παιδιών στο βλαβερό καπνό του τσιγάρου δεν υφίσταται μόνο όταν εκείνα βρίσκονται δίπλα σε κάποιο καπνιστή αλλά και σε πολλές άλλες περιπτώσεις όπως το να παραμείνουν σε κάποιο χώρο που έχει προηγηθεί κάπνισμα ή ακόμα και το ίδιο το περιβάλλον στο οποίο ζουν και μεγαλώνουν.

Δυστυχώς παρά το γεγονός πως όλοι γνωρίζουμε τις σοβαρές επιπτώσεις που επιφέρει η εισπνοή καπνού από τα παιδιά, όπως άσθμα, αναπνευστικά προβλήματα, κίνδυνος αιφνίδιου θανάτου, αδυνατούμε να το κατανοήσουμε αποφεύγοντας συχνά να πάρουμε την ευθύνη των πράξεων μας.

Πηγή: http://www.amna.gr/articleview.php?id=12912

Οι υπολογισμοί της κατανάλωσης αλατιού από τις αρχές της δεκαετίας του 90 δείχνουν ότι σχεδόν σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. η πρόσληψη αλατιού είναι πολύ μεγάλη με την πλειονότητα να κυμαίνεται μεταξύ 8 και 12 γραμμαρίων ημερησίως.

Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ) συνιστά ως ημερήσια ποσότητα πρόσληψης αλατιού τα 5 γραμμάρια.

Η Κύπρος, η Γερμανία και η Λετονία έχουν αναφέρει τις χαμηλότερες εκτιμήσεις σχετικά με την πρόσληψη αλατιού – 5 γραμμάρια, 6,6 γραμμάρια και 7,1 γραμμάρια αντίστοιχα.

Η Ουγγαρία έχει αναφέρει την υψηλότερη ποσότητα ημερήσιας πρόσληψης κατά μέσο όρο: 17,5 γραμμάρια για τους άντρες και 12,1 γραμμάρια για τις γυναίκες.

Η πρόσληψη αλατιού, εν γένει, εμφανίζεται υψηλότερη στους άντρες παρά στις γυναίκες. Το πιό κύριο και τρανταχτό παράδειγμα είναι αυτό της Πολωνίας: η μέση ποσότητα ημερήσιας πρόσληψης είναι σχεδόν διπλάσια για τους άντρες από ότι για τις γυναίκες (14,7 γραμμάρια και 8,6 γραμμάρια αντίστοιχα)..

Η υπέρμετρη πρόσληψη αλατιού συνδέεται, σύμφωνα με την Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με αυξημένη αρτηριακή πίεση καθώς και με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών παθήσεων, οπότε μπορούμε να συμπεράνουμε ότι τα στατιστικά στοιχεία δεν είναι διόλου ενθαρρυντικά…

Δυστυχώς, στην Έκθεση της Κομισσιόν δεν υπάρχουν ακόμη διαθέσιμα στατιστικά δεδομένα για την πρόσληψη αλατιού από τους Έλληνες πολίτες…

Πηγή: http://ec.europa.eu/health/nutrition_physical_activity/docs/salt_report_en.pdf

Επιστήμονες που έχουν μελετήσει την μείωση κινδύνου στεφανιαίας καρδιακής νόσου σε όσους καταναλώνουν μπύρα, εντοπίζουν πως αυτό δεν οφείλεται μόνο στο ίδιο το αλκοόλ αλλά και σε άλλους παράγοντες στην μπύρα όπως τα αντιοξειδωτικά και τις βιταμίνες.

Έρευνες που έχουν γίνει σε μπύρες που δεν περιέχουν αλκοόλ, αποδεικνύουν πως υπάρχουν θετικές επιδράσεις στον οργανισμό από φυσικά συστατικά και σε αυτόν τον τύπο μπύρας.

Η μπύρα είναι πηγή φυτικών ινών οι οποίες προέρχονται από τα κυτταρικά τοιχώματα του κριθαριού. Δύο ποτήρια μπύρας περιέχουν ένα ποσοστό περίπου 10% από την συνιστώμενη ημερήσια κατανάλωση φυτικών ινών και μερικές μπύρες μπορούν να παρέχουν ακόμη και μέχρι 30%-50%.

Ένα από τα πολλά οφέλη των φυτικών ινών είναι η επιβράδυνση της πέψης και απορρόφησης του φαγητού από τον οργανισμό, κάτι το οποίο μειώνει τα επίπεδα την χοληστερίνης στο αίμα, βοηθώντας στην μείωση του κινδύνου εμφάνισης κάποιας καρδιακής νόσου.

Κάποιες έρευνες έχουν σημειώσει πως εκείνοι που κάνουν μια μέτρια κατανάλωση μπύρας, έχουν έναν βαθμό προστασίας από το βακτήριο Helicobacter pylori, γνωστό ότι προκαλεί το μεγαλύτερο ποσοστό από τα έλκη του στομάχου και ίσως υπεύθυνο και για τον καρκίνο του στομάχου.

Η κατανάλωση μπύρας και κρασιού υποστηρίζεται πως διευκολύνει τη σωστή λειτουργία του οργανισμού πιθανόν στην αντιβακτηριδιακή τους δράση.

 Αντιοξειδωτικά

Τα φυσικά αντιοξειδωτικά βρίσκονται στα φρούτα, στα λαχανικά και στα δημητριακά αλλά υπάρχουν και στην μπύρα μέσα από τη βύνη και τον λυκίσκο που αποτελούν συστατικά της.

Η περιεκτικότητα των αντιοξειδωτικών στην μπύρα εξαρτάται από τις πρώτες ύλες και την διαδικασία της ζυθοποιίας που ακολουθείται.

Ένα ποτήρι μπύρα εμπεριέχει την διπλάσια ποσότητα σε αντιοξειδωτικά από ότι ένα ποτήρι λευκό κρασί (συγκρίνοντας πάντοτε ποτά με ίδια περιεκτικότητα σε αλκοόλ) ενώ όμως τη μισή από ότι περιέχει ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Όμως αρκετές από τις αντιοξειδωτικές ουσίες στο κόκκινο κρασί αποτελούνται από μεγάλα μόρια με αποτέλεσμα να μην απορροφώνται από τον οργανισμό το ίδιο εύκολα σε σχέση με τα μικρότερα μόρια των ουσιών που βρίσκονται στην μπύρα.

Ερευνητές έχουν δηλώσει πως η άμεση δράση των αντιοξειδωτικών της μπύρας μειώνει τον κίνδυνο καρδιοαγγειακής νόσου.

Η μεγάλη σημασία των αντιοξειδωτικών στην υγεία είναι ότι παρέχουν σημαντική προστασία εναντίον του καρκίνου χάρη στην δράση τους εναντίων των ελεύθερων ριζών. Επίσης θεωρούνται πως μειώνουν τον κίνδυνο καρδιακών προσβολών αναστέλλοντας την πήξη του αίματος.

Βιταμίνες

Όπως το ψωμί που παρασκευάζεται επίσης από δημητριακά, έτσι και η μπύρα είναι μια καλή πηγή βιταμινών. Κατά τη διάρκεια παρασκευής της, το κριθάρι έχει μετατραπεί σε βύνη γεγονός που αυξάνει την θρεπτική αξία του δημητριακού.

Η μπύρα είναι πλούσια σε βιταμίνες τύπου Β όπως για παράδειγμα Β2, Β6, Β9,Β12. Πληθυσμιακές μελέτες στην Αμερική, Μεγάλη Βρετανία, Ισπανία και Τσεχία επιβεβαιώνουν πως η μέτρια κατανάλωση μπύρας μειώνει τα επίπεδα της ομοκυστεΐνης όπως για παράδειγμα της LDL (“κακή χοληστερίνη”), σε αντίθεση με άλλα αλκοολούχα ποτά και αυτό υποστηρίζουν ότι οφείλεται στο γεγονός ότι η μπύρα είναι πλούσια σε βιταμίνες τύπου Β.

Μέταλλα

Η μπύρα έχει μια ευνοϊκή ισορροπία σε απαραίτητα μέταλλα για τον οργανισμό. Η περιεκτικότητα σε κάλιο είναι αρκετά υψηλή αλλά χαμηλή σε νάτριο. Το ασβέστιο είναι χαμηλό αλλά είναι υψηλό το μαγνήσιο κάτι που βοηθά στην προστασία κατά της πέτρας στα νεφρά.

Η μέτρια κατανάλωση μπύρας είναι επίσης συνδεμένη με την υψηλή οστική πυκνότητα παρόλο που δεν έχουν γίνει πολλές έρευνες και σε άλλα αλκοολούχα ποτά σχετικά με την ίδια επίδραση.

Η περιεκτικότητα της μπύρας σε πυρίτιο είναι υψηλή, η οποία προέρχεται από δύο φυσικές πηγές-το νερό και το κριθάρι. Το πυρίτιο συνδέεται με υγιή  κόκκαλα κάτι που έχει αποδειχτεί σε έρευνες εργαστηρίων. Περαιτέρω έρευνες θα παρέχουν πληροφορίες σχετικά με το αν το διατροφικό πυρίτιο μέσω από μια μέτρια κατανάλωση μπύρας παρέχει προστασία εναντίον της οστεοπόρωσης.

Λυκίσκος

Μικρές ποσότητες από τα “λουλούδια” του λυκίσκου διατηρούν και αρωματίζουν την μπύρα.

Η μπύρα είναι η μοναδική διατροφική πηγή λυκίσκου γι’αυτό τα οφέλη αυτού βρίσκονται μονάχα στην κατανάλωση μπύρας.

Πολλές έρευνες έχουν δείξει πως τα φλαβονοειδή στον λυκίσκο έχουν την δυνατότητα να προστατέψουν από ορισμένες ασθένειες και να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση ορισμένων τύπου καρκίνου.

Πηγή: http://www.brewersofeurope.org/docs/publications/pdf-Mei04.pdf

Ευνοική εμφανίζεται η παγκόσμια συνολική τάση της μητρικής    θνησιμότητας, καθώς ο αριθμός των γυναικών που χάνουν τη ζωή  τους παγκοσμίως εξαιτίας περιπλοκών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού μειώθηκε σχεδόν κατά το ήμισυ.

Η μεγάλη, όμως,  ανισότητα μεταξύ ανεπτυγμένων και αναπτυσσόμενων χωρών δεν μπορεί να εξαλειφθεί ακόμη και στις συνθήκες τοκετού…

Στη συγκεκριμένη ανακοίνωση προέβη το Ταμείο του ΟΗΕ για τον  Πληθυσμό (UNFPA) βάσει των αποτελεσμάτων της έκθεσης για την Τάση της Μητρική Θνησιμότητας.

Στην Έκθεση αναφέρεται ότι ο αριθμός των μητρικών θανάτων μειώθηκε από 543.000 το 1990 σε 287.000 το 2010, μείωση κατά 47%, σε σχεδόν όλες τις περιοχές του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων και των χωρών της υποσαχάριας Αφρικής.

Σύμφωνα με την έκθεση, όμως, μια γυναίκα πεθαίνει κάθε δυο λεπτά από επιπλοκές που συνδέονται με την κύηση, όπως μολύνσεις και υψηλή αρτηριακή πίεση, σοβαρή αιμορραγία κατά τον τοκετό και επίσης κατά τη διάρκεια αμβλώσεων που γίνονται υπό επισφαλείς συνθήκες.

Βάσει των στοιχείων της έκθεσης, το 99% των μητρικών θανάτων σημειώνονται στις αναπτυσσόμενες χώρες και οι περισσότεροι από αυτούς θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.

Πηγή: ΑΠΕ

Κρασί – σύμμαχος υγείας


Επιστημονικές μελέτες έχουν αποδείξει τα θετικά αποτελέσματα κατανάλωσης κρασιού εφόσον αυτή παραμένει σε μέτρο.  Το κρασί είναι πραγματικά υγιεινό εάν δεν καταναλώνετε σποραδικά και σε μεγάλες ποσότητες αλλά τακτικά και στα όρια που το τοποθετούν οι ιατροί (Γερμανοί ιατροί θεωρούν 320 γραμμάρια το ανώτατο όριο κατανάλωσης αλκοόλ για τις γυναίκες και 450 γραμμάρια για τους άνδρες).

Διεθνείς έρευνες έχουν προσδιορίσει τα οφέλη του κρασιού στην προστασία της λειτουργίας της καρδιάς αφού βοηθά στην φυσιολογική αρτηριακή πίεση και στην καλύτερη στεφανιαία κυκλοφορία, στην βελτιωμένη πέψη και στην καλύτερη ψυχολογική διάθεση.

Αυτά είναι στοιχεία που όλοι γνωρίζουμε ωστόσο ίσως να μην έχουμε υπόψιν μας τις διαφορές μεταξύ του κόκκινου και του λευκού οίνου, οι οποίες φυσικά δεν εξαντλούνται μονάχα στην διαφορά του χρώματος.

Τα κόκκινα κρασιά περιέχουν χαμηλότερη περιεκτικότητα σε οξέα από ότι τα λευκά, πράγμα που τα καθιστά πιο εύπεπτα για ανθρώπους με ευαίσθητο στομάχι.

Τα κόκκινο κρασί είναι πιο πλούσιο σε φαινόλες, φαινολικά ανθρακικά οξέα και τανίνη. Η τανίνη είναι μια ουσία που υπάρχει στην σάρκα και στα στελέχη των σταφυλιών.  Τα κρασιά εκείνα που είναι πιο πλούσια σε τανίνη επιφέρουν πιο αργές και πιο μακροχρόνιες θετικές συνέπειες στον ανθρώπινο οργανισμό για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα σε σχέση με το λευκά.

Επίσης, η χαμηλή περιεκτικότητα σε αρωματικές ουσίες  σε συνδιασμό με τις χαμηλές τιμές των οξέων και την υψηλότερη θερμοκρασία πόσης, κάνει το κόκκινο κρασί σύμμαχο για ένα πιο υγιές έντερο και στομάχι.

Συγκρίνοντας απλά τα κρασία όσον αφορά τις επιδράσεις τους  στην διάθεση και στην ψυχολογία μας, θα λέγαμε πως τα κόκκινα κρασιά είναι πιο χαλαρωτικά και προκαλούν νύστα ενώ τα λευκά τείνουν να προκαλούν διέγερση και αναζωογόνηση.

Τέλος, για τους ανθρώπους που πάσχουν απο διαβήτη, υπάρχουν κρασιά με χαμηλή περιεκτικότητα σε σάκχαρα, μέχρι 320 γραμμάρια απο τα οποία τα μισά είναι γλυκόζη, που έχουν την δυνατότητα να απολαύσουν γιατί επιτρέπονται στη διατροφή τους. Ανάλογες πληροφορίες αναφέρονται στις ετικέτες των μπουκαλιών.

Πηγή: «Λεξικό για κρασιά» Christina Fischer

Πόσοι από εμάς έχουν την ψυχραιμία την ώρα που βιώνουν ένα συναίσθημα, να «αφουγκραστούν» το σώμα τους και τις αισθήσεις  που συνδέονται με το ανάλογο αυτό συναίσθημα που βιώνουν;

Ίσως ελάχιστοι, αλλά το σώμα μας όμως σε πολλές περιπτώσεις κάνει πραγματικά αισθητή την παρουσία του, αναγκάζοντας μας να το ακούσουμε.

Τα συναισθήματα δεν είναι τίποτα άλλο παρά σωματικές αντιδράσεις στα ερεθίσματα που δέχεται ο εγκέφαλος μας, που και αυτός με τη σειρά του «αντιλαμβάνεται» τα πράγματα μέσω των πέντε αισθήσεων.

Ρίχνοντας μια ματιά στο βιβλίο της ψυχοθεραπεύτριας Isabelle Filliozat Que se passé-t-il en moi?” (“Τι μου συμβαίνει τελικά;»), μαθαίνω ότι επειδή όλοι οι άνθρωποι έχουν την ίδια φυσιολογία, τα συναισθήματα είναι παγκόσμια και εκφράζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Σε περίπτωση που δεν κατασταλούν ή διαστρεβλωθούν με κάποιο τρόπο, οι αισθήσεις που συνδέονται με αυτά είναι παρόμοιες για όλους τους ανθρώπους.

Το πινακάκι που παρέχει η συγγραφέας για τις αισθήσεις που συνδέονται με τα συναισθήματα είναι πολύ ενδιαφέρον.

ΦΟΒΟΣ: Ταχυπαλμία, πτώση της θερμοκρασίας του δέρματος, αίσθηση κρύου, ανατρίχιασμα, στεγνό στόμα, σφιγμένο στομάχι, υγρά χέρια, χλωμό πρόσωπο.

ΘΥΜΟΣ: Έντονη ταχυπαλμία, αύξηση της θερμοκρασίας του δέρματος, αίσθηση ζέστης, ένταση στη σιαγόνα, συνοφρύωμα, μακρύτερη εκπνοή από εισπνοή, σφιγμένες γροθιές,  επιθυμία για χειροδικία.

ΕΡΩΤΑΣ: Ζέστη στο στέρνο, επιβράδυνση των καρδιακών παλμών, χαλάρωση του σώματος, ζεστά χέρια, ρόδισμα του προσώπου.

ΧΑΡΑ: Γρήγοροι χτύποι της καρδιάς, επιβράδυνση καρδιακών παλμών, βαθιά αναπνοή, ζέστη στο στήθος.

ΘΛΙΨΗ: Μικρή ταχυπαλμία, ελάχιστη αύξηση της θερμοκρασίας του δέρματος, πτώση ενέργειας, σφίξιμο στο στέρνο, ζάρωμα των άκρων, κλάμα.

ΑΠΕΧΘΕΙΑ: Ανασηκωμένο άνω χείλος, ζαρωμένη μύτη, δυσάρεστη αίσθηση στο διάφραγμα, επιβράδυνση καρδιακών παλμών, σημαντική μείωση της θερμοκρασίας του δέρματος, επιθυμία για εμετό.

Την επόμενη φορά που θα βιώσετε κάποιο δυνατό συναίσθημα, προσπαθήστε να «ακούσετε» το σώμα σας και τις αντιδράσεις του για να μπορέσετε να καταλάβετε τι πραγματικά είναι αυτό που σας συμβαίνει τη δεδομένη στιγμή.

Πηγή: http://wchimes.blogspot.com/

Αν θα έπρεπε να αναφερθούμε στα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει όλο και περισσότερο το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των μεγαλουπόλεων, δεν θα έπρεπε φυσικά να αποκλείσουμε τις ονομαζόμενες κρίσεις πανικού.

Πρόκειται για μια ψυχογενή διαταραχή που εκφράζεται με σωματικά συμπτώματα, γι’αυτό στις περισσότερες των περιπτώσεων τα άτομα που υποφέρουν από αυτήν αναζητούν την απάντηση σε διαφόρους γιατρούς που θα τους βεβαιώσουν ότι δεν πρόκειται για κάτι οργανικό και έπειτα θα τους παραπέμψουν σε κάποιο ψυχολόγο / ψυχίατρο.

Τα συμπτώματα των εν λόγω κρίσεων δεν είναι ιδιαίτερα γνωστά και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για λανθασμένες απόψεις ως προς τι μας συμβαίνει.

Τα συμπτώματα που υποδηλώνουν ότι ένα άτομο πάσχει από κρίσεις πανικού είναι ταχυπαλμία και ταχύπνοια, εφίδρωση, ζαλάδα, τάσεις λιποθυμίας, πονοκέφαλος, σφίξιμο στο κεφάλι ή μούδιασμα.

Ο άνθρωπος που νιώθει τα συμπτώματα αυτά (όχι απαραίτητα όλα), πολλές φορές φοβάται ότι θα λιποθυμήσει, ότι θα πάθει έμφραγμα ή ασφυξία και γενικότερα ότι θα πεθάνει. Αυτές οι σκέψεις σε συνδυασμό με κάποιο από τα προαναφερθέντα συμπτώματα είναι ένδειξη ότι το άτομο βιώνει τον πανικό.

Η πιο συνηθισμένη αιτία για την εμφάνιση των κρίσεων είναι φυσικά το άγχος και οι ιδιαίτερα στρεσογόνες συνθήκες και καταστάσεις, που διαφοροποιούνται ανάλογα με το με το πώς κρίνει ο κάθε άνθρωπος τα γεγονότα και τις συνθήκες της ζωής του ώστε να εκτιμήσει μια συνθήκη απειλητική ή καταστροφική.

Η πρώτη εκδήλωση της κρίσης πανικού μπορεί να εμφανιστεί σε μια πραγματικά δύσκολη συνθήκη ή τραυματική εμπειρία, με το άτομο που βιώνει τα συμπτώματα να τα ερμηνεύσει ως αρρώστια κάνοντας σκέψεις που ανεβάζουν ακόμη περισσότερο το επίπεδο του στρες. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, αφού η αύξηση του στρες εντείνει ακόμα περισσότερο τα συμπτώματα  με αποτέλεσμα το άτομο να πείθεται όλο και πιο πολύ ότι κάτι κακό συμβαίνει, κάτι που οδηγεί φυσικά σε περισσότερες αρνητικές / καταστροφικές σκέψεις.

Ύστερα από την πρώτη εμπειρία του ατόμου με τον πανικό, δημιουργείται ο φόβος του να το βιώσει ξανά ή ότι πάσχει από κάποια ασθένεια, με αποτέλεσμα κάθε τι σωματικό να το ερμηνεύει αρνητικά και να οδηγείται σε μια ακόμη κρίση.

Συνήθως οι κρίσεις πανικού υποδηλώνουν υψηλά επίπεδα άγχους που είναι ένα από τα πιο «ύπουλα» και συχνά προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου.

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν από τις κρίσεις πανικού, κάτι που δεν μοιάζει καθόλου περίεργο αν παρατηρήσουμε τους ρυθμούς της σύγχρονης ζωής.

Η λύση στο πρόβλημα του πανικού δεν είναι απόλυτα στη χρήση κάποιων ηρεμιστικών φαρμάκων ή αντικαταθλιπτικών.

Τις περισσότερες φορές χρειάζεται μια ψυχολογική προσέγγιση στο πρόβλημα, ώστε το άτομο να μπορέσει να αντιληφθεί ότι μπορεί να ελέγξει τις κρίσεις αυτές, να τις αποφύγει και να χαλαρώσει δίνοντας λογικές απαντήσεις στις καταστροφικές του σκέψεις.

Σίγουρα μια καλύτερη ποιότητα ζωής είναι η καλύτερη απάντηση στο πρόβλημα του άγχους που δημιουργεί τέτοιου είδους διαταραχές.

Πηγή: http://wchimes.blogspot.com/

 

Το κοινωνικό άγχος είναι το άγχος το οποίο εκπορεύεται από τις κοινωνικές σχέσεις ενός ανθρώπου και γενικότερα από το ευρύτερο κοινωνικό του περιβάλλον.

Ένα άτομο βιώνει το stress όταν δεν έχει την ικανότητα να ανταπεξέλθει στις περιπτώσεις όπου αντιμετωπίζει έναν εξωτερικό αγχογόνο παράγοντα, ή όταν φοβάται ότι δεν έχει την ικανότητα ή τους πόρους για να αντιμετώπισει τις εξωτερικές προκλήσεις.

Δεν είναι απαραίτητο να συμβεί κάποιο γεγονός που υπερβαίνει την ικανότητα του ατόμου να το χειριστεί ώστε το άτομο να βιώσει άγχος, καθώς μόνο η απειλή η έλευσης ενός τέτοιου γεγονότος επαρκεί για να ενεργοποιήσει τους στρεσογόνους μηχανισμούς.

Το κοινωνικό άγχος μπορεί να οδηγήσει σε συναισθηματικές, συμπεριφορικές και σωματικές αλλαγές οι οποίες μπορεί να αυξήσουν κατα πολύ τον κίνδυνο ανάπτυξης ψυχικής διαταραχής και σωματικής – παθολογικής πάθησης.

Οι άνθρωποι από τη φύση τους είναι κοινωνικά όντα, καθώς έχουν μία θεμελιώδη ανάγκη και επιθυμία να διατηρούν θετικές κοινωνικές σχέσεις. Έτσι, η διατήρηση των θετικών κοινωνικών δεσμών είναι επωφελής για όλους τους ανθρώπους.

Πιο συγκεκριμένα, οι κοινωνικές σχέσεις μπορεί να προσφέρουν ανάπτυξη, να αναπτύξουν το αίσθημα της κοινωνικής ενσωμάτωσης και ακόμη να οδηγήσουν σε αναπαραγωγική επιτυχία.

Ως αποτέλεσμα, οτιδήποτε διαταράσσει ή απειλεί να διαταράξει τις κοινωνικές σχέσεις μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνικό άγχος.

Το κοινωνικό άγχος μπορεί να οδηγήσει σε σε δυσκολία εκφοράς λόγου μπροστά σε κοινό, σε δυσκολία κατά τη συμμετοχή σε επαγγελματικές συνεντεύξεις, σε δυσκολία παροχής φροντίδας σε παιδιά ή σε σύζυγο με χρόνια ασθένεια, στη δυσκολία νέων γνωριμιών (ειδικότερα σε κοινωνικές συγκεντρώσεις) και ίσως και σε διάλυση της προσωπικής σχέσης κ.ο.κ

Οι παράγοντες που προκαλούν το κοινωνικό άγχος καταδεικνύουν ότι οι κοινωνικοί αγχογόνοι παράγοντες μπορεί να προέρχονται τόσο από το μικρο-περιβάλλον του ατόμου (οικογενειακοί δεσμοί και σχέσεις) όσο και από το μακρο-περιβάλλον του (όπως η ιεραρχική κοινωνιακή δομή).

 Δοθείσης της αδιαπραγμάτευσης κοινωνικής φύσης των ανθρώπων, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι το κοινωνικό άγχος αποτελεί τον πιο συνήθη τύπο πρόκλησης άγχους στην καθημερινότητα των ανθρώπων αλλά και την πηγή μεγαλύτερης έντασης άγχους από όλους τους άλλους τύπους στρεσογόνων παραγόντων

 

Πώς αντιμετωπίζεται η κοινωνική φοβία;

Η καταλληλότερη μορφή ψυχοθεραπείας είναι η γνωσιακή – συμπεριφοριστική, η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση βασίζεται σε τρεις άξονες: Ο πρώτος άξονας σχετίζεται με τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα και η θεραπεία αποσκοπεί στην αλλαγή του τρόπου που το άτομο βλέπει τον εαυτό του ή τους άλλους. Ο δεύτερος άξονας σχετίζεται με την έκθεση σε κοινωνικές καταστάσεις που αποφεύγει το άτομο και η θεραπεία βοηθά το άτομο να μπορέσει να χαλαρώσει ενώ βρίσκεται σε μία από τις καταστάσεις που του προκαλεί φόβο.

Για να διευκολυνθεί η διαδικασία της έκθεσης το άτομο μαθαίνει τεχνικές διαχείρισης του άγχους, όπως ασκήσεις χαλάρωσης κλπ

Οι εμπειρίες αυτές βοηθούν το άτομο να αλλάξει το νόημα που αποδίδει στις καταστάσεις που του προκαλούν άγχος ή αλλιώς να αλλάξει τον τρόπο που σκέπτεται για τις καταστάσεις αυτές Έτσι σταδιακά αλλάζει η εκτίμησή του για το αν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει μία τέτοια κατάσταση.

Ο τρίτος και τελευταίος άξονας αφορά στις κοινωνικές δεξιότητες και η θεραπεία βοηθά το άτομα να μάθει εκείνες τις δεξιότητες που θα του επιτρέψουν να νιώθει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και λιγότερο άγχος σε μία κοινωνική κατάσταση.

Πηγές: http://mpes.uoa.gr/faq/27 , http://en.wikipedia.org/wiki/Social_stress

  »Ένα βιβλίο πολιτικής στάσης αλλά και κοινωνιολογικής ανάλυσης για την ρύθμιση του τρόπου ζωής μας»

 Το συγκεκριμένο βιβλίο από τον γενικό ιατρό και συγγραφέα Michael Fitzpatrick αποτελεί ένα εξαιρετικό και στοχευμένο βιβλίο πολιτικής ανάλυσης που δεν περιορίζεται μόνο σε υγειονομικά θέματα ή θέματα πολιτικής υγείας αλλά ακολουθεί μία φουκωική προσέγγιση στον νέο προσδιορισμό της κρατικής επιτήρησης και παράλληλης ρύθμισης της ατομικής συμπεριφοράς.
Αναλύοντας εκτενώς τις πολιτικές των Νέων Εργατικών στην Αγγλία κατά την δεκαετία του 90 και αντιπαραθέτοντας έγκυρες επιστημονικές μελέτες αποδεικνύει την αυξημένη κρατική παρέμβαση και κυβερνητική ρύθμιση των ατομικών συμπεριφορών αναφορικά με θέματα υγείας.
  Οι γιατροί αναδεικνύονται σταδιακά ως οι λειτουργοί της ορθής κοινωνικής συμπεριφοράς και υπευθυνότητας των ατόμων και οι πολιτικές προαγωγής της υγείας ενοχοποιούνται από τον συγγραφέα ως μία υπερδιογκούμενη στρατηγική που φεύγει από τα αυστηρά επιστημονικά όρια της θεραπείας της ασθένειας και μετατρέπεται σε ένα αέναο κυνηγητό της διατήρησης ενός «καλού επιπέδου υγείας».
 Ο Fitzpatrick μέσω μίας πειστικότατης επιχειρηματολογίας αναδεικνύει την ιατρικοποίηση της κοινωνικής και πολιτικής ζωής στην Μεγάλη Βρετανία και συνδέει την έννοια της ατομικής ευθύνης που εδράζεται στον νεοφιλελευθερισμό με την ατομική ευθύνη των ατόμων για την προαγωγή της υγείας τους.
Η ατομική αυτή ευθύνη όμως διαπλέκεται με την έντονη κρατική παρέμβαση, και η τελευταία δημιουργεί και συντηρεί αδικαιολόγητους φόβους και ανησυχίες για την υγεία και την αρρώστια μέσω εκκοφαντικών ενεργειών και εκστρατειών φόβου από τα ΜΜΕ.
Απαραίτητο βιβλίο για όσους θέλουν να αντιληφθούν καλύτερα τις συνθήκες και τις πρακτικές υπό τις οποίες σταδιακά ρυθμίζεται και »χαλιναγωγείται» ο τρόπος ζωής μας

Σύμφωνα με σύγχρονες έρευνες τα άτομα που ανεβαίνουν σε υψηλότερες εκπαιδευτικές βαθμίδες τείνουν να έχουν χαμηλότερη συστολική πίεση από τα άτομα χαμηλότερου εκπαιδευτικού επιπέδου. Αυτό ισχύει σε μεγαλύτερο ακόμη βαθμό στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Έτσι, σύμφωνα με νέες έρευνες αμερικανών επιστημόνων,  καταδεικνύεται ότι τα άτομα υψηλότερου  επιπέδου τυπικής εκπαίδευσης έχουν χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακής νόσου.

Παρά την αυξανόμενη πίεση και το άγχος των εξεταστικών περιόδων ,για μαθητές και φοιτητές, όπου η αύξηση της πίεσης είναι περιστασιακή, τα άτομα υψηλότερου εκπαιδευτικού επιπέδου αποφεύγουν μελλοντικούς κινδύνους όπως η κατάθλιψη και το χρόνιο άγχος που σχετίζονται με μία εργασία με χαμηλές αμοιβές και μικρό έως ελάχιστο έλεγχο και ικανοποίηση. Τα άτομα που ολοκληρώνουν την τριτοβάθμια εκπαίδευση και συνεχίζουν στο επίπεδο της μεταπτυχιακής ειδίκευσης τείνουν να είναι πολύ ικανοποιημένοι από την επιλογή του επαγγέλματος που ασκούν, από τις εργασιακές συνθήκες, το επίπεδο των αμοιβών και το συνεπακόλουθα αυξημένο κοινωνικό κύρος.

Το στρες και η παρουσία ή απουσία του αποδεικνύεται έτσι πολύ σημαντικό. Τα άτομα χαμηλού εκπαιδευτικού επιπέδου έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να διαβιούν στα όρια της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, να απασχολούνται σε εργασίες αγχογόνες και εξουθενωτικές τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Το στρες σε συνδυασμό με την εμφάνιση συμπτωμάτων κατάθλιψης αυξάνουν την αρτηριακή πίεση και την συνεπακόλουθη πιθανότητα εμφάνισης καρδιαγγειακής νόσου ή επεισοδίου.

Οι ερευνητές του πανεπιστημίου Μπράουν, με επικεφαλής τον βοηθό καθηγητή Έρικ Λουκς, στη σχετική μελέτη που δημοσίευσαν στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό για θέματα δημόσιας υγείας «BMC Public Health», σύμφωνα με το BBC και το Γαλλικό Πρακτορείο, μελέτησαν δεδομένα 30 ετών για περίπου 3.900 άτομα, χωρισμένα σε τρεις κατηγορίες ανάλογα με τα χρόνια εκπαίδευσής τους (κάτω των 12, 13-16 και άνω των 17 ετών).

Οι επιστήμονες συσχέτισαν τη διάρκεια της εκπαίδευσης με το μέσο επίπεδο της συστολικής πίεσης και διαπίστωσαν ότι όσο περισσότερα ήταν τα χρόνια σπουδών τόσο μικρότερη έτεινε να είναι η πίεση. Για παράδειγμα, οι γυναίκες με χαμηλό επίπεδο τυπικής εκπαίδευσης (που δεν είχαν ολοκληρώσει την δευτεροβάθμια εκπαίδευση) είχαν 3,26 mmHg υψηλότερη πίεση σε σχέση με τις γυναίκες που είχαν μεταβεί και ολοκληρώσει υψηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης (μεταπτυχιακό ή διδακτορικό), ενώ στους άνδρες η αντίστοιχη διαφορά υπήρχε επίσης, αλλά ήταν μικρότερη (2,26 mmHg). Η διαφορά αυτή ίσχυε, αν και σε μικρότερο βαθμό, όταν απομονώθηκαν οι άλλοι προσδιοριστικοί επιβαρυντικοί παράγοντες για την πίεση, όπως το κάπνισμα, η κατανάλωση αλκοόλ, η παχυσαρκία κ.ά.

Τα νέα αυτά στοιχεία ίσως μπορέσουν να εστιάσουν το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας  σε ένα συνδυαστικό  πεδίο επιστημονικής έρευνας. Μπορεί να αποτελέσουν, έτσι, την αφορμή για την διερεύνηση της σχέσης μεταξύ των εκπαιδευτικών ανισοτήτων και των ανισοτήτων στην υγεία, υπό την οπτική του επιπέδου ζωής.

ΠΗΓΗ: http://www.express.gr