Σε νοσοκομείο της ImageΟλλανδίας, ένα ασυνήθιστο πείραμα, με «συμμετέχουσα» μία 68χρονη ασθενή, οδήγησε σε μία καινοτόμο προσέγγιση της διάγνωσης της νόσου του Πάρκινσον με την βοήθεια της τεχνολογίας.

Στην Ευρώπη, υπάρχουν περίπου 75.000 νέα περιστατικά της νόσου του Πάρκινσον κάθε χρόνο. Οι εθελοντές για την ανεύρεση νέων μεθόδων διάγνωσης και εργαλείων αποκατάστασης από τη νόσο ήταν πολλοί και είναι σημαντικό ότι τόσο οι ασθενείς όσο και οι ερευνητές συνεργάστηκαν αρμονικά καθόλη τη πορεία της διαδικασίας.

“Άρχισα να υποφέρω από πόνους χαμηλά στη μέση. Αλλά χρειάστηκαν περίπου 3 χρόνια για τους γιατρούς να αναγνωρίσουν ότι πάσχω από τη νόσο του Πάρκινσον” εξηγεί η Ολλανδή ασθενής Harmien Floor-Schotten.

Αυτή η καθυστερημένη και δύσκολη διάγνωση κινητοποίησε τόσο την Schotten όσο και άλλους εθελοντές – τόσο ασθενείς με Πάρκινσον όσο και υγιείς – στο να λάβουν μέρος σε μία προ-κλινική δοκιμή ή πείραμα που στόχευε στον έλεγχο μίας επαναστατικής πένας.

Η συγκεκριμένη πένα σχεδιάστηκε για να βοηθήσει στην αναγνώριση των πρώιμων και συχνά δύσκολων στη διάγνωση σταδίων της νόσου.

Η Esther Smits, η οποία είναι επιστήμονας Κινητικότητας στο Πανεπιστημιακό Ιατρικό Κέντρο του Γκρόνιγκεν στην Ολλανδία εξηγεί ότι: “Θα πρέπει να μπορούμε να μετρήσουμε την μυική δραστηριότητα ώστε να βλέπουμε τα πρότυπα των μυικών κινήσεων όταν οι εθελοντές κινούν τα χέρια τους για να ζωγραφίσουν”.

Τα πρότυπα γραφής τόσο των ασθενών με Πάρκινσον όσο και των υγιών εθελοντών συγκρίνονται. Τα συγκεκριμένα πρότυπα, σύμφωνα με τους επιστήμονες, μπορούν πιθανώς να τους βοηθήσουν να καθορίσουν εάν ένας ασθενής πάσχει από τη νόσο του Πάρκινσον ή από άλλες λιγότερο σοβαρές νευρολογικές διαταραχές.

“Βρίσκουμε ορισμένες ξεκάθαρες διαφορές μεταξύ των υγιών εθελοντών (ομάδα ελέγχου) και των ασθενών με Πάρκινσον που έχουμε μετρήσει. Από τη μία πλευρά, αυτές οι διαφορές είναι αναμενόμενες. Για παράδειγμα, οι ασθενείς με Πάρκινσον κινούνται βραδύτερα σε όλες τους τις ενέργειες. Όμως κάποιες διαφορές που παρατηρήθηκαν δεν ήταν τόσο αναμενόμενες. Για παράδειγμα, αναφορικά με την γραφή ανακαλύψαμε ότι οι ασθενείς που πάσχουν από Πάρκινσον γράφουν με μικρότερα γράμματα από τους υγιείς εθελοντές ακόμη και εάν δεν παραπονούνται για αυτό. Έτσι αυτή η διαπίστωση μπορεί να αποτελέσει ένα αρκετά ευαίσθητο εργαλείο για τη διάγνωση” υπογραμμίζει η Natasha Maurits, η οποία είναι νευροχειρουργός στο Πανεπιστημιακό Ιατρικό Κέντρο του Γκρόνιγκεν.

Η ειδική αυτή πένα έχει ανακατασκευαστεί από επιστήμονες υπό την αιγίδα ερευνητικού προγράμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρωτότυπο διαθέτει αισθητηριακές τεχνολογίες που βοηθούν στην κατανόηση της σύνθετης διεργασίας συντονισμού του νευρικού συστήματος κατά τη διαδικασία της γραφής.

Ο Rutger Zietsma, είναι ο συντονιστής του προγράμματος DiPAR: “Έχουμε βασιστεί σε προηγούμενες τεχνικές για την καταγραφή των προτύπων γραφής και μυικής κίνησης. Ξεκινώντας από τα ψηφιακά tablets για την καταγραφή του προτύπου γραφής και συνεχίζοντας με την χρησιμοποίηση συστημάτων ανάλυσης της κίνησης ώστε να διερευνήσουμε την κινητικότητα του άνω κορμού και των κάτω άκρων’’.

‘Έπειτα κατασκευάσαμε αυτό το σύστημα της εξελιγμένης πένας η οποία χρησιμοποιεί πολλούς αισθητήρες και διαφορετικές τεχνικές ανάλυσης δεδομένων. Αναπτύξαμε αλγόριθμους οι οποίοι να μπορούν να αναλύουν αυτόματα την κίνηση, τον έλεγχο δηλαδή πίσω από την κίνηση στο νευρικό σύστημα των χρηστών’’.

Τα επόμενα βήματα των προκλινικών δοκιμών θα περιλαμβάνουν την σύγκριση των προτύπων γραφής μεταξύ των ασθενών με Πάρκινσον και αυτών που πάσχουν από τρέμουλο και άλλες διαταραχές στη κίνηση..

Η πρώιμη διάγνωση αποτελεί σύμφωνα με τους επιστήμονες το κλειδί στην καλύτερη συμβουλευτική προς τους ασθενείς, στην καλύτερη παρακολούθηση της νόσου και τέλος στην διενέργεια αποτελεσματικότερων πρακτικών αποκατάστασης.

Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι ζουν με τη νόσο του Πάρκινσον στην Ευρώπη σήμερα και αυτός ο αριθμός αναμένεται να διπλασιαστεί μέχρι το 2030.

Είναι η δεύτερη πιο συχνά εμφανιζόμενη νευροεκφυλιστική νόσος (μετά από τη νόσο του Αλτσχάιμερ) και ο επιπολασμός της θα συνεχίσει να αυξάνεται καθώς θα αυξάνεται και το ποσοστό των ηλικιωμένων στον συνολικό πληθυσμό.

Η οικονομική επίπτωση της νόσου είναι τεράστια – το ετήσιο ευρωπαϊκό κόστος υπολογίζεται σε € 13,9 δισεκατομμύρια. Ωστόσο, η νόσος του Πάρκινσον είναι απλά μία από τις πολλές νευροεκφυλιστικές διαταραχές, οι οποίες θα ξεπεράσουν τον καρκίνο σε συχνότητα εμφάνισης μέχρι το 2040 (ΠΟΥ 2004).

ΠΗΓΗ: pentapostagma.gr