Archive for Ιουνίου, 2012


Το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγύης αναφέρει στατιστικά στοιχεία σύμφωνα με την Πανελλήνια έρευνα που διεξήχθει το 2004, όσον αφορά τη χρήση παράνομων ουσιών στον πλυθισμό ηλικίας απο 12-64 ετών:

• Ένα στα 12 άτομα (8,6%) ηλικίας 12-64 ετών αναφέρει χρήση κάποιας παράνομης ουσίας έστω και μία φορά στη ζωή (κυρίως κάνναβη). Το 3,8% δοκίμασαν κάποια παράνομη ουσία 1-2 φορές, ενώ το 4,8% επανέλαβαν τη χρήση τουλάχιστον 3 φορές.
• Τα υψηλότερα ποσοστά χρήσης καταγράφονται: στους άνδρες (13,3%, έναντι 3,9% των γυναικών), στις ηλικιακές ομάδες 25-34 (12,5%) και 18-24 (12%) και 35-44 ετών (12%), στα άτομα με υψηλό εκπαιδευτικό επίπεδο (14,6% έναντι 10,2% και 5,4% για τα άτομα μέσου και χαμηλού εκπαιδευτικού επιπέδου, αντίστοιχα) και στην Αθήνα (12,4%, έναντι 7,9% και
7,3% της Θεσσαλονίκης και των λοιπών αστικών περιοχών, αντίστοιχα).
• Μεταξύ 1984 και 2004 διπλασιάστηκε ο αριθμός των ατόμων που ανέφεραν χρήση παράνομων ουσιών έστω και μία φορά σε όλη τη ζωή, από 4% στο 8,6%. Τα υψηλότερα ποσοστά στη διάρκεια της εικοσαετίας καταγράφηκαν, ωστόσο, το 1998 οπότε το ποσοστό της επικράτησης της χρήσης ανήλθε στο 12,2%.

Η χρήση ναρκωτικών ουσιών στον σχολικό πλυθισμό ηλικίας απο 13-18 ετών, παρουσιάζεται μέσα απο την πανελλήνια έρευνα που διεξήχθει το 2007, με δείγμα 10.000 μαθητές:

Ένας στους 8 μαθητές ηλικίας 13-18 ετών (12%) αναφέρει χρήση οποιασδήποτε παράνομης ουσίας έστω και μία φορά σε όλη του τη ζωή. Από αυτούς, πάνω από τους μισούς (7,6%) επανέλαβαν τη χρήση για τουλάχιστον 3 φορές σε όλη τους τη ζωή.
• Με εξαίρεση την παράνομη χρήση ηρεμιστικών ή υπνωτικών, για την οποία τα ποσοστά μεταξύ των δύο φύλων είναι παρόμοια, σχεδόν τριπλάσιο ποσοστό αγοριών (18,1%) από ό,τι κοριτσιών (6,5%) αναφέρει χρήση κάποιας παράνομης ουσίας. Ανάλογη είναι η διαφορά στα δύο φύλα και για τη συχνότερη χρήση ουσιών (τουλάχιστον 3 φορές σε όλη τη ζωή, 11,9% και 3,8% για τα αγόρια και τα κορίτσια, αντίστοιχα).
• Μεταξύ 1984 και 2007 έχει αυξηθεί το ποσοστό των μαθητών που έχουν κάνει χρήση ναρκωτικών. Ιδιαίτερα στα αγόρια, το ποσοστό έχει διπλασιαστεί, ενώ το αντίστοιχο των κοριτσιών δεν καταγράφει αξιοσημείωτη μεταβολή. Σημαντική αύξηση της χρήσης καταγράφηκε στα τέλη της δεκαετίας του `90, ωστόσο ακολούθως ανακόπτεται μέχρι το 2003.
Από το 2003 ως το 2007 αύξηση καταγράφεται μόνο στα αγόρια.
• Με την ηλικία αυξάνεται σημαντικά το ποσοστό των μαθητών που έχουν δοκιμάσει ή και επαναλάβει τη χρήση. Στην ηλικία των 17-18 ετών, ένα στα 4 αγόρια (24,5%) έχει τουλάχιστον δοκιμάσει κάποια παράνομη ουσία και ένα στα 6 (17%) έχει επαναλάβει τη χρήση.
• Η χρήση παράνομων ουσιών είναι υψηλότερη στη Αθήνα σε σύγκριση με άλλες περιοχές της χώρας.
• Η κάνναβη αποτελεί την πλέον διαδεδομένη παράνομη ουσία. Μάλιστα το ποσοστό επικράτησης της χρήσης της σχεδόν τριπλασιάστηκε κατά την 25ετία 1984-2007, από 3,9% σε 9,8%. Τα ποσοστά επικράτησης των άλλων παράνομων ουσιών ήταν το 2007: έκσταση 2,7%, αμφεταμίνες 2,7%, LSD ή άλλα παραισθησιογόνα 2,4%, κοκαΐνη 2,2%, κρακ 1,9%, ηρωίνη 1,3%.
• Τα ποσοστά επικράτησης της χρήσης ουσιών οι οποίες, αφενός μεν βρίσκονται νόμιμα στο εμπόριο, αφετέρου δε η χρήση τους είναι παράνομη, είχαν το 2007 ως εξής: εισπνεόμενες ουσίες (π.χ. κόλλα, βενζίνη κτλ.) 9,9%, ηρεμιστικά ή υπνωτικά χωρίς τη σύσταση γιατρού 5%, φάρμακα σε συνδυασμό με κάποιο αλκοολούχο ποτό 3,3%, αναβολικά χωρίς τη σύσταση γιατρού 2,8%.

Επισκεφτείται τη σελίδα του Υπουργείου για πληροφορίες σχετικά με χρήσιμους συνδέσμους:

  • Επίσημοι φορείς για τα Ναρκωτικά & Θεραπευτικά προγράμματα
  • Κέντρα Πρόληψης
  • Ευρωπαικοί και Διεθνής Οργανισμοί/Προγράμματα

 

Πηγή: http://www.yyka.gov.gr/articles/news/1297-pagkosmia-hmera-kata-twn-narkwtikwn

Advertisements

 

Η παραδοσιακή και αρνητική οριοθέτηση της έννοιας της ψυχικής υγείας ταυτίζεται με την ψυχική ασθένεια και με αυτό το μέσο εννοιολόγησης αφορά μόνο τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας – το συγκεκριμένο μοντέλο καλείται συνοπτικά το μοντέλο της παθογένειας.

Πλέον, έχουν αναπτυχθεί πιο ευρέα και θετικά μοντέλα για την ψυχική υγείας, που καλούνται συνοπτικά ως μοντέλα ευημερίας.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει αποτελέσει τον κύριο προωθητή της εστίασης στην θετική υγεία παρά στην ασθένεια και μέσω της Χάρτας της Ottawa τέθηκαν οι βάσεις της θετικής προαγωγής της υγείας, και υποδείχτηκε ότι η υγεία είναι μία θετική έννοια, η οποία αποτελείται από κοινωνικούς και προσωπικούς πόρους καθώς και από φυσικές ικανότητες.

Η προσέγγιση του μοντέλου της ευημερίας στην ψυχική υγείας εκλαμβάνει την προαγωγή της ψυχικής, συναισθηματικής και κοινωνικής υγείας ως καλύτερο μέσο από την ίδια την θεραπεία ή ακόμη και την πρόληψη αυτού που ονομάζεται ως ψυχική ασθένεια.

Το μοντέλο της ευημερίας ασχολείται με την προώθηση των θετικών στοιχείων του ατόμου κατά τα στάδια δημιουργίας πλαισίων δράσης και εργασίας για την ψυχική υγεία.

Η θετική συνιστώσα του μοντέλου ευημερίας (salutogenic model ή wellness model) δίνει ιδιαίτερο βάρος στα θετικά στοιχεία της προσωπικότητας του ατόμου, αποφεύγοντας την κατηγοριοποίηση και στιγματισμό κάποιου ως ψυχικά ασθενή.

Νέοι ορισμοί για την ψυχική υγεία αναφέρουν μία πλοιάδα προσωπικών, διαπροσωπικών-κοινωνικών και λειτουργικών χαρακτηριστικών και συναισθηματικών χαρακτηριστικών όχι ως κοινωνικά πρότυπα και κανονιστικότητες αλλά ως στοιχεία που πρέπει να προάγουν και να προωθούν οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας και τα ίδια τα άτομα, ώστε να επιτυγχάνουν μία αρμονική εσωτερική ισορροπία και όχι απλώς να μην νοσούν ψυχικά (μοντέλο παθογένειας).

 

Σεξουαλική Υγεία

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ο όρος σεξουαλική υγεία αναφέρεται στην σεξουαλική κατάσταση του ατόμου η οποία συνθέτεται από σωματικές, συναισθηματικές, πνευματικές και κοινωνικές παραμέτρους.

Η σεξουαλική υγεία δεν αφορά μόνο τη σωστή λειτουργία ή υγεία του ατόμου (απουσία νόσου), αλλά και ασφαλείς σεξουαλικές σχέσεις και εμπειρίες.

Αναπαραγωγική Υγεία

Όλα τα ζητήματα σχετικά με το αναπαραγωγικό σύστημα και τις λειτουργίες του, αφορούν την αναπαραγωγική υγεία.  Όπως και στην σεξουαλική υγεία έτσι και στην αναπαραγωγική υγεία ο ορισμός της περιλαμβάνει την πλήρη σωματική, νοητική και κοινωνική κατάσταση του ατόμου. Ο ΠΟΥ αναφέρει πως οι άνθρωποι με ασφαλή και ικανοποιητική σεξουαλικά ζωή έχουν την ικανότητα να αναπαραχθούν και να αποφασίσουν πότε και πόσο συχνά θα συμβεί αυτό.

Η σεξουαλική υγεία και η αναπαραγωγική υγεία αποτελούν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και συνάμα ο κάθε άνθρωπος δικαιούται σωστή ενημέρωση και ασφαλή πρόσβαση σε οικονομικά και κοινωνικά αποδεκτές υπηρεσίες υγείας.

Πηγή: http://iatrognosi.gr/ViewArticle.aspx?trid=8&tid=53

H υπέρταση δεν αποτελεί πλέον μία πάθηση μόνο των ενηλίκων καθώς το 3-4% του παιδικού πληθυσμού παρουσιάζει υπέρταση ως αποτέλεσμα πολλών διαπλεκόμενων παραγόντων όπως η παιδική παχυσαρκία και η κακή παιδική διατροφή.

Σύμφωνα με τον καθηγητή της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ, Βασίλειο Κώτση το 3-4% του παιδικού πληθυσμού παρουσιάζει υπέρταση, ενώ το 30-40% παρουσιάζει υπέρταση λευκής μπλούζας.

Μιλώντας στο διεθνές συμπόσιο με θέμα «Η 24ωρη καταγραφή της αρτηριακής πίεσης στην καρδιαγγειακή ιατρική και τη θεραπεία της υπέρτασης» που διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη, ο κ.Κώτσης εξήγησε ότι «Η παιδική υπέρταση στις μέρες μας είναι αρκετά σύνηθες φαινόμενο γιατί τα παιδιά είναι πιο παχύσαρκα σε σχέση με το παρελθόν. Η διάγνωση της παιδικής υπέρτασης μπορεί να γίνει με την 24ωρη καταγραφή αρτηριακής πίεσης με ένα μηχάνημα μεγέθους κινητού, το οποίο φορά το παιδί για 24 ώρες και το οποίο μετρά την αρτηριακή πίεση κάθε 20 λεπτά. Σε περίπτωση που διαγνωστεί υπέρταση σε πρώτη φάση συνιστάται αλλαγή τρόπου ζωής, αλλαγή της διατροφής, λιγότερο αλάτι, λιγότερα λιπαρά και πολύ περπάτημα και άσκηση. Σε δεύτερη φάση, αν δεν αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με την διατροφή και την άσκηση, χορηγούνται αντιϋπερτασικά φάρμακα σε δόσεις κατάλληλες για παιδιά».

Η 24ωρη καταγραφή της υπέρτασης, η οποία εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια στο Υπερτασιολογικό Ιατρείο του Νοσοκομείου «Παπαγεωργίου», δίνει ακριβέστερη διάγνωση όχι μόνο στις περιπτώσεις της παιδικής υπέρτασης αλλά και στις περιπτώσεις ατόμων που παρουσιάζουν συγκαλυμμένη υπέρταση.

«Στις περιπτώσεις συγκαλυμμένης υπέρτασης, η αρτηριακή πίεση του ασθενούς είναι φυσιολογική όταν μετριέται στο ιατρείο αλλά υψηλή όταν μετριέται εκτός ιατρείου. Παρατηρείται κυρίως σε άτομα που έχουν έντονη δραστηριότητα στη διάρκεια ημέρας και υψηλό βαθμό άγχους. Αυτά τα άτομα όταν έρχονται στο ιατρείο χαλαρώνουν και έτσι η αρτηριακή πίεση τους φαίνεται φυσιολογική. Επειδή όταν είναι δύσκολο να διαγνωστούν χρησιμοποιείται η συσκευή 24ωρης καταγραφής αρτηριακής πίεσης σε άτομα που πληρούν κάποια κριτήρια, όπως π.χ. σε νεαρής ηλικίας άντρες που καπνίζουν. Σε περίπτωση που δεν διαγνωστεί η συγκαλυμμένη υπέρταση μπορεί να προκληθούν διάφορες βλάβες στα όργανα όπως στην καρδιά και τους νεφρούς, να εκδηλωθεί αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο και άνοια στις μεγαλύτερες ηλικίες» εξηγεί ο κ.Κώτσης.

Εξάλλου ένα ποσοστό περίπου 5% ατόμων ηλικίας 30-40 ετών παρουσιάζει πρώιμη αρτηριοσκλήρυνση η οποία μπορεί να οδηγήσει σε εκδήλωση εγκεφαλικού επεισοδίου. Για την εμφάνιση της ενοχοποιείται ο τρόπος ζωής, η διατροφή, η παχυσαρκία, η κατανάλωση λιπαρών και αλατιού, το κάπνισμα, το άγχος και τα γονίδια.

«Η διάγνωση της πρώιμης αρτηριοσκλήρυνσης μπορεί πλέον να γίνεται με τη μέτρηση της αρτηριακής σκληρίας. Πρόκειται μία ανώδυνη και εύκολη μέθοδο. Με ένα ηλεκτρόδιο, που το βάζουμε πάνω στις αρτηρίες, μετράμε το βαθμό σκλήρυνσης των αγγείων. Όταν διαγνωστεί πρώιμη αρτηριοσκλήρυνση δίνεται βάρος στην πρόληψη και συνιστούμε αλλαγή τρόπου ζωής, περισσότερη άσκηση, λιγότερο αλάτι, και μεσογειακή διατροφή» αναφέρει ο κ.Κώτσης.

Πηγή: iatrognosi.gr

Ανθοϊάματα του Μπαχ

Οι παρακάτω πληροφορίες παρατίθενται προς ενημέρωση των ασθενών σχετικά με τα ανθοϊάματα του Μπαχ (Bach Flower Remedies). Παρακαλούμε σημειώστε τα εξής:

Τα ανθοϊάματα του Bach δεν είναι ομοιοπαθητικά φάρμακα.

Η ομοιοπαθητική δεν σχετίζεται με την ανθοθεραπεία και τα ανθοϊάματα του Bach.

Η ομοιοπαθητική είναι ένα ολοκληρωμένο θεραπευτικό σύστημα, σαφώς πολύ ανώτερη της ανθοθεραπείας.

Ανθοϊάματα του Μπαχ

Η ανθοθεραπεία είναι μία συμπληρωματική θεραπεία στην Ολιστική θεραπευτική αντιμετώπιση των ασθενών, βελτιώνει την συνειδητή συμμετοχή των ανθρώπων στην φροντίδα της υγείας τους, την αυτοθεραπεία τους και την αυτογνωσία τους.

Τα ανθοϊάματα Bach ανακαλύφθηκαν από τον άγγλο γιατρό Edward Bach (1930) και παρασκευάζονται από τα άνθη φυτών, θάμνων ή δένδρων. Κανένα ίαμα δεν είναι δηλητηριώδες ή να προκαλεί εθισμό. Δίνονται άφοβα σε μωρά, εγγύους και ηλικιωμένα άτομα. Δεν αντιδοτούν άλλη θεραπευτική αγωγή. Τουναντίον την συμπληρώνουν, την ενισχύουν και επιταχύνουν την ίαση ενεργοποιώντας τον αμυντικό μηχανισμό του οργανισμού ισορροπώντας τα αρνητικά συναισθήματα.

Ανακουφίζουν τον άνθρωπο από συγκινησιακή αναστάτωση όπως φόβο, πανικό, άγχος, κατάθλιψη, ανασφάλεια, έλλειψη αυτοπεποίθησης, ζήλεια κλπ. Κάθε αρνητική νοητική ή ψυχική κατάσταση επηρεάζει το αμυντικό μας σύστημα και γινόμαστε ευάλωτοι στην μόλυνση και νόσηση. Το ίαμα επιλέγεται ανάλογα με τον χαρακτήρα, τη διάθεση και τα συναισθήματα που μας αγχώνουν και μας αρρωσταίνουν.

Μια σύντομη ματιά στα 38 Ανθοϊάματα του Bach

Φόβος

Rock Rose – Ηλιάνθεμο: Τρόμος, Πανικός

Mimulus – Μίμουλος: Φόβος γνωστών πραγμάτων π.χ. οδοντίατρος, ασθένεια,θάνατος, σεισμός κλπ.

Cherry Plum – Δαμασκηνια: Φόβος ότι θα χάσει τον έλεγχο του νου του

Aspen – Αγρια Λεύκη : Φόβοι και ανησυχία άγνωστης προέλευσης π.χ. σκοτάδι

Red Chestnut – Κόκκινη Καστανιά: Φόβος και υπερβολικό ενδιαφέρον για τους άλλους, υπερπροστασία

Rescue Remedy (Ιαμα της διάσωσης)
Το Rescue Remedy περιέχει Rock Rose, Ιmpatients, Clematis, Star of Bethlehem, Cherry Plum
Για το ΑΓΧΟΣ, λιποθυμία, πρώτες βοήθειες σε επείγοντα περιστατικά, πόνο, τοκετό, τραύματα, τρακ, φόβο για ταξίδι με αεροπλάνο, ατύχημα, εγχείρηση κλπ.
Bach Rescue Cream – Κρέμα πρώτης βοήθειας: για εγκαύματα, δερματίτιδα, ακμή, αλλεργία
Πανάκεια Κρέμα: για φλεγμονές, θλάσεις, συγγάματα, δήγματα εντόμων.

Ανεπαρκές ενδιαφέρον για το παρόν

Clematis – Κληματίδα: Ονειροπόληση, αδιαφορία για το παρόν

Honeysuckle – Αγιόκλημα: Νοσταλγεί και ζει στο παρελθόν

Wild Rose – Αγρια τριανταφυλλιά: Εγκατάλειψη προσπαθεί για βελτίωση, απάθεια

Olive – Ελιά: Ολική εξάντληση σώματος, νου και πνεύματος (π.χ. τοκετό, εξετάσει, ασθένεια)

White Chestnut – Ασπρη Καστανιά: ανεπιθύμητες σκέψεις, αϋπνία

Mustard – Σινάπι: Παροδική βαθιά μελαγχολία χωρίς αιτία

Chestnut Bud – Μάτια αγριοκαστανιάς: Δεν μαθαίνει από τα λάθη του και τα επαναλαμβάνει

Μοναχικότητα

Water Violet – Νεροβιολέτα: Υπερήφανος, υπερόπτης

Impatiens – Ανυπόμονα: Ανυπόμονος, βιαστικός

Heather – Ρείκι: Πολυλογάς

Απελπισία ή Αποθάρρυνση

Larch – Λάριξ: Έλλειψη αυτοπεποίθησης

Pine – Πεύκο: Ενοχές για τα λάθη του

Elm – Φτελιά: Χάνει το κουράγιο από υπερβολικό βάρος ευθυνών

Sweet Chestnut – Ισπανική ήρεμη καστανιά: Νοητική αγωνία, απόγνωση σε κρίσιμες καμπές

Star ofBethlehem- Αστράκι: Συνέπειες από σοκ

Willow- Ιτιά: Νοιώθει πικρία, μνησικακία, μιζέρια

Oak – Βελανιδιά: Εξάντληση χωρίς να παραιτείται, αφοσίωση στο καθήκον

Crab Apple – Αγριομηλιά: Τελειομανής, απόρριψη του εαυτού, αίσθηση βρωμιάς

Υπερευαισθησία σε επιρροές και ιδέες

Agrimony – Αγριμόνια: Φαίνεται εξωτερικά γελαστά, κρύβει τα προβλήματα και τα συναισθήματα του από τους άλλους

Centaury – Κενταύρια: Αδυναμία να βάλει όρια και να πει «όχι» σε ό,τι του ζητούν Walnut – Καρυδιά: Για την προσαρμογή στις αλλαγές π.χ. κλιμακτήριος, διαζύγιο

Holly – Αρκουδοπούρναρο: Μίσος, φθόνος, ζήλια

Αβεβαιότητα

Cerato – Κερατόστιγμα: Ζητά συμβουλές και επιβεβαίωση από άλλους

Sderanthus – Σκλήρανθος: Αναποφασιστικότητα

Gentian – Γεντιανή: Αποθάρρυνση, κατάθλιψη, απογοήτευση

Gorse – Ράχος: Απελπισία

Hornbeam – Καρπίνος: Έλλειψη διάθεσης για συγκεκριμένη εργασία, βαριεστημάρα

Wild oat – Αγρια βρώμη: Αβεβαιότητα για βασική επιλογή σκοπού ζωής, εηαγγέλματος, συντρόφου

Υπερβολική έγνοια για το καλό των άλλων

Chicory – Πικραλίδα: Εγωιστικά κτητικός, νιώθει αυτολύπηση

Vervain – Σταυροβότανο: Υπερβολικά ενθουσιώδης

Vine – Αμπέλι: Αυταρχικός, κυριαρχικός, αδιάλλακτος

Beech – Οξυά: Κάνει κριτική στους άλλους, δεν ανέχεται άλλες ιδέες

Rock Water – Νερό Πηγής: Απορρίπτει & καταπιέζει τις δικές του ανάγκες

Για όσους επιθυμούν να μάθουν περισσότερα για τα ανθοϊάματα του Bach, το βιβλίο «Αυτογνωσία και αυτοθεραπεία με τα ιάματα του Bach» απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο που ενδιαφέρεται να μάθει να χρησιμοποιεί τα ιάματα Bach για τον εαυτό του και τους άλλους για να βελτιώσει την υγεία του.

Στο A’ μέρος του βιβλίου περιγράφεται η φιλοσοφία του ιατρού Bach «Θεράπευσε τον Εαυτό σου», ενώ στο στο Β’ μέρος περιγράφονται σε βάθος τα 38 ανθοϊάματα που αντιστοιχούν σε 38 αρνητικές καταστάσεις ή διαθέσεις του νου και της ψυχής του ανθρώπου ώστε να μπορεί ο αναγνώστης να αναγνωρίζει ποια είναι τα κατάλληλα ιάματα για τον εαυτό του και τους άλλους. Στη συνέχεια αναλύονται τα αίτια που οδήγησαν το άτομο στην αρνητική συγκινισιακή ή νοητική κατάσταση και δίνονται συμπληρωματικά υποστηρικτικά μέτρα για να αποκατασταθεί η ψυχική ηρεμία και η υγεία σωματικά και νοητικά στο θεραπευόμενο.

Με το χρόνο και την πείρα όλοι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν οι ίδιοι Θεραπευτές του Εαυτού τους αλλάζοντας τον λανθασμένο τρόπο σκέψης και δράσης στη ζωή τους.

Ιωάννης Φίλης

Σε μια εποχή που τα προβλήματα και οι δυσκολίες μοιάζουν να έχουν «σκεπάσει» ολοκληρωτικά την καθημερινότητα μας, χρειαζόμαστε πιο πολύ παρά ποτέ να πιστέψουμε στους εαυτούς μας.

Ακούγεται ακατόρθωτο, αν αναλογιστούμε την υπερβολική πίεση που μας ασκείται καθημερινά και το πόσο βαλλόμαστε από «εχθρικά βέλη», αλλά δεν είναι.

Σίγουρα πρόκειται για κάτι δύσκολο αλλά εφικτό, μια διαδικασία επίπονη αλλά με μοναδική κατάληξη ένα θετικό αποτέλεσμα για μας, συνεπώς για την ζωή μας.

Είναι πολλά αυτά που μας κάνουν να νιώθουμε εγκλωβισμένοι, μια συνεχόμενη πορεία σε ένα αδιέξοδο, που κατά βάθος θέλουμε να αλλάξουμε και να απαλλάξουμε τους εαυτούς μας από αυτά. Οι αναστολές μας όμως, ακόμη και η συνήθεια δημιουργεί ένα τεράστιο φόβο μέσα μας για μια αλλαγή.

Ένα πολύ σημαντικός λόγος (και ίσως ο πραγματικός) βρίσκεται στην παιδική μας ηλικία. Μια μεγάλη αλλαγή, ένα «νέο ξεκίνημα» έχει ως απαραίτητο συστατικό την αυτοπεποίθηση. Την συνειδητοποίηση ότι όλα αυτά που ήξερες και όλα αυτά που είχες ως συμμάχους στο τσεπάκι σου για να πορεύεσαι στη ζωή, δεν είναι πλέον αρκετά για εσένα.

Κάτι τέτοιο απαιτεί τη βάση όλων, την αγάπη και εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.

Αυτό διαμορφώνεται από την αγάπη που λαμβάνουμε στα πρώτα χρόνια της ζωής μας και καθορίζει την εικόνα που πλάθουμε για τον εαυτό μας.

Πολλοί από εμάς μεγαλώνουν σε ένα λάθος περιβάλλον με έλλειψη βοήθειας, υποστήριξης και επιβράβευσης με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουμε δυσκολία να πιστέψουμε στον εαυτό μας.

Η κ. Μίκα Χαρίτου – Φατούρου (καθηγήτρια Ψυχολογίας, ψυχολόγος / ψυχοθεραπεύτρια) αναφέρει πως οι γυναίκες είναι αυτές που δυσκολεύονται περισσότερο να δείξουν πίστη στον εαυτό τους καθώς επηρεάζονται πιο αρνητικά από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Θεωρούνται λιγότερο ικανές ή πολύ ευαίσθητες που συμβάλει στη διαμόρφωση της αυτοεκτίμησής τους με φυσικό αποτέλεσμα πολλές φορές την χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Φυσικά όλα τα παραπάνω επιρρίπτουν ευθύνες στους γονείς (ίσως και τους δασκάλους) για τον σημαντικό ρόλο που παίζουν στις ζωές των παιδιών στην εξέλιξη της προσωπικότητας τους.

Όσο μπερδεμένοι και να είμαστε όσο και να φοβόμαστε να φέρουμε μια τεράστια αλλαγή στη ζωή μας, θα πρέπει κάποιες στιγμές να το τολμούμε.

Μια διαφορετική οπτική της ζωής, μια γνωριμία εκ βαθέων με τον εαυτό μας θα μας φέρει πιο κοντά σε αυτά που έχουμε πραγματικά ανάγκη.

Άλλωστε ποιος δεν θέλει να απαλλαγεί από όλα αυτά που τον «πάνε πίσω» και τον κρατούν «φυλακισμένο»;

Πίστη στον εαυτό μας λοιπόν. Ας μην ξεχνάμε ότι πίστη σημαίνει ελπίδα!

Η υπογονιμότητα είναι ένα σύγχρονο πρόβλημα που μαστίζει τα ζευγάρια τα οποία βρίσκονται στην αναπαραγωγική ηλικία.

Ο όρος αναφέρεται και στα δύο φύλα μιας και οι παράγοντες που επηρεάζουν την γονιμότητα είναι κοινοί.

Η σύγχρονη ιατρική εντοπίζει ένα σημαντικό αίτιο στη συσσώρευση άγχους και στρες λόγω του σύγχρονου και απαιτητικού τρόπου ζωής.

Παράλληλα ο ίδιος τρόπος ζωής οδηγεί σε ανθυγιεινές συνήθειες όπως κακή διατροφή, κάπνισμα και κατανάλωση αλκοόλ που επηρεάζουν επίσης τη γονιμότητα των ατόμων  με κύριο πρόβλημα την ποιότητα του σπέρματος στον άντρα και την ωορρηξία στην γυναίκα.

Η κατανάλωση φαρμάκων και διάφορες ασθένειες όπως π.χ. αφροδίσια νοσήματα προκαλούν επίσης αναπαραγωγικές διαταραχές.

Πως προσδιορίζεται όμως η υπογονιμότητα;

Η διάγνωση επέρχεται ύστερα από 12 μήνες προσπάθειας σύλληψης χωρίς επίτευξη εγκυμοσύνης. Πιο συγκεκριμένα τακτικό σεξ κατά τη περίοδο των γόνιμων ημερών της γυναίκας.

Ακόμη, με τον ίδιο όρο χαρακτηρίζεται και η κατάσταση 6 συνεχόμενων αποβολών εγκυμοσύνης.

Οι σύγχρονες μορφές της ιατρικής έχουν αναφερθεί με διαφορετικούς τρόπους για την αντιμετώπιση της υπογονιμότητας όπως με φάρμακα ή άλλες εναλλακτικές θεραπείες (βότανα, βελονισμό, επίλυση ψυχολογικών προβλημάτων που σχετίζονται με την επιθυμητή εγκυμοσύνη).

Στο σημείο όμως εκείνο που ταυτίζονται είναι στην αλλαγή του τρόπου ζωής επισημαίνοντας περισσότερο στην αποβολή του άγχους και την υιοθέτηση καλύτερης και σωστότερης διατροφής.

Πηγή:  www.paidorama.com

Τα τελευταία χρόνια η επέκταση της καταναλωτικής πίστωσης, η οικονομική κρίση καθώς και η αύξηση των τιμών των αγαθών και των υπηρεσιών σε συνδυασμό με την μείωση των εργασιακών αποδοχών έχουν οδηγήσει πολλούς καταναλωτές στην κατάσταση της υπερχρέωσης.
Η υπερχρέωση είναι ένα σύνθετο κοινωνικοοικονομικό φαινόμενο, το οποίο έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις ώστε να αποτελεί ένα νέο επίμονο κοινωνικό πρόβλημα. Επηρεάζει δηλαδή τόσο τα άτομα όσο και την κοινωνία συνολικά.
Αναζητώντας την σχέση μεταξύ υπερχρέωσης και υγείας πρωταρχικά διαφαίνεται ότι αποτελεί μία αμφίδρομη σχέση αιτίου-αποτελέσματος. Έτσι ένας υπερχρεωμένος καταναλωτής έχει αυξημένη πιθανότητα να εμφανίσει προβλήματα υγείας, και ένα άτομο που βρίσκεται σε κακή κατάσταση υγείας εμφανίζει πολλές πιθανότητες να βρεθεί αντιμέτωπο με την υπερχρέωση.
Στον πρώτο άξονα κύρια θέση στην βιβλιογραφία και στα ερευνητικά έργα καταλαμβάνει η εμφάνιση προβλημάτων ψυχικής υγείας ως αποτέλεσμα της υπερχρέωσης. Συνηθέστερα η συσσώρευση χρεών προκαλεί συμπτώματα κατάθλιψης που είναι η απόρροια του συνεχούς στρες, των μειωμένων κοινωνικών και εργασιακών ευκαιριών και του κοινωνικού στιγματισμού που «συνοδεύει» την υπερχρέωση. Σε έρευνα που διεξήχθη στο Ηνωμένο Βασίλειο με στόχο την σύνδεση υπερχρέωσης και επιπέδου υγείας βρέθηκε ότι τα προβλήματα χρέους μπορεί να οδηγήσουν σε κατάθλιψη, χωρισμό και έντονες οικογενειακές διαμάχες.
Στον δεύτερο άξονα της σχέσης η αναπηρία εμφανίζεται ο κύριος παράγοντας εμφάνισης προβλημάτων χρέους.
Σύμφωνα με τον Kober τα χρέη οξύνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό των ατόμων με αναπηρία. Ο φαύλος κύκλος της εγκατάλειψης της εργασίας εξαιτίας μίας αναπηρίας αναλύεται καθώς οδηγεί σε παθητική συσσώρευση χρεών που ως συνέπεια έχει την εμφάνιση άγχους και κατάθλιψης που επιδεινώνει περαιτέρω το πρόβλημα αναπηρίας οδηγώντας έτσι σε νέο κύκλο εργασιακού αποκλεισμού. Επίσης, τα κέντρα ψυχικής υγείας στην Ουαλία αναφέρουν ότι οι περισσότεροι ασθενείς αντιμετωπίζουν καταστάσεις αυξημένων χρεών.
Η υπερχρέωση δεν θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα απλό οικονομικό ζήτημα, καθώς οι κοινωνικές του προεκτάσεις και η αποδεικνυόμενη σύνδεση της με το επίπεδο υγείας του πληθυσμού πρέπει να οδηγήσει σε νέα διεπιστημονικά και αποτελεσματικότερα μέτρα αντιμετώπισης.
ΠΗΓΕΣ
Ø  Susan Mably & Nathan Jones : «The Links between Over-Indebtedness and Health in Wales»
Ø  Kober, C. In the balance: disabled people’s experiences of debt, Leonard Cheshire 2005

 

Πολλοί ερευνητές εκλαμβάνουν, πλέον, την κοινωνική θέση ως την θεμελιώδη αιτία προσδιορισμού της υγείας[1], καθώς η κοινωνική διαφοροποίηση και οι πολλαπλές διαστάσεις ή μεταβλητές της αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για το επίπεδο υγείας και τους τύπους νοσηρότητας σε μία κοινωνία[2].

Το πλαίσιο της πολιτικής οικονομίας της υγείας, λειτουργώντας υπό μία μαρξιστική οπτική θέασης, αναδεικνύει την επίδραση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής καθώς και της εκμετάλλευσης των εργαζομένων στον προσδιορισμό του επιπέδου υγείας τους και στη διαφοροποίηση της κατάστασης υγείας μεταξύ των κοινωνικών τάξεων (με όρους επαγγελματικής κατηγορίας).

Σύμφωνα, με τους Doyal και Pennell[3], η καπιταλιστική ανάπτυξη έχει συντελέσει στη δημιουργία νέων ασθενειών και συνάμα έχει συνδράμει στην επαύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων στην υγεία. Και ενώ η ανάλυση του κοινωνικού γίγνεσθαι αποκλειστικά με όρους κοινωνικών τάξεων εμφανίζει ορισμένα μειονεκτήματα[4], στην ανάλυση των δύο συγγραφέων ο καπιταλισμός εμφανίζεται να «ενοχοποιείται» τόσο για την γενικότερη επιδημιολογική μετάβαση (από τις μολυσματικές, μεταδοτικές στις μη-μεταδοτικές παθήσεις) όσο και για την ενίσχυση των ανισοτήτων στην υγεία ανά επαγγελματική κατηγορία υπό την εξής γραμμή σκέψης:

  • οι κατώτερες κοινωνικοεπαγγελματικές τάξεις είναι εκτεθειμένες σε πολύ πιο ανθυγιεινές, ακόμη και άμεσα επικίνδυνες, συνθήκες εργασίας (σοβαρά εργατικά ατυχήματα, αφόρητες επαγγελματικές ασθένειες, μεταφορά μολύνσεων από επικίνδυνα χημικά στοιχεία του χώρου εργασίας (εργοστάσια) στα μέλη των οικογενειών των εργαζομένων), έχουν περιορισμένους οικονομικούς πόρους ώστε να έχουν μία ισορροπημένη και υγιεινή διατροφή, έχουν λιγότερες υγειονομικές γνώσεις, έχουν περιορισμένη πρόσβαση στις υγειονομικές υπηρεσίες, είναι περισσότερο εκτεθειμένες στον επηρεασμό από το marketing των προϊόντων καπνού, αλκοόλ και ανθυγιεινών τροφίμων και βιώνουν το καταστροφικό άγχος της επιβίωσης της καθημερινότητας.


[1] Graham Hilary, Kelly P. Michael, «Health Inequalities, concepts, frameworks and policy», (2004), NHS, Health Development Agency, United Kingdom URL: http://dds-dispositivoglobal.ops.org.ar/curso/cursoport/Textos%20Completos/health%20inequalities_concepts,%20framework%20and%20policy.pdf  (πρόσβαση στις 2/12/2011).

[2] Graham Hilary, Kelly P. Michael, «Health Inequalities, concepts, frameworks and policy», (2004), NHS, Health Development Agency, United Kingdom URL: http://dds-dispositivoglobal.ops.org.ar/curso/cursoport/Textos%20Completos/health%20inequalities_concepts,%20framework%20and%20policy.pdf  (πρόσβαση στις 2/12/2011).

[3] Doyal Lesley, Pennell Imogen, The Political Economy of Health, London (Pluto Press) 1981, 1-95.

[4] Σύμφωνα με την βεμπερική παράδοση η έννοια της κοινωνικής στρωμάτωσης προσδιορίζεται από τις δυνατότητες πρόσβασης του ατόμου στην αγορά ενώ η ταξική κατάσταση δεν οδηγεί απαραίτητα σε κοινωνική δράση και σε κοινά συμφέροντα, βλέπε Μοσχονάς Ανδρέας, Τάξεις και Στρώματα στις Σύγχρονες ΚοινωνίεςΤόμος Πρώτος: Ερμηνευτικές Προσεγγίσεις, Αθήνα (Εκδόσεις Οδυσσέας) 1998, 33-40.

Η έννοια της κοινωνικής υγείας είναι σαφώς λιγότερο γνωστή από τις έννοιες της σωματικής και ψυχικής υγείας, όμως σύμφωνα και με τον ολιστικό ορισμό περί υγείας του Π.Ο.Υ διαμορφώνει – σε συνδυασμό με την σωματική και ψυχική υγεία – έναν από τους τρεις πυλώνες των περισσότερων ορισμών και εννοιολογήσεων περι υγείας.

Αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι η κοινωνική υγεία μπορεί να αναφέρεται τόσο σε ένα χαρακτηριστικό μίας κοινωνίας όσο και στων ατόμων που την απαρτίζουν.

 «Μία κοινωνία είναι υγιής όταν υφίσταται για όλους η ισότητα των ευκαιριών, και η πρόσβαση στα αγαθά και τις υπηρεσίες που είναι απαραίτητα για την πλήρη λειτουργικότητα του ατόμου ως πολίτη είναι καθολική» (Russell 1973, p. 75).

Οι δείκτες υγείας μίας κοινωνίας μπορούν να περιλαμβάνουν την εφαρμογή των νόμων, την ισότητα στην αναδιανομή του πλούτου, την δημόσια προσβασιμότητα στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων και το επίπεδο του κοινωνικού κεφαλαίου.

Η κοινωνική υγεία των ατόμων αναφέρεται στην διάσταση της ευημερίας του ατόμου η οποία περιλαμβάνει την ποιότητα των σχέσεων του με τα άλλα άτομα, το πώς τα άλλα άτομα αλληλεπιδρούν με εκείνον/εκείνη και τον τρόπο με τον οποίο το άτομο αλληλεπιδρά με τους κοινωνικούς θεσμούς και τα κοινωνιακά ήθη » (Russell 1973, p. 75). Ο συγκεκριμένος ορισμός είναι ευρύς – καθώς περιλαμβάνει στοιχεία τόσο της προσωπικότητας όσο και κοινωνικές δεξιότητες, αντανακλά την επίδραση των κοινωνικών κανονιστικοτήτων και έχει στενή σχέση με έννοιες όπως η ευημερία, η προσαρμογή και η κοινωνική λειτουργικότητα. 

Η επίσημη οριοθέτηση της έννοιας της κοινωνικής υγείας ήρθε ως απότοκος της συμπερίληψης της από τον Π.Ο.Υ στον επίσημο-ολιστικό ορισμό περί υγείας το 1974, και στην έντονη έμφαση στο γεγονός ότι το θεραπευτικό πλαίσιο πρέπει να λαμβάνει υπόψιν του ότι οι ασθενείς αποτελούν κοινωνικά όντα τα οποία ζουν υπό ένα σύνθετο κοινωνικό πλαίσιο.

Η Κοινωνική Υγεία έχει λάβει έντονη προσοχή εξαιτίας και των συνεχόμενων και αυξανόμενων επιστημονικών αποδείξεων ότι τα άτομα που έχουν υψηλό δείκτη ενσωμάτωσης στις κοινότητές τους τείνουν να ζουν περισσότερο και να αναρρώνουν γρηγορότερα από πιθανές ασθένειες. Κατά αυτόν τον τρόπο, η κοινωνική υγεία μπορεί να οριστεί με τους όρους της κοινωνικής προσαρμογής και της κοινωνικής υποστήριξης.

Οι ορισμοί της κοινωνικής υγείας υπο όρους κοινωνικής προσαρμογής απορρέουν από την κοινωνιολογία και τη ψυχιατρική.

Το χαμηλό επίπεδο κοινωνικής προσαρμογής αποτελεί μία κοινή ένδειξη μίας νευρωτικής πάθησης, και η κοινωνική προσαρμογή μπορεί να χρησιμεύσει ως εργαλείο παρακολούθησης της πορείας του αποτελέσματος μίας ψυχοθεραπείας. Βεβαίως, η ίδια η έννοια της προσαρμογής ποικίλλει ανά πολιτισμούς οπότε δεν αποτελεί μία καθολική εκτίμηση του προσδιορισμού της κοινωνικής υγείας.

Τέλος, η αμοιβαία κοινωνική υποστήριξη μέσα από τα στενά οικογενειακά, συγγενικά και φιλικά δίκτυα αποτελεί έναν ξεκάθαρο δείκτη της κοινωνικής υγείας, καθώς τα άτομα που βιώνουν αυτές τις σχέσεις αμοιβαιότητας τείνουν να έχουν μεγαλύτερη ικανοποίηση από την καθημερινή ζωή και να ζουν με μικρότερο βαθμό άγχους.

Το κοινωνικό κεφάλαιο, επίσης , μπορεί να αποτελέσει έναν σημαντικό δείκτη της συνεκτικότητας μίας κοινωνίας ή κοινότητας και  η επιστημονική συζήτηση περιστρέφεται πλέον γύρω από το ζήτημα της διασύνδεσης της επίδρασης του κοινωνικού κεφαλαίου στις ανισότητες υγείας (και ειδικότερα στη μείωση τους).

Πηγή : http://www.answers.com/topic/social-health#ixzz1wxPYng65

Το Διπολικό Σύνδρομο ή Διπολική Διαταραχή είναι η ψυχική κατάσταση του ατόμου που βιώνει εναλλασσόμενα συναισθήματα από τη μανία στην κατάθλιψη είτε για μικρό χρονικό διάστημα είτε για μακρές χρονικές περιόδους.

Τόσο οι περίοδοι μανίας όσο και οι περίοδοι κατάθλιψης μπορούν να διαρκέσουν από λίγες ώρες ή μερικές μέρες αλλά ακόμη και για αρκετές εβδομάδες ή και ολόκληρους μήνες.

Η ένταση των συμπτωμάτων και η διάρκεια τους διαφέρουν από άτομο σε άτομο και υπάρχει ακόμη και η περίπτωση κάποιος να μην γνωρίζει ότι πάσχει από το συγκεκριμένο σύνδρομο εάν τα συμπτώματα που παρουσιάζει είναι ήπιας μορφής.

Χωρίς να υπάρχουν αιματολογικές εξετάσεις που να καθορίζουν την “διπολική κατάσταση” στην οποία βρίσκεται το κάθε άτομο, επιστήμονες πιστεύουν πως η διπολική διαταραχή μπορεί να προκληθεί όταν χημικές ουσίες στον εγκέφαλο είναι εκτός ισορροπίας.

Η Διπολική Διαταραχή ή αλλιώς Μανιοκατάθλιψη είναι δύσκολο να διακριθεί ακόμη και από τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας καθώς παρουσιάζει συμπτώματα που μοιάζουν με εκείνα της κατάθλιψης. Αυτό όμως που διαφοροποιεί την διπολική διαταραχή είναι πως το άτομο βιώνει και την καταθλιπτική κατάσταση αλλά και την κατάσταση μανίας.

Το σύνδρομο της διπολικότητας είναι επαναλαμβανόμενο. Αυτό σημαίνει πως πάνω από το 90% των ατόμων που είχαν ένα επεισόδιο μανίας θα παρουσιάσουν ξανά ένα στο μέλλον.  Περίπου το 70% των μανιακών επεισοδίων στη διπολική διαταραχή εμφανίζονται αμέσως πριν ή μετά από ένα καταθλιπτικό επεισόδιο.

Τα άτομα που πάσχουν από την ασθένεια μπορεί να έχουν εναλλαγές του συναισθήματος από εβδομάδες στη φάση της μανίας σε εβδομάδες κατάθλιψης αλλά και με φυσιολογικές περιόδους ενδιάμεσα αυτών.

Η Διπολική Διαταραχή καταστεί τα άτομα που υποφέρουν από αυτήν ανίκανα να διαχειριστούν καθημερινές καταστάσεις εάν δεν ακολουθηθεί η κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Χωρίς την απαραίτητη θεραπεία προκύπτουν προβλήματα στην εργασία ή την επικοινωνία και συνάμα τα άτομα αυτά έχουν μια λανθασμένη και διαστρεβλωμένη αίσθηση της πραγματικότητας που μπορεί να απορρέει από την υψηλή ή χαμηλή τους αυτοεκτίμηση.

Η Διπολική Διαταραχή επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους (περίπου 3% ενήλικων ατόμων) χωρίς να κάνει διακρίσεις σε ηλικία ή φύλο.

Επιστημονικές έρευνες υποστηρίζουν πως υπάρχει αύξηση στις κλινικές διαγνώσεις Διπολικού Συνδρόμου σε εφήβους και παιδιά παρόλο που δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η διπολική διαταραχή δεν μπορεί να διαγνωστεί ή συγχέεται με άλλη ψυχική ή ψυχολογική ασθένεια.


Φάση μανίας-συμπτώματα

  • Υπερβολική, ακραία αισιοδοξία
  • Ταραχή
  • Ευφορία
  • Υπερβολική αυτοεκτίμηση
  • Γρήγορη ομιλία
  • Επιθετική συμπεριφορά
  • Ταχείς σκέψεις
  • Επικίνδυνη συμπεριφορά
  • Σπατάλη χρημάτων
  • Αυξημένη σωματική άσκηση
  • Αυξημένη σεξουαλική ορμή
  • Αυξημένη διάθεση για επίτευξη στόχων
  • Μειωμένη ανάγκη για ύπνο
  • Ανικανότητα για συγκέντρωση
  • Τάση να αποσπάται εύκολα
  • Κατάχρηση ουσιών (αλκοόλ, ναρκωτικά)

 

Φάση κατάθλιψης-συμπτώματα

  • Απελπισία
  • Θλίψη
  • Προβλήματα ύπνου
  • Άγχος/Ανησυχία
  • Ευερεθιστότητα
  • Ενοχές
  • Διατροφικά προβλήματα
  • Κούραση
  • Πρόβλημα στην συγκέντρωση
  • Απώλεια ενδιαφέροντος για τις καθημερινές δραστηριότητες
  • Χρόνιος πόνος χωρίς αιτία
  • Σκέψεις αυτοκτονίας

 

Πηγές:

http://bipolarsyndrome.net/

http://archpsyc.jamanetwork.com/article.aspx?volume=64&issue=9&page=1032

http://bipolarsyndrome.net/bi-polar-diagnosis-and-symptoms-bi-polar-mental-disorder

 

 

 

 

 

Το άγχος είναι ξεκάθαρα μέρος της ανθρώπινης κατάστασης. Εξαιτίας της παγκόσμιας εμφανισιμότητάς του, το άγχος δεν εξετάζεται σε σχέση με την παρουσία του ή την απουσία του, αλλά προτιμότερα σύμφωνα με την ένταση του και την επίδραση που έχει στα άτομα (Susan Cartwright,Gary L.Cooper,1997).

Το άγχος είναι ένα έντονα προσωπικό και υποκειμενικό συναίσθημα. Κάτι που αποτελεί μια ενδιαφέρουσα πρόκληση για ένα άτομο, σε κάποιο άλλο μπορεί να προκαλέσει νευρικό κλονισμό. Επειδή το άγχος είναι ένα πολύ κοινό στοιχείο στους ανθρώπους, μπορεί πολύ εύκολα να θεωρηθεί αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης υπόστασης (Ρομπερτ Ντε Μπορντ,1983).

Ο Melhuish (1978), ο οποίος είναι γιατρός με ειδίκευση στις ασθένειες που σχετίζονται με το άγχος, υπέδειξε ότι το άγχος είναι το προιόν πολλών χιλιάδων χρόνων εξέλιξης, και η ανθρώπινη επιβίωση σε ένα εχθρικό περιβάλλον απαιτούσε μία γρήγορη σωματική αντίδραση στους κινδύνους.

Mε άλλα λόγια,το σώμα “ανέπτυσσε την ικανότητα να επανακτά δυνάμεις” για ένα σύντομο χρονικό διάστημα.

Αυτή η κινητοποίηση των δυνάμεων είναι η αντίδραση μάχης ή φυγής. ”Ο πρωτόγονος άνθρωπος ξόδευε αυτή την έκρηξη ενέργειας και δύναμης στην σωματική δραστηριότητα, όπως είναι μία πάλη ζωής και θανάτου με ένα άγριο ζώο”(Susan Cartwright,Gary L.Cooper,1997).

Οι σύγχρονοι άνθρωποι αντιδρούμε στον κίνδυνο κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όπως έκαναν και οι πρόγονοί μας μισό εκατομμύριο χρόνια πριν. Το άγχος είναι η ανθρώπινη αντίδραση στον κίνδυνο. Αυτός ο κίνδυνος μπορεί να είναι αληθινός ή φανταστικός, αλλά αν το άτομο νιώθει ότι απειλείται για οποιονδήποτε λόγο, θα αισθανθεί όλες ή κάποιες από τις σωματικές αντιδράσεις.

Η καρδιά χτυπάει γρηγορότερα, για να μεταφέρει αρκετό οξυγόνο στους μυικούς ιστούς. Οι μύες «τεντώνονται», ώστε να είναι έτοιμοι για γρήγορη δράση. Η αδρεναλίνη διοχετεύεται στο αίμα, ώστε να βοηθήσει την πήξη του αίματος σε περίπτωση που ο άνθρωπος τραυματιστεί.

Αν ο κίνδυνος είναι εμφανής και άμεσος, θα αντιδράσει κατά τον πρωτόγονο εκείνο τρόπο. (Ρομπερτ Ντε Μπορντ,1983)

Όμως κατά το μεγαλύτερο μέρος του, ο σημερινός τρόπος ζωής δεν επιτρέπει σωματική αντίδραση στις αγχογόνες καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε. Η επίθεση κατά του αφεντικού, το να χτυπήσει κάποιος τον δάσκαλο βιολογίας ο οποίος αρνήθηκε να δεχτεί καθυστερημένη εργασία, δεν είναι λύσεις που επιτρέπονται από την σημερινή κοινωνία.

Τη σήμερον ημέρα, ακόμα και η μη επιθετική αντίδραση “φυγής” δύσκολα θα μπορούσε να θεωρηθεί πρέπουσα στις περισσότερες περιπτώσεις .

Οι πάρα πολύ εξελιγμένοι μηχανισμοί άμυνας μας προετοιμάζουν για δραστική και υπερταχεία δράση αλλά βρίσκουν σπάνια διέξοδο αλλιώς.

Όμως πότε και γιατί το άγχος είναι επιβλαβές;

Αυτή η σπατάλη της σωματικής απάντησης στο άγχος μπορεί να μας βλάψει.

Παρ’όλο που οι επιστήμονες δεν καταλαβαίνουν πλήρως αυτή την διαδικασία, πολλοί πιστεύουν ότι οι σκέψεις που αφορούν τους εαυτούς μας και τις καταστάσεις τις οποίες ζούμε προκαλούν ενέργειες στους δύο κλάδους του αυτόνομου νευρικού μας συστήματος (Susan Cartwright,Gary L.Cooper,1997).