Category: Ψυχολογία


Η ψυχολογία των ονείρων

Τα όνειρα που προκύπτουν κατά τη διάρκεια του ύπνου είναι εικόνες που μας δημιουργούν οι σκέψεις μας και τα συναισθήματα μας. Όνειρα έχουμε στη φάση εκείνη του ύπνου που ονομάζεται REM (Rapid Eye Movement).Υπάρχουν  διάφορες θεωρίες όσον αφορά την ερμηνεία των ονείρων, αλλά ο πραγματικός σκοπός τους είναι ακόμη άγνωστος.

Τα όνειρα είναι στενά συνδεδεμένα με την ανθρώπινη ψυχολογία.  Έρευνα έχει δείξει ότι κατά μέσο όρο ζωής, ο άνθρωπος ξοδεύει περίπου έξι χρόνια της ζωής του βλέποντας όνειρα στον ύπνο του, το οποίο είναι περίπου δύο ώρες κάθε βράδυ.

Η ψυχολογία αναφέρει σχετικά πως με τα όνειρα εκφράζουμε κρυμμένες επιθυμίες μας. Βλέπουμε όνειρα όταν οι σκέψεις μας και οι αναμνήσεις μας αναδιοργανώνονται κατά τη διάρκεια του ύπνου. Στα περισσότερα όνειρα, συμβαίνει να είμαστε μάρτυρες των όσων διαδραματίζονται, μέσω οπτικής ή ακουστικής αντίληψης. Η έννοια των ονείρων μας εξαρτάται  από το πώς συνδέουμε τις εικόνες αυτές με την πραγματικότητα.
Ο Φρόιντ είχε τοποθετήσει την άποψη του στο ότι τα όνειρα είναι το μέσο έκφρασης του ατόμου  για τις ασυνείδητες επιθυμίες του. Είχε αναφέρει πως  τα κακά όνειρα επιτρέπουν στον εγκέφαλο να αποκτήσει τον έλεγχο των συναισθημάτων που προκύπτουν από  δυσάρεστες εμπειρίες. Ο Ελβετός ψυχίατρος Γιούνγκ, εισηγήθηκε ότι τα όνειρα αντισταθμίζουν τα μονόπλευρα συναισθήματα που γεννιούνται στη συνείδηση μας. Σύμφωνα με τον Φερέντζι, Ούγγρο ψυχαναλυτή, ένα όνειρο εκφράζει κάτι που δεν μπορεί να εκφραστεί εντελώς. Μερικές θεωρίες αναφέρουν ότι τα όνειρα αφορούν καταπιεσμένα συναισθήματα ενός ατόμου που φαντασιώνονται κατά τη διάρκεια του ύπνου. Υπάρχουν και άλλες θεωρίες που υποδηλώνουν ότι τα όνειρα είναι μια παρενέργεια των ενεργειών καθαρισμού του εγκεφάλου.

Θεωρίες πιστεύουν πως τα όνειρα δίνουν ευκαιρία στο άτομο να οργανώσει τις σκέψεις του καθώς και ότι τα όνειρα συμπληρώνουν το «σχήμα» των συναισθηματικών προσδοκιών μας.

Σύμφωνα με τη θεωρία της συναισθηματικής επιλογής από τον Richard Coutts,  τα όνειρα είναι ένας τρόπος για να τροποποιηθεί το διανοητικό μοτίβο.  Η θεωρία της συναισθηματικής επιλογής αφορά την διαδικασία εκτέλεσης μιας σειράς ονείρων κατά τη διάρκεια του μη REM ύπνου. Ένα δεύτερο σύνολο ονείρων εκτελείται κατά τη διάρκεια του ύπνου REM με τη μορφή σεναρίων . Αυτή η διαδικασία καθορίζει ένα κατάλυμα στον εγκέφαλο, ως μια διαδικασία επανασχεδίασης νοητικών αναπαραστάσεων από τον εξωτερικό κόσμο, για να χωρέσει νέες εμπειρίες. Εάν τα καταλύματα που εκτελούνται κατά τη διάρκεια των προηγούμενων μη-REM ονείρων, μειώσουν τα αρνητικά συναισθήματα  του ατόμου, επιλέγονται ως μνήμη, αλλιώς εγκαταλείπονται. Έτσι η συναισθηματική επιλογή λέει ότι η ψυχολογία των ονείρων είναι συνήθως για την ενίσχυση των διανοητικών μοτίβων και για την αύξηση των  κοινωνικών ικανοτήτων του ατόμου.

Ποια είναι η όμως σημασία του περιεχομένου των ονείρων σας; Σύμφωνα με την ψυχολογία των ονείρων, τα στοιχεία των ονείρων  είναι στενά συνδεδεμένα με το περιβάλλον και τις εμπειρίες που εκτίθεται ο καθένας. Η παρουσία των χρωμάτων στα όνειρα είναι το αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης έκθεσης σε έγχρωμα (πολύ)μέσα. Αυτό προκύπτει από μια μελέτη που δείχνει ότι οι άνθρωποι της ασπρόμαυρης εποχής συνήθιζαν να έχουν ασπρόμαυρα όνειρα πιο συχνά από ό, τι χρωματιστά. Οι ψυχολόγοι πιστεύουν ότι τα χρώματα που εμφανίζονται στα όνειρα μεταφέρουν τα συναισθήματα που αντιπροσωπεύονται από αυτά τα χρώματα. Μια κοινή διαπίστωση είναι ότι κάποιος που κοιμάται βλέπει το περιστατικό στο όνειρο ως θεατής. Παρατηρείται επίσης ότι ως επί το πλείστον, οι οπτικές και ακουστικές αισθήσεις αποτελούν  μέρος των ονείρων ενώ η αφή και η γεύση βιώνονται λιγότερο συχνά.

Ενώ λεξικά ονείρων και ονειροκρίτες ερμηνεύουν τα όνειρα και παρόλο που τα όνειρα μπορεί να λάβουν μέρος με διαφορετικούς τρόπους, η ψυχολογία των ονείρων πιστεύει ότι η σύνδεση μεταξύ των αντικειμένων που ονειρευόμαστε και η σημασία τους είναι υποκειμενική. Αυτό που υποδεικνύεται από ένα συγκεκριμένο όνειρο εξαρτάται από το πώς  και με τι συνδέει τα στοιχεία του ονείρου του ο κάθε άνθρωπος. Οι ψυχολόγοι προτείνουν πως θα πρέπει να καταγράψετε το όνειρό σας, να αναλύσετε κάθε στοιχείο του και να καταλάβετε πώς σχετίζεται με εσάς. Είναι σημαντικό να καταλάβετε τι σας συνδέει με το συγκεκριμένο πράγμα που ονειρευτήκατε. Η σκέψη ή ένα συναίσθημα που έχετε σε σχέση με ένα συγκεκριμένο χρώμα, ένα αντικείμενο ή ένα πρόσωπο στο όνειρο σας, είναι ένδειξη για να το ερμηνεύσετε.

Παρακάτω θα βρείτε απαντήσεις που σχετίζονται σε βασικές ερωτήσεις όσον αφορά τα όνειρα.

Ποιοι παράγοντες οδηγούν σε ευχάριστα και δυσάρεστα όνειρα;

Τα όνειρα που σχετίζονται με την κατάσταση του μυαλού σας. Είναι φυσικό να έχετε δυσάρεστα όνειρα όταν βιώνετε μια περίοδο με πολύ στρες ή έχετε άγχος. Τα αρνητικά όνειρα ως επί το πλείστον οφείλονται σε κακή κατάσταση του μυαλού. Σε αντίθεση με αυτό, μπορείτε να δείτε ευχάριστα όνειρα, όταν το μυαλό σας δεν βρίσκεται σε μια καταθλιπτική κατάσταση. Όταν αισθάνεστε καλά για τη ζωή, αυτό αντανακλά και στα όνειρά σας.

Ποια  είναι τα επαναλαμβανόμενα όνειρα;

Όνειρα που συμβαίνουν κατ ‘επανάληψη είναι τα επαναλαμβανόμενα όνειρα. Υπάρχουν κάποιες  συγκεκριμένες εικόνες ανθρώπων ή τόπων που συμβαίνει να εμφανίζονται συχνά στα όνειρα. Οι άνθρωποι με διαταραχή μετατραυματικού στρες έχουν επαναλαμβανόμενα όνειρα του τραυματικού γεγονότος. Αυτά τα όνειρα μπορούν να μεταφέρουν ένα μήνυμα για κάτι που δεν παρατηρούμε. Μερικά από τα πιο συνηθισμένα  επαναλαμβανόμενα όνειρα είναι εκείνα που μπορεί να πέφτουμε από ένα ύψος (μπορεί να σημαίνει ότι νιώθουμε την έλλειψη υποστήριξης), να χάνουμε τις εξετάσεις (μπορεί να σημαίνει ότι στην πραγματικότητα φοβούμαστε τις εξετάσεις) και να είμαστε ανίκανοι να κινηθούμε(μπορεί να σημαίνει ότι στην πραγματική ζωή είμαστε σε μια κατάσταση που δεν είναι εύκολο να  βγούμε από αυτή ).

Τι είναι οι εφιάλτες;

Οι εφιάλτες είναι άσχημα όνειρα που δημιουργούν αισθήματα τρόμου ή θλίψης. Το πρόσωπο που έχει έναν εφιάλτη βλέπει φρικιαστικές εικόνες ή βιώνει καταστάσεις και εμπειρίες που προκαλούν φόβο ή δυσφορία στο όνειρό του. Οι νυχτερινοί τρόμοι δεν είναι το ίδιο με τους εφιάλτες. Τα παιδιά βιώνουν συχνά εφιάλτες που συμβαίνουν κατά τις πρώτες ώρες του ύπνου. Μετά από έναν εφιάλτη το πρόσωπο που το έχει δει έχει τα μάτια του ανοιχτά και με βλέμμα πανικού. Οι εφιάλτες είναι λιγότερο συχνοί στους ενήλικες.

Τι είναι το συνειδητό όνειρο;
Σε ένα συνειδητό όνειρο αυτός που το βιώνει έχει πλήρη επίγνωση του τι βλέπει .Στα όνειρα αυτά το άτομο μπορεί να ασκήσει κάποιον έλεγχο σχετικά με το περιεχόμενο του ονείρου και το ρόλο του σε αυτό. Ίσως μερικές μέρες να έχετε ξυπνήσει με ένα αίσθημα ότι είχατε ένα όνειρο, να μπορείτε να το αναπολήσετε πλήρως και να θυμάστε καθαρά  τι συνέβαινε σε αυτό. Ίσως να είχατε ένα συνειδητό όνειρο.

Ονειρεύονται οι τυφλοί άνθρωποι;
Ναι κάνουν όνειρα. Οι ακουστικές αισθήσεις είναι πιο συχνές στα όνειρά τους. Οι εικόνες απουσιάζουν ή είναι λιγότερο συχνές ή θολές. Εξαρτάται επίσης από το αν το πρόσωπο είναι τυφλό εκ γενετής  ή έχει χάσει την όραση του σε ένα ατύχημα ή από κάποια ασθένεια χρόνια αργότερα. Στην δεύτερη περίπτωση, οι τελευταίες τους αναμνήσεις/εικόνες αντανακλούν στα όνειρά τους.

Μπορεί τα όνειρα να προβλέψει το μέλλον; Μήπως κάθε όνειρο έχει κάτι να πει για το τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον;
Ναι, τα όνειρα μπορούν να προβλέψουν το μέλλον, αλλά δεν είναι όλα τα όνειρα προγνωστικά. Τα περισσότερα όνειρα είναι αντανακλάσεις των σκέψεων μας  εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Αλλά υπάρχουν θεωρίες που υποστηρίζουν την ύπαρξη ονείρων που ονομάζονται προαισθητικά όνειρα. Οι θεωρητικοί λένε ότι η ικανότητα προαισθητικών ονείρων είναι σπάνια και την έχουν πολλοί λίγα άτομα.

Πηγή: http://www.buzzle.com/articles/psychology-of-dreams.html

 

Έως τον 19ο αιώνα οι φιλόσοφοι και οι φυσιολόγοι είχαν υπό την εποπτεία τους κάθε τι που αφορούσε την  έρευνα γύρω από την ανθρώπινη ψυχή. To 1879 o καθηγητής Wilhelm Wundt διαχώρισε την ψυχολογία ως ξεχωριστό κλάδο  στο πανεπιστήμιο της Λειψίας ( Mc Leod, 2005 ). H αποξένωση των ανθρώπων από την μια, που είχε συντελεσθεί μετά τον 17ο αιώνα και κατά την νεωτερική περίοδο όπου άνθησε η επιστήμη καθώς και η νεώτερη σκέψη, και η βιομηχανική επανάσταση από την άλλη που είχε συντελεσθεί εκείνο τον καιρό με τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας για τους περισσότερους, είχαν καταστήσει τους ανθρώπους ελεύθερους μεν αλλά συγχρόνως μοναχικούς ( Μπέγζος, 2005 ) και σαν αποτέλεσμα τις πληθώρες  ψυχικές διαταραχές.

Η ενδοσκόπηση ήταν μια τεχνική που χρησιμοποιήθηκε τότε για να αναπαρασταθεί και να μετρηθεί η συνειδητή εμπειρία του κάθε υποκείμενου. Γρήγορα όμως έγινε αντιληπτό πως οι νοητικές διεργασίες ήταν παραπάνω πολύπλοκες από ότι αρχικά είχε υποτεθεί, επίσης δεν ήταν δυνατή μια αντικειμενική έρευνα πάνω στα ευρήματα, όπως είχε επισημάνει ο Watson, μιας και αυτά ήταν αποκλειστικά υποκειμενικές κρίσεις ( Mc Leod, 2005 · Κωσταρίδου- Ευκλείδη, 1992 ). Ο Watson ( 1913 ), καθώς και ακαδημαϊκοί κύκλοι, θέλησαν να οικοδομηθεί μια επιστημονική μέθοδος για την μελέτη της συμπεριφοράς, σε αντίθεση με την ασαφή και αναπόδεικτη ψυχανάλυση, και εμπνεόμενος από την κλασσική εξαρτημένη αντίδραση του Pavlov, μακριά από τις ασυνείδητες διεργασίες που στηρίζεται η ψυχανάλυση, θεώρησε ότι όλα είναι αποτέλεσμα μάθησης και αν εξακριβώνονταν οι μηχανισμοί που είναι υπεύθυνοι για αυτήν θα μπορούσε μέσω της επαναμάθησης να αντικατασταθούν οι λάθος συμπεριφορές με υγιείς. Υπέθεσε δε πως τα παραπάνω ισχύουν για κάθε ανθρώπινο ον. Αυτός ο συμπεριφοριστικός άξονας ήταν που στηρίχθηκε η γνωσιακή- συμπεριφοριστική παρέμβαση γενικότερα. ( Mc Leod, 2005 · Mαλικιώση- Λοΐζου 2009 ). Το αρχικό αυτό μοντέλο, όπου μια αντίδραση ήταν αποτέλεσμα ενός ερεθίσματος πάνω στο υποκείμενο, ήταν σκληρά αιτιοκρατικό.

Ο συμπεριφορισμός του Watson επηρέασε πολλούς ερευνητές, και έτσι η συμπεριφοριστική προσέγγιση γνώρισε μεγάλη άνθηση τις επόμενες δεκαετίες βάζοντας κάπως στη πίσω γραμμή τους γνωστικιστές. Το μεγάλο του πλεονέκτημα ηταν η άμεση πειραματική του εξακρίβωση όπως και η δυνατότητα πειραματικών ερευνών. Τα ζώα ( π.χ ποντίκια) ήταν πολύ συχνά πειραματικά αντικείμενα και αν αυτό το γεγονός φαίνεται λίγο ιδιότροπο ας ληφθεί υπ όψη ότι πολύ ερευνητές διέμεναν σε αγροτικές περιοχές και είχαν πάντα ζώα τριγύρω τους ( Mc Leod, 2005 ). Το 1950 οι Dollard & Miller προσπάθησαν να συνδέσουν την ψυχαναλυτική θεωρία με τους μηχανισμούς μάθησης. Ο B.F. Skinner 1953 εμφάνισε την θεωρία της συντελεστικής μάθησης, το 1958 ο Wolpe εξέλιξε την κλασσική εξαρτημένη αντίδραση διατυπώνοντας την συστηματική απευαισθητοποίηση και το 1969 ο Bandura προώθησε την σημασιολογία της μιμητικής μάθησης ( Μαλικιώση- Λοΐζου 2009 ).

Κατά την δεκαετία του 70 έγινε αντιληπτό ότι δεν μπορούσε να ερμηνευτεί η κάθε συμπεριφορά με τελείως γραμμικό τρόπο ( αντίδραση μέσω ερεθίσματος που λαμβάνει το υποκείμενο ) και έτσι οι νοητικές διεργασίες μπήκαν και παλι στο προσκήνιο ( Mc Leod, 2005 ). Κατά τα προηγούμενα 30 τουλάχιστον χρόνια οι Piagget, Tolman, Bartlett και άλλοι εξέδωσαν μελέτες όσο αφορά τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι αναπαριστούν γεγονότα ανακαλώντας τα από την μακροπρόθεσμη μνήμη ( Mc Leod, 2005 ).O Α.Ellis ( 1958 )  με την Λογικόθυμική θεραπεία και ο Βeck ( 1976 ) με την Γνωσιακή θεραπεία, σαν κυριότερες ολοκληρωμένες γνωστικές θεωρίες (Μπουλουγούρης, 1998 ) έδωσαν την τελική ώθηση ώστε, αρχικά να αναγνωρισθεί σαν ξεχωριστός κλάδος της ψυχολογίας, και από την άλλη να συμπεριληφθούν στα συμπεριφοριστικά μοντέλα. Στη ερμηνεία της συμπεριφοράς του Kanfer όπως αναφέρεται και αναπαραστάται από την Καλαντζή- Αζίζη δείχνει την σημασιολογία των γνωστικών διεργασιών στην διαμόρφωση της συμπεριφοράς ( Μπουλουγούρης, 1998 ).

Σήμερα με την ανάπτυξη των νευροεπιστημών, της επιγενετικής, και με την παραδοχή της κοινωνικότητας του εγκέφαλου γίνεται σαφής η πολυπλοκότητα της ερμηνείας της συμπεριφοράς. Κάθε πράξη είναι αποτέλεσμα μιας σύνθετης αλληλεπίδρασης του ερεθίσματος, τόσο με τις πτυχές της προσωπικότητας του υποκείμενου που απευθύνεται όσο και με τον άμεσο και έμμεσο περίγυρο του στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που λαμβάνει χώρα. Όσο αφορά ειδικότερα τον «κοινωνικό εγκέφαλο» και την συνδεσιμότητα των διάφορων εγκεφαλικών ζωνών μεταξύ τους αλλά και με τις αντίστοιχες άλλων προσώπων, μέσω της λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας οι επιστήμονες μπορούν να αποκρυπτογραφήσουν τις περιοχές του εγκέφαλου που ενεργοποιούνται κυρίως κατά την αντίληψη κάποιου ερεθίσματος. Δεν είναι όμως οι νευρωνικές περιοχές αποκομμένες και απομονωμένες από τις υπόλοιπες, λειτουργούν συστημικά, ακόμα και οι μακρινότερες περιοχές εναρμονίζονται για να συμμετάσχουν και αυτές στην διαδικασία ( Goleman, 2006 ).

Ιωάννης Φίλης

 

Η παραδοσιακή και αρνητική οριοθέτηση της έννοιας της ψυχικής υγείας ταυτίζεται με την ψυχική ασθένεια και με αυτό το μέσο εννοιολόγησης αφορά μόνο τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας – το συγκεκριμένο μοντέλο καλείται συνοπτικά το μοντέλο της παθογένειας.

Πλέον, έχουν αναπτυχθεί πιο ευρέα και θετικά μοντέλα για την ψυχική υγείας, που καλούνται συνοπτικά ως μοντέλα ευημερίας.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει αποτελέσει τον κύριο προωθητή της εστίασης στην θετική υγεία παρά στην ασθένεια και μέσω της Χάρτας της Ottawa τέθηκαν οι βάσεις της θετικής προαγωγής της υγείας, και υποδείχτηκε ότι η υγεία είναι μία θετική έννοια, η οποία αποτελείται από κοινωνικούς και προσωπικούς πόρους καθώς και από φυσικές ικανότητες.

Η προσέγγιση του μοντέλου της ευημερίας στην ψυχική υγείας εκλαμβάνει την προαγωγή της ψυχικής, συναισθηματικής και κοινωνικής υγείας ως καλύτερο μέσο από την ίδια την θεραπεία ή ακόμη και την πρόληψη αυτού που ονομάζεται ως ψυχική ασθένεια.

Το μοντέλο της ευημερίας ασχολείται με την προώθηση των θετικών στοιχείων του ατόμου κατά τα στάδια δημιουργίας πλαισίων δράσης και εργασίας για την ψυχική υγεία.

Η θετική συνιστώσα του μοντέλου ευημερίας (salutogenic model ή wellness model) δίνει ιδιαίτερο βάρος στα θετικά στοιχεία της προσωπικότητας του ατόμου, αποφεύγοντας την κατηγοριοποίηση και στιγματισμό κάποιου ως ψυχικά ασθενή.

Νέοι ορισμοί για την ψυχική υγεία αναφέρουν μία πλοιάδα προσωπικών, διαπροσωπικών-κοινωνικών και λειτουργικών χαρακτηριστικών και συναισθηματικών χαρακτηριστικών όχι ως κοινωνικά πρότυπα και κανονιστικότητες αλλά ως στοιχεία που πρέπει να προάγουν και να προωθούν οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας και τα ίδια τα άτομα, ώστε να επιτυγχάνουν μία αρμονική εσωτερική ισορροπία και όχι απλώς να μην νοσούν ψυχικά (μοντέλο παθογένειας).

 

Ανθοϊάματα του Μπαχ

Οι παρακάτω πληροφορίες παρατίθενται προς ενημέρωση των ασθενών σχετικά με τα ανθοϊάματα του Μπαχ (Bach Flower Remedies). Παρακαλούμε σημειώστε τα εξής:

Τα ανθοϊάματα του Bach δεν είναι ομοιοπαθητικά φάρμακα.

Η ομοιοπαθητική δεν σχετίζεται με την ανθοθεραπεία και τα ανθοϊάματα του Bach.

Η ομοιοπαθητική είναι ένα ολοκληρωμένο θεραπευτικό σύστημα, σαφώς πολύ ανώτερη της ανθοθεραπείας.

Ανθοϊάματα του Μπαχ

Η ανθοθεραπεία είναι μία συμπληρωματική θεραπεία στην Ολιστική θεραπευτική αντιμετώπιση των ασθενών, βελτιώνει την συνειδητή συμμετοχή των ανθρώπων στην φροντίδα της υγείας τους, την αυτοθεραπεία τους και την αυτογνωσία τους.

Τα ανθοϊάματα Bach ανακαλύφθηκαν από τον άγγλο γιατρό Edward Bach (1930) και παρασκευάζονται από τα άνθη φυτών, θάμνων ή δένδρων. Κανένα ίαμα δεν είναι δηλητηριώδες ή να προκαλεί εθισμό. Δίνονται άφοβα σε μωρά, εγγύους και ηλικιωμένα άτομα. Δεν αντιδοτούν άλλη θεραπευτική αγωγή. Τουναντίον την συμπληρώνουν, την ενισχύουν και επιταχύνουν την ίαση ενεργοποιώντας τον αμυντικό μηχανισμό του οργανισμού ισορροπώντας τα αρνητικά συναισθήματα.

Ανακουφίζουν τον άνθρωπο από συγκινησιακή αναστάτωση όπως φόβο, πανικό, άγχος, κατάθλιψη, ανασφάλεια, έλλειψη αυτοπεποίθησης, ζήλεια κλπ. Κάθε αρνητική νοητική ή ψυχική κατάσταση επηρεάζει το αμυντικό μας σύστημα και γινόμαστε ευάλωτοι στην μόλυνση και νόσηση. Το ίαμα επιλέγεται ανάλογα με τον χαρακτήρα, τη διάθεση και τα συναισθήματα που μας αγχώνουν και μας αρρωσταίνουν.

Μια σύντομη ματιά στα 38 Ανθοϊάματα του Bach

Φόβος

Rock Rose – Ηλιάνθεμο: Τρόμος, Πανικός

Mimulus – Μίμουλος: Φόβος γνωστών πραγμάτων π.χ. οδοντίατρος, ασθένεια,θάνατος, σεισμός κλπ.

Cherry Plum – Δαμασκηνια: Φόβος ότι θα χάσει τον έλεγχο του νου του

Aspen – Αγρια Λεύκη : Φόβοι και ανησυχία άγνωστης προέλευσης π.χ. σκοτάδι

Red Chestnut – Κόκκινη Καστανιά: Φόβος και υπερβολικό ενδιαφέρον για τους άλλους, υπερπροστασία

Rescue Remedy (Ιαμα της διάσωσης)
Το Rescue Remedy περιέχει Rock Rose, Ιmpatients, Clematis, Star of Bethlehem, Cherry Plum
Για το ΑΓΧΟΣ, λιποθυμία, πρώτες βοήθειες σε επείγοντα περιστατικά, πόνο, τοκετό, τραύματα, τρακ, φόβο για ταξίδι με αεροπλάνο, ατύχημα, εγχείρηση κλπ.
Bach Rescue Cream – Κρέμα πρώτης βοήθειας: για εγκαύματα, δερματίτιδα, ακμή, αλλεργία
Πανάκεια Κρέμα: για φλεγμονές, θλάσεις, συγγάματα, δήγματα εντόμων.

Ανεπαρκές ενδιαφέρον για το παρόν

Clematis – Κληματίδα: Ονειροπόληση, αδιαφορία για το παρόν

Honeysuckle – Αγιόκλημα: Νοσταλγεί και ζει στο παρελθόν

Wild Rose – Αγρια τριανταφυλλιά: Εγκατάλειψη προσπαθεί για βελτίωση, απάθεια

Olive – Ελιά: Ολική εξάντληση σώματος, νου και πνεύματος (π.χ. τοκετό, εξετάσει, ασθένεια)

White Chestnut – Ασπρη Καστανιά: ανεπιθύμητες σκέψεις, αϋπνία

Mustard – Σινάπι: Παροδική βαθιά μελαγχολία χωρίς αιτία

Chestnut Bud – Μάτια αγριοκαστανιάς: Δεν μαθαίνει από τα λάθη του και τα επαναλαμβάνει

Μοναχικότητα

Water Violet – Νεροβιολέτα: Υπερήφανος, υπερόπτης

Impatiens – Ανυπόμονα: Ανυπόμονος, βιαστικός

Heather – Ρείκι: Πολυλογάς

Απελπισία ή Αποθάρρυνση

Larch – Λάριξ: Έλλειψη αυτοπεποίθησης

Pine – Πεύκο: Ενοχές για τα λάθη του

Elm – Φτελιά: Χάνει το κουράγιο από υπερβολικό βάρος ευθυνών

Sweet Chestnut – Ισπανική ήρεμη καστανιά: Νοητική αγωνία, απόγνωση σε κρίσιμες καμπές

Star ofBethlehem- Αστράκι: Συνέπειες από σοκ

Willow- Ιτιά: Νοιώθει πικρία, μνησικακία, μιζέρια

Oak – Βελανιδιά: Εξάντληση χωρίς να παραιτείται, αφοσίωση στο καθήκον

Crab Apple – Αγριομηλιά: Τελειομανής, απόρριψη του εαυτού, αίσθηση βρωμιάς

Υπερευαισθησία σε επιρροές και ιδέες

Agrimony – Αγριμόνια: Φαίνεται εξωτερικά γελαστά, κρύβει τα προβλήματα και τα συναισθήματα του από τους άλλους

Centaury – Κενταύρια: Αδυναμία να βάλει όρια και να πει «όχι» σε ό,τι του ζητούν Walnut – Καρυδιά: Για την προσαρμογή στις αλλαγές π.χ. κλιμακτήριος, διαζύγιο

Holly – Αρκουδοπούρναρο: Μίσος, φθόνος, ζήλια

Αβεβαιότητα

Cerato – Κερατόστιγμα: Ζητά συμβουλές και επιβεβαίωση από άλλους

Sderanthus – Σκλήρανθος: Αναποφασιστικότητα

Gentian – Γεντιανή: Αποθάρρυνση, κατάθλιψη, απογοήτευση

Gorse – Ράχος: Απελπισία

Hornbeam – Καρπίνος: Έλλειψη διάθεσης για συγκεκριμένη εργασία, βαριεστημάρα

Wild oat – Αγρια βρώμη: Αβεβαιότητα για βασική επιλογή σκοπού ζωής, εηαγγέλματος, συντρόφου

Υπερβολική έγνοια για το καλό των άλλων

Chicory – Πικραλίδα: Εγωιστικά κτητικός, νιώθει αυτολύπηση

Vervain – Σταυροβότανο: Υπερβολικά ενθουσιώδης

Vine – Αμπέλι: Αυταρχικός, κυριαρχικός, αδιάλλακτος

Beech – Οξυά: Κάνει κριτική στους άλλους, δεν ανέχεται άλλες ιδέες

Rock Water – Νερό Πηγής: Απορρίπτει & καταπιέζει τις δικές του ανάγκες

Για όσους επιθυμούν να μάθουν περισσότερα για τα ανθοϊάματα του Bach, το βιβλίο «Αυτογνωσία και αυτοθεραπεία με τα ιάματα του Bach» απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο που ενδιαφέρεται να μάθει να χρησιμοποιεί τα ιάματα Bach για τον εαυτό του και τους άλλους για να βελτιώσει την υγεία του.

Στο A’ μέρος του βιβλίου περιγράφεται η φιλοσοφία του ιατρού Bach «Θεράπευσε τον Εαυτό σου», ενώ στο στο Β’ μέρος περιγράφονται σε βάθος τα 38 ανθοϊάματα που αντιστοιχούν σε 38 αρνητικές καταστάσεις ή διαθέσεις του νου και της ψυχής του ανθρώπου ώστε να μπορεί ο αναγνώστης να αναγνωρίζει ποια είναι τα κατάλληλα ιάματα για τον εαυτό του και τους άλλους. Στη συνέχεια αναλύονται τα αίτια που οδήγησαν το άτομο στην αρνητική συγκινισιακή ή νοητική κατάσταση και δίνονται συμπληρωματικά υποστηρικτικά μέτρα για να αποκατασταθεί η ψυχική ηρεμία και η υγεία σωματικά και νοητικά στο θεραπευόμενο.

Με το χρόνο και την πείρα όλοι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν οι ίδιοι Θεραπευτές του Εαυτού τους αλλάζοντας τον λανθασμένο τρόπο σκέψης και δράσης στη ζωή τους.

Ιωάννης Φίλης

Σε μια εποχή που τα προβλήματα και οι δυσκολίες μοιάζουν να έχουν «σκεπάσει» ολοκληρωτικά την καθημερινότητα μας, χρειαζόμαστε πιο πολύ παρά ποτέ να πιστέψουμε στους εαυτούς μας.

Ακούγεται ακατόρθωτο, αν αναλογιστούμε την υπερβολική πίεση που μας ασκείται καθημερινά και το πόσο βαλλόμαστε από «εχθρικά βέλη», αλλά δεν είναι.

Σίγουρα πρόκειται για κάτι δύσκολο αλλά εφικτό, μια διαδικασία επίπονη αλλά με μοναδική κατάληξη ένα θετικό αποτέλεσμα για μας, συνεπώς για την ζωή μας.

Είναι πολλά αυτά που μας κάνουν να νιώθουμε εγκλωβισμένοι, μια συνεχόμενη πορεία σε ένα αδιέξοδο, που κατά βάθος θέλουμε να αλλάξουμε και να απαλλάξουμε τους εαυτούς μας από αυτά. Οι αναστολές μας όμως, ακόμη και η συνήθεια δημιουργεί ένα τεράστιο φόβο μέσα μας για μια αλλαγή.

Ένα πολύ σημαντικός λόγος (και ίσως ο πραγματικός) βρίσκεται στην παιδική μας ηλικία. Μια μεγάλη αλλαγή, ένα «νέο ξεκίνημα» έχει ως απαραίτητο συστατικό την αυτοπεποίθηση. Την συνειδητοποίηση ότι όλα αυτά που ήξερες και όλα αυτά που είχες ως συμμάχους στο τσεπάκι σου για να πορεύεσαι στη ζωή, δεν είναι πλέον αρκετά για εσένα.

Κάτι τέτοιο απαιτεί τη βάση όλων, την αγάπη και εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.

Αυτό διαμορφώνεται από την αγάπη που λαμβάνουμε στα πρώτα χρόνια της ζωής μας και καθορίζει την εικόνα που πλάθουμε για τον εαυτό μας.

Πολλοί από εμάς μεγαλώνουν σε ένα λάθος περιβάλλον με έλλειψη βοήθειας, υποστήριξης και επιβράβευσης με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουμε δυσκολία να πιστέψουμε στον εαυτό μας.

Η κ. Μίκα Χαρίτου – Φατούρου (καθηγήτρια Ψυχολογίας, ψυχολόγος / ψυχοθεραπεύτρια) αναφέρει πως οι γυναίκες είναι αυτές που δυσκολεύονται περισσότερο να δείξουν πίστη στον εαυτό τους καθώς επηρεάζονται πιο αρνητικά από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Θεωρούνται λιγότερο ικανές ή πολύ ευαίσθητες που συμβάλει στη διαμόρφωση της αυτοεκτίμησής τους με φυσικό αποτέλεσμα πολλές φορές την χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Φυσικά όλα τα παραπάνω επιρρίπτουν ευθύνες στους γονείς (ίσως και τους δασκάλους) για τον σημαντικό ρόλο που παίζουν στις ζωές των παιδιών στην εξέλιξη της προσωπικότητας τους.

Όσο μπερδεμένοι και να είμαστε όσο και να φοβόμαστε να φέρουμε μια τεράστια αλλαγή στη ζωή μας, θα πρέπει κάποιες στιγμές να το τολμούμε.

Μια διαφορετική οπτική της ζωής, μια γνωριμία εκ βαθέων με τον εαυτό μας θα μας φέρει πιο κοντά σε αυτά που έχουμε πραγματικά ανάγκη.

Άλλωστε ποιος δεν θέλει να απαλλαγεί από όλα αυτά που τον «πάνε πίσω» και τον κρατούν «φυλακισμένο»;

Πίστη στον εαυτό μας λοιπόν. Ας μην ξεχνάμε ότι πίστη σημαίνει ελπίδα!

Το Διπολικό Σύνδρομο ή Διπολική Διαταραχή είναι η ψυχική κατάσταση του ατόμου που βιώνει εναλλασσόμενα συναισθήματα από τη μανία στην κατάθλιψη είτε για μικρό χρονικό διάστημα είτε για μακρές χρονικές περιόδους.

Τόσο οι περίοδοι μανίας όσο και οι περίοδοι κατάθλιψης μπορούν να διαρκέσουν από λίγες ώρες ή μερικές μέρες αλλά ακόμη και για αρκετές εβδομάδες ή και ολόκληρους μήνες.

Η ένταση των συμπτωμάτων και η διάρκεια τους διαφέρουν από άτομο σε άτομο και υπάρχει ακόμη και η περίπτωση κάποιος να μην γνωρίζει ότι πάσχει από το συγκεκριμένο σύνδρομο εάν τα συμπτώματα που παρουσιάζει είναι ήπιας μορφής.

Χωρίς να υπάρχουν αιματολογικές εξετάσεις που να καθορίζουν την “διπολική κατάσταση” στην οποία βρίσκεται το κάθε άτομο, επιστήμονες πιστεύουν πως η διπολική διαταραχή μπορεί να προκληθεί όταν χημικές ουσίες στον εγκέφαλο είναι εκτός ισορροπίας.

Η Διπολική Διαταραχή ή αλλιώς Μανιοκατάθλιψη είναι δύσκολο να διακριθεί ακόμη και από τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας καθώς παρουσιάζει συμπτώματα που μοιάζουν με εκείνα της κατάθλιψης. Αυτό όμως που διαφοροποιεί την διπολική διαταραχή είναι πως το άτομο βιώνει και την καταθλιπτική κατάσταση αλλά και την κατάσταση μανίας.

Το σύνδρομο της διπολικότητας είναι επαναλαμβανόμενο. Αυτό σημαίνει πως πάνω από το 90% των ατόμων που είχαν ένα επεισόδιο μανίας θα παρουσιάσουν ξανά ένα στο μέλλον.  Περίπου το 70% των μανιακών επεισοδίων στη διπολική διαταραχή εμφανίζονται αμέσως πριν ή μετά από ένα καταθλιπτικό επεισόδιο.

Τα άτομα που πάσχουν από την ασθένεια μπορεί να έχουν εναλλαγές του συναισθήματος από εβδομάδες στη φάση της μανίας σε εβδομάδες κατάθλιψης αλλά και με φυσιολογικές περιόδους ενδιάμεσα αυτών.

Η Διπολική Διαταραχή καταστεί τα άτομα που υποφέρουν από αυτήν ανίκανα να διαχειριστούν καθημερινές καταστάσεις εάν δεν ακολουθηθεί η κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Χωρίς την απαραίτητη θεραπεία προκύπτουν προβλήματα στην εργασία ή την επικοινωνία και συνάμα τα άτομα αυτά έχουν μια λανθασμένη και διαστρεβλωμένη αίσθηση της πραγματικότητας που μπορεί να απορρέει από την υψηλή ή χαμηλή τους αυτοεκτίμηση.

Η Διπολική Διαταραχή επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους (περίπου 3% ενήλικων ατόμων) χωρίς να κάνει διακρίσεις σε ηλικία ή φύλο.

Επιστημονικές έρευνες υποστηρίζουν πως υπάρχει αύξηση στις κλινικές διαγνώσεις Διπολικού Συνδρόμου σε εφήβους και παιδιά παρόλο που δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η διπολική διαταραχή δεν μπορεί να διαγνωστεί ή συγχέεται με άλλη ψυχική ή ψυχολογική ασθένεια.


Φάση μανίας-συμπτώματα

  • Υπερβολική, ακραία αισιοδοξία
  • Ταραχή
  • Ευφορία
  • Υπερβολική αυτοεκτίμηση
  • Γρήγορη ομιλία
  • Επιθετική συμπεριφορά
  • Ταχείς σκέψεις
  • Επικίνδυνη συμπεριφορά
  • Σπατάλη χρημάτων
  • Αυξημένη σωματική άσκηση
  • Αυξημένη σεξουαλική ορμή
  • Αυξημένη διάθεση για επίτευξη στόχων
  • Μειωμένη ανάγκη για ύπνο
  • Ανικανότητα για συγκέντρωση
  • Τάση να αποσπάται εύκολα
  • Κατάχρηση ουσιών (αλκοόλ, ναρκωτικά)

 

Φάση κατάθλιψης-συμπτώματα

  • Απελπισία
  • Θλίψη
  • Προβλήματα ύπνου
  • Άγχος/Ανησυχία
  • Ευερεθιστότητα
  • Ενοχές
  • Διατροφικά προβλήματα
  • Κούραση
  • Πρόβλημα στην συγκέντρωση
  • Απώλεια ενδιαφέροντος για τις καθημερινές δραστηριότητες
  • Χρόνιος πόνος χωρίς αιτία
  • Σκέψεις αυτοκτονίας

 

Πηγές:

http://bipolarsyndrome.net/

http://archpsyc.jamanetwork.com/article.aspx?volume=64&issue=9&page=1032

http://bipolarsyndrome.net/bi-polar-diagnosis-and-symptoms-bi-polar-mental-disorder

 

 

 

 

 

Έρευνες έχουν αποδείξει πως η μουσική ως τρόπος θεραπείας σε άτομα που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες βελτιώνει την κατάσταση τους και την ψυχική τους υγεία.

Συγκεκριμένα Βρετανοί ερευνητές του Central and Northwest London Foundation NHS Trust, έλαβαν σοβαρά υπόψιν τους τα αποτελέσματα τεσσάρων μουσικών εργασιών που βοήθησαν στη μείωση των συμπτωμάτων κατάθλιψης σε ασθενείς σε σύγκριση με εκείνους που δεν ακολούθησαν τις εν λόγω θεραπείες.

Η μουσικοθεραπεία χρησιμοποιείται σε ασθενείς που πάσχουν από κατάθλιψη για την βελτίωση των ψυχικών τους συναισθημάτων όπως λύπη, απελπισία, αίσθηση χαμηλής αυτοεκτίμησης, αϋπνία, διατροφικές διαταραχές και σκέψεις αυτοκτονίας.

Η κατάθλιψη σχετίζεται με 1 εκατομμύριο θανάτους κάθε χρόνο παγκοσμίως και πρόκειται για μια σοβαρή ασθένεια αφού περίπου 121 εκατομμύρια άνθρωποι πάσχουν από αυτήν.

Οι θετικές επιδράσεις της μουσικής προσδιορίζονται ακόμη και στην αντιμετώπιση του άγχους και του στρες καθώς και στην μείωση της αίσθησης του πόνου.

Πηγή: http://www.medlook.net/article.asp?item_id=2745

Πόσοι από εμάς έχουν την ψυχραιμία την ώρα που βιώνουν ένα συναίσθημα, να «αφουγκραστούν» το σώμα τους και τις αισθήσεις  που συνδέονται με το ανάλογο αυτό συναίσθημα που βιώνουν;

Ίσως ελάχιστοι, αλλά το σώμα μας όμως σε πολλές περιπτώσεις κάνει πραγματικά αισθητή την παρουσία του, αναγκάζοντας μας να το ακούσουμε.

Τα συναισθήματα δεν είναι τίποτα άλλο παρά σωματικές αντιδράσεις στα ερεθίσματα που δέχεται ο εγκέφαλος μας, που και αυτός με τη σειρά του «αντιλαμβάνεται» τα πράγματα μέσω των πέντε αισθήσεων.

Ρίχνοντας μια ματιά στο βιβλίο της ψυχοθεραπεύτριας Isabelle Filliozat Que se passé-t-il en moi?” (“Τι μου συμβαίνει τελικά;»), μαθαίνω ότι επειδή όλοι οι άνθρωποι έχουν την ίδια φυσιολογία, τα συναισθήματα είναι παγκόσμια και εκφράζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Σε περίπτωση που δεν κατασταλούν ή διαστρεβλωθούν με κάποιο τρόπο, οι αισθήσεις που συνδέονται με αυτά είναι παρόμοιες για όλους τους ανθρώπους.

Το πινακάκι που παρέχει η συγγραφέας για τις αισθήσεις που συνδέονται με τα συναισθήματα είναι πολύ ενδιαφέρον.

ΦΟΒΟΣ: Ταχυπαλμία, πτώση της θερμοκρασίας του δέρματος, αίσθηση κρύου, ανατρίχιασμα, στεγνό στόμα, σφιγμένο στομάχι, υγρά χέρια, χλωμό πρόσωπο.

ΘΥΜΟΣ: Έντονη ταχυπαλμία, αύξηση της θερμοκρασίας του δέρματος, αίσθηση ζέστης, ένταση στη σιαγόνα, συνοφρύωμα, μακρύτερη εκπνοή από εισπνοή, σφιγμένες γροθιές,  επιθυμία για χειροδικία.

ΕΡΩΤΑΣ: Ζέστη στο στέρνο, επιβράδυνση των καρδιακών παλμών, χαλάρωση του σώματος, ζεστά χέρια, ρόδισμα του προσώπου.

ΧΑΡΑ: Γρήγοροι χτύποι της καρδιάς, επιβράδυνση καρδιακών παλμών, βαθιά αναπνοή, ζέστη στο στήθος.

ΘΛΙΨΗ: Μικρή ταχυπαλμία, ελάχιστη αύξηση της θερμοκρασίας του δέρματος, πτώση ενέργειας, σφίξιμο στο στέρνο, ζάρωμα των άκρων, κλάμα.

ΑΠΕΧΘΕΙΑ: Ανασηκωμένο άνω χείλος, ζαρωμένη μύτη, δυσάρεστη αίσθηση στο διάφραγμα, επιβράδυνση καρδιακών παλμών, σημαντική μείωση της θερμοκρασίας του δέρματος, επιθυμία για εμετό.

Την επόμενη φορά που θα βιώσετε κάποιο δυνατό συναίσθημα, προσπαθήστε να «ακούσετε» το σώμα σας και τις αντιδράσεις του για να μπορέσετε να καταλάβετε τι πραγματικά είναι αυτό που σας συμβαίνει τη δεδομένη στιγμή.

Πηγή: http://wchimes.blogspot.com/

Αν θα έπρεπε να αναφερθούμε στα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει όλο και περισσότερο το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των μεγαλουπόλεων, δεν θα έπρεπε φυσικά να αποκλείσουμε τις ονομαζόμενες κρίσεις πανικού.

Πρόκειται για μια ψυχογενή διαταραχή που εκφράζεται με σωματικά συμπτώματα, γι’αυτό στις περισσότερες των περιπτώσεων τα άτομα που υποφέρουν από αυτήν αναζητούν την απάντηση σε διαφόρους γιατρούς που θα τους βεβαιώσουν ότι δεν πρόκειται για κάτι οργανικό και έπειτα θα τους παραπέμψουν σε κάποιο ψυχολόγο / ψυχίατρο.

Τα συμπτώματα των εν λόγω κρίσεων δεν είναι ιδιαίτερα γνωστά και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για λανθασμένες απόψεις ως προς τι μας συμβαίνει.

Τα συμπτώματα που υποδηλώνουν ότι ένα άτομο πάσχει από κρίσεις πανικού είναι ταχυπαλμία και ταχύπνοια, εφίδρωση, ζαλάδα, τάσεις λιποθυμίας, πονοκέφαλος, σφίξιμο στο κεφάλι ή μούδιασμα.

Ο άνθρωπος που νιώθει τα συμπτώματα αυτά (όχι απαραίτητα όλα), πολλές φορές φοβάται ότι θα λιποθυμήσει, ότι θα πάθει έμφραγμα ή ασφυξία και γενικότερα ότι θα πεθάνει. Αυτές οι σκέψεις σε συνδυασμό με κάποιο από τα προαναφερθέντα συμπτώματα είναι ένδειξη ότι το άτομο βιώνει τον πανικό.

Η πιο συνηθισμένη αιτία για την εμφάνιση των κρίσεων είναι φυσικά το άγχος και οι ιδιαίτερα στρεσογόνες συνθήκες και καταστάσεις, που διαφοροποιούνται ανάλογα με το με το πώς κρίνει ο κάθε άνθρωπος τα γεγονότα και τις συνθήκες της ζωής του ώστε να εκτιμήσει μια συνθήκη απειλητική ή καταστροφική.

Η πρώτη εκδήλωση της κρίσης πανικού μπορεί να εμφανιστεί σε μια πραγματικά δύσκολη συνθήκη ή τραυματική εμπειρία, με το άτομο που βιώνει τα συμπτώματα να τα ερμηνεύσει ως αρρώστια κάνοντας σκέψεις που ανεβάζουν ακόμη περισσότερο το επίπεδο του στρες. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, αφού η αύξηση του στρες εντείνει ακόμα περισσότερο τα συμπτώματα  με αποτέλεσμα το άτομο να πείθεται όλο και πιο πολύ ότι κάτι κακό συμβαίνει, κάτι που οδηγεί φυσικά σε περισσότερες αρνητικές / καταστροφικές σκέψεις.

Ύστερα από την πρώτη εμπειρία του ατόμου με τον πανικό, δημιουργείται ο φόβος του να το βιώσει ξανά ή ότι πάσχει από κάποια ασθένεια, με αποτέλεσμα κάθε τι σωματικό να το ερμηνεύει αρνητικά και να οδηγείται σε μια ακόμη κρίση.

Συνήθως οι κρίσεις πανικού υποδηλώνουν υψηλά επίπεδα άγχους που είναι ένα από τα πιο «ύπουλα» και συχνά προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου.

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν από τις κρίσεις πανικού, κάτι που δεν μοιάζει καθόλου περίεργο αν παρατηρήσουμε τους ρυθμούς της σύγχρονης ζωής.

Η λύση στο πρόβλημα του πανικού δεν είναι απόλυτα στη χρήση κάποιων ηρεμιστικών φαρμάκων ή αντικαταθλιπτικών.

Τις περισσότερες φορές χρειάζεται μια ψυχολογική προσέγγιση στο πρόβλημα, ώστε το άτομο να μπορέσει να αντιληφθεί ότι μπορεί να ελέγξει τις κρίσεις αυτές, να τις αποφύγει και να χαλαρώσει δίνοντας λογικές απαντήσεις στις καταστροφικές του σκέψεις.

Σίγουρα μια καλύτερη ποιότητα ζωής είναι η καλύτερη απάντηση στο πρόβλημα του άγχους που δημιουργεί τέτοιου είδους διαταραχές.

Πηγή: http://wchimes.blogspot.com/

 

Το κοινωνικό άγχος είναι το άγχος το οποίο εκπορεύεται από τις κοινωνικές σχέσεις ενός ανθρώπου και γενικότερα από το ευρύτερο κοινωνικό του περιβάλλον.

Ένα άτομο βιώνει το stress όταν δεν έχει την ικανότητα να ανταπεξέλθει στις περιπτώσεις όπου αντιμετωπίζει έναν εξωτερικό αγχογόνο παράγοντα, ή όταν φοβάται ότι δεν έχει την ικανότητα ή τους πόρους για να αντιμετώπισει τις εξωτερικές προκλήσεις.

Δεν είναι απαραίτητο να συμβεί κάποιο γεγονός που υπερβαίνει την ικανότητα του ατόμου να το χειριστεί ώστε το άτομο να βιώσει άγχος, καθώς μόνο η απειλή η έλευσης ενός τέτοιου γεγονότος επαρκεί για να ενεργοποιήσει τους στρεσογόνους μηχανισμούς.

Το κοινωνικό άγχος μπορεί να οδηγήσει σε συναισθηματικές, συμπεριφορικές και σωματικές αλλαγές οι οποίες μπορεί να αυξήσουν κατα πολύ τον κίνδυνο ανάπτυξης ψυχικής διαταραχής και σωματικής – παθολογικής πάθησης.

Οι άνθρωποι από τη φύση τους είναι κοινωνικά όντα, καθώς έχουν μία θεμελιώδη ανάγκη και επιθυμία να διατηρούν θετικές κοινωνικές σχέσεις. Έτσι, η διατήρηση των θετικών κοινωνικών δεσμών είναι επωφελής για όλους τους ανθρώπους.

Πιο συγκεκριμένα, οι κοινωνικές σχέσεις μπορεί να προσφέρουν ανάπτυξη, να αναπτύξουν το αίσθημα της κοινωνικής ενσωμάτωσης και ακόμη να οδηγήσουν σε αναπαραγωγική επιτυχία.

Ως αποτέλεσμα, οτιδήποτε διαταράσσει ή απειλεί να διαταράξει τις κοινωνικές σχέσεις μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνικό άγχος.

Το κοινωνικό άγχος μπορεί να οδηγήσει σε σε δυσκολία εκφοράς λόγου μπροστά σε κοινό, σε δυσκολία κατά τη συμμετοχή σε επαγγελματικές συνεντεύξεις, σε δυσκολία παροχής φροντίδας σε παιδιά ή σε σύζυγο με χρόνια ασθένεια, στη δυσκολία νέων γνωριμιών (ειδικότερα σε κοινωνικές συγκεντρώσεις) και ίσως και σε διάλυση της προσωπικής σχέσης κ.ο.κ

Οι παράγοντες που προκαλούν το κοινωνικό άγχος καταδεικνύουν ότι οι κοινωνικοί αγχογόνοι παράγοντες μπορεί να προέρχονται τόσο από το μικρο-περιβάλλον του ατόμου (οικογενειακοί δεσμοί και σχέσεις) όσο και από το μακρο-περιβάλλον του (όπως η ιεραρχική κοινωνιακή δομή).

 Δοθείσης της αδιαπραγμάτευσης κοινωνικής φύσης των ανθρώπων, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι το κοινωνικό άγχος αποτελεί τον πιο συνήθη τύπο πρόκλησης άγχους στην καθημερινότητα των ανθρώπων αλλά και την πηγή μεγαλύτερης έντασης άγχους από όλους τους άλλους τύπους στρεσογόνων παραγόντων

 

Πώς αντιμετωπίζεται η κοινωνική φοβία;

Η καταλληλότερη μορφή ψυχοθεραπείας είναι η γνωσιακή – συμπεριφοριστική, η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση βασίζεται σε τρεις άξονες: Ο πρώτος άξονας σχετίζεται με τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα και η θεραπεία αποσκοπεί στην αλλαγή του τρόπου που το άτομο βλέπει τον εαυτό του ή τους άλλους. Ο δεύτερος άξονας σχετίζεται με την έκθεση σε κοινωνικές καταστάσεις που αποφεύγει το άτομο και η θεραπεία βοηθά το άτομο να μπορέσει να χαλαρώσει ενώ βρίσκεται σε μία από τις καταστάσεις που του προκαλεί φόβο.

Για να διευκολυνθεί η διαδικασία της έκθεσης το άτομο μαθαίνει τεχνικές διαχείρισης του άγχους, όπως ασκήσεις χαλάρωσης κλπ

Οι εμπειρίες αυτές βοηθούν το άτομο να αλλάξει το νόημα που αποδίδει στις καταστάσεις που του προκαλούν άγχος ή αλλιώς να αλλάξει τον τρόπο που σκέπτεται για τις καταστάσεις αυτές Έτσι σταδιακά αλλάζει η εκτίμησή του για το αν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει μία τέτοια κατάσταση.

Ο τρίτος και τελευταίος άξονας αφορά στις κοινωνικές δεξιότητες και η θεραπεία βοηθά το άτομα να μάθει εκείνες τις δεξιότητες που θα του επιτρέψουν να νιώθει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και λιγότερο άγχος σε μία κοινωνική κατάσταση.

Πηγές: http://mpes.uoa.gr/faq/27 , http://en.wikipedia.org/wiki/Social_stress

To χιούμορ ως αντίδοτο στο στρές

Το στρες αποτελεί μία από τις πλέον σημαντικές παθήσεις των ημερών μας, καθώς επηρεάζει όλο το φάσμα των εμπειρών της ζωής των ατόμων. Πολλές φορές «μεταφέρουμε» το άγχος της δουλειάς στο άμεσο οικογενειακό μας περιβάλλον, προκαλώντας τριβές στις προσωπικές μας σχέσεις και στην οικογενειακή ζωή. Εντάσεις και συγκρούσεις δεν λείπουν ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, και έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος στρες που λειτουργεί από τον χώρο εργασίας στην οικογενειακή εστία και αντίστροφα.

Το χρόνιο άγχος συνδέεται και με συμπτώματα απόγνωσης, απαισιοδοξίας και κατάθλιψης καθώς όλες οι καταστάσεις και εμπειρίες που βιώνει το άτομο μοιάζουν υπερβολικά πιεστικές και το προετοιμάζουν συνεχώς για «μάχες» με τον ίδιο του τον εαυτό, προσπαθώντας να ανταπεξέλθει στις εξωτερικές πιέσεις.

Στο κλάδο των επαγγελματιών υγείας , το χρόνιο άγχος δημιουργεί το φαινόμενο του εργασιακού burnout που έχει ως αποτέλεσμα την μείωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους ασθενείς και την μειωμένη ικανοποίηση των εργαζομένων από την εργασία που επιτελούν (αύξηση ρυθμού απουσιών κτλ.).

Το χιούμορ , με την ολιστική του πλευρά , μπορεί να αποτελέσει την εσωτερική εκείνη ψυχολογική κατάσταση και στάση ζωής η οποία μπορεί να περιορίσει ή και να αντιστρέψει τα αισθήματα άγχους και κατάθλιψης. Αποτελεί εξ’άλλου προσωπικό βίωμα όλων, η μοναδική αίσθηση ευφορίας έπειτα από μία «γερή δόση» γέλιου.

Εξ’άλλου στον χώρο των χειρουργείων είναι σύνηθες οι επαγγελματίες να κουβεντιάζουν και να αστειεύονται μεταξύ τους ώστε να δημιουργηθεί μία πιο ευχάριστη ατμόσφαιρα.

Οι έρευνες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια καταδεικνύουν την καθοριστική επίδραση του χιούμορ ως ασπίδα στο χρόνιο άγχος καθώς ως στην εν γένει υγεία και σωματική και πνευματική ευεξία του ατόμου.

Το χιούμορ φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, και όλοι έρχονται πιο κοντά σε μία υγιέστερη και απηλλαγμένη από «βλαβερό» άγχος καθημερινότητα.

ΠΗΓΗ: Patty Wooten: «Humor an Antidote for Stres Holistic Nursing Practice 10 (2), 1996, 49-55.

Είναι ευρέως παραδεκτό στην ιατρική επιστημονική και ερευνητική κοινότητα ότι το χρόνιο άγχος, ο θυμός και τα εν γένει αισθήματα απογοήτευσης και απαισιοδοξίας χειροτερεύουν το επίπεδο υγείας και προκαλούν αρτηριοσκλήρωση και καρδιακές παθήσεις.

Οι επιστήμονες πλέον προσανατολίζονται στην επεξήγηση των αισθημάτων χαράς, αισιοδοξίας και ευτυχίας για τον προσδιορισμό του καλού επιπέδου υγείας. Οι μετρήσεις αυτές δεν είναι εύκολο να πραγματοποιηθούν καθώς αποτελούν υποκειμενικά φαινόμενα και πρέπει να κατασκευαστούν ειδικές κλίμακες μέτρησης «ευτυχίας», για τα υποκείμενα της έρευνας. Επίσης, είναι δύσκολο το εγχείρημα της απομόνωσης των άλλων θετικών παραγόντων όπως η συχνή σωματική άσκηση και η διακοπή του καπνίσματος.

Σε μία διαμήκη έρευνα  πάντως, η Kubzansky η οποία μελέτησε περισσότερους από 6000 άντρες και γυναίκες ηλικίας 25 έως 74 ετών που παρακολουθήθηκαν για 20 χρόνια, τα αποτελέσματα ήταν πρωτοφανή: βρέθηκε ότι η συναισθηματική ενάργεια – η αίσθηση δηλαδή ενθουσιασμού, αισιοδοξίας, συμμετοχής και δέσμευσης, και η ικανότητα αντιμετώπισης των αγχογόνων παραγόντων της καθημερινής ζωής με μία εν γένει συναισθηματική σταθερότητα – εμφανίζεται να μειώνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων.

Μήπως έφθασε η ώρα να υπερβούμε το στενό δίπτυχο της σωστής διατροφής και συχνής σωματικής άσκησης, και να βρούμε τρόπους να χαλαρώνουμε και να απολαμβάνουμε πραγματικά τις μικρές χαρές της ζωής; Η βιολογία των συναισθημάτων αποτελεί έναν νέο δρόμο για την αποκάλυψη των καλά κρυμμένων μυστικών της υγείας και της μακροζωίας.

Πηγή: Harvard School of Public Health: «The biology of emotion—and what it may teach us about helping people to live longer»