Tag Archive: άγχος


Η υπογονιμότητα είναι ένα σύγχρονο πρόβλημα που μαστίζει τα ζευγάρια τα οποία βρίσκονται στην αναπαραγωγική ηλικία.

Ο όρος αναφέρεται και στα δύο φύλα μιας και οι παράγοντες που επηρεάζουν την γονιμότητα είναι κοινοί.

Η σύγχρονη ιατρική εντοπίζει ένα σημαντικό αίτιο στη συσσώρευση άγχους και στρες λόγω του σύγχρονου και απαιτητικού τρόπου ζωής.

Παράλληλα ο ίδιος τρόπος ζωής οδηγεί σε ανθυγιεινές συνήθειες όπως κακή διατροφή, κάπνισμα και κατανάλωση αλκοόλ που επηρεάζουν επίσης τη γονιμότητα των ατόμων  με κύριο πρόβλημα την ποιότητα του σπέρματος στον άντρα και την ωορρηξία στην γυναίκα.

Η κατανάλωση φαρμάκων και διάφορες ασθένειες όπως π.χ. αφροδίσια νοσήματα προκαλούν επίσης αναπαραγωγικές διαταραχές.

Πως προσδιορίζεται όμως η υπογονιμότητα;

Η διάγνωση επέρχεται ύστερα από 12 μήνες προσπάθειας σύλληψης χωρίς επίτευξη εγκυμοσύνης. Πιο συγκεκριμένα τακτικό σεξ κατά τη περίοδο των γόνιμων ημερών της γυναίκας.

Ακόμη, με τον ίδιο όρο χαρακτηρίζεται και η κατάσταση 6 συνεχόμενων αποβολών εγκυμοσύνης.

Οι σύγχρονες μορφές της ιατρικής έχουν αναφερθεί με διαφορετικούς τρόπους για την αντιμετώπιση της υπογονιμότητας όπως με φάρμακα ή άλλες εναλλακτικές θεραπείες (βότανα, βελονισμό, επίλυση ψυχολογικών προβλημάτων που σχετίζονται με την επιθυμητή εγκυμοσύνη).

Στο σημείο όμως εκείνο που ταυτίζονται είναι στην αλλαγή του τρόπου ζωής επισημαίνοντας περισσότερο στην αποβολή του άγχους και την υιοθέτηση καλύτερης και σωστότερης διατροφής.

Πηγή:  www.paidorama.com

Advertisements

Το άγχος είναι ξεκάθαρα μέρος της ανθρώπινης κατάστασης. Εξαιτίας της παγκόσμιας εμφανισιμότητάς του, το άγχος δεν εξετάζεται σε σχέση με την παρουσία του ή την απουσία του, αλλά προτιμότερα σύμφωνα με την ένταση του και την επίδραση που έχει στα άτομα (Susan Cartwright,Gary L.Cooper,1997).

Το άγχος είναι ένα έντονα προσωπικό και υποκειμενικό συναίσθημα. Κάτι που αποτελεί μια ενδιαφέρουσα πρόκληση για ένα άτομο, σε κάποιο άλλο μπορεί να προκαλέσει νευρικό κλονισμό. Επειδή το άγχος είναι ένα πολύ κοινό στοιχείο στους ανθρώπους, μπορεί πολύ εύκολα να θεωρηθεί αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης υπόστασης (Ρομπερτ Ντε Μπορντ,1983).

Ο Melhuish (1978), ο οποίος είναι γιατρός με ειδίκευση στις ασθένειες που σχετίζονται με το άγχος, υπέδειξε ότι το άγχος είναι το προιόν πολλών χιλιάδων χρόνων εξέλιξης, και η ανθρώπινη επιβίωση σε ένα εχθρικό περιβάλλον απαιτούσε μία γρήγορη σωματική αντίδραση στους κινδύνους.

Mε άλλα λόγια,το σώμα “ανέπτυσσε την ικανότητα να επανακτά δυνάμεις” για ένα σύντομο χρονικό διάστημα.

Αυτή η κινητοποίηση των δυνάμεων είναι η αντίδραση μάχης ή φυγής. ”Ο πρωτόγονος άνθρωπος ξόδευε αυτή την έκρηξη ενέργειας και δύναμης στην σωματική δραστηριότητα, όπως είναι μία πάλη ζωής και θανάτου με ένα άγριο ζώο”(Susan Cartwright,Gary L.Cooper,1997).

Οι σύγχρονοι άνθρωποι αντιδρούμε στον κίνδυνο κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όπως έκαναν και οι πρόγονοί μας μισό εκατομμύριο χρόνια πριν. Το άγχος είναι η ανθρώπινη αντίδραση στον κίνδυνο. Αυτός ο κίνδυνος μπορεί να είναι αληθινός ή φανταστικός, αλλά αν το άτομο νιώθει ότι απειλείται για οποιονδήποτε λόγο, θα αισθανθεί όλες ή κάποιες από τις σωματικές αντιδράσεις.

Η καρδιά χτυπάει γρηγορότερα, για να μεταφέρει αρκετό οξυγόνο στους μυικούς ιστούς. Οι μύες «τεντώνονται», ώστε να είναι έτοιμοι για γρήγορη δράση. Η αδρεναλίνη διοχετεύεται στο αίμα, ώστε να βοηθήσει την πήξη του αίματος σε περίπτωση που ο άνθρωπος τραυματιστεί.

Αν ο κίνδυνος είναι εμφανής και άμεσος, θα αντιδράσει κατά τον πρωτόγονο εκείνο τρόπο. (Ρομπερτ Ντε Μπορντ,1983)

Όμως κατά το μεγαλύτερο μέρος του, ο σημερινός τρόπος ζωής δεν επιτρέπει σωματική αντίδραση στις αγχογόνες καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε. Η επίθεση κατά του αφεντικού, το να χτυπήσει κάποιος τον δάσκαλο βιολογίας ο οποίος αρνήθηκε να δεχτεί καθυστερημένη εργασία, δεν είναι λύσεις που επιτρέπονται από την σημερινή κοινωνία.

Τη σήμερον ημέρα, ακόμα και η μη επιθετική αντίδραση “φυγής” δύσκολα θα μπορούσε να θεωρηθεί πρέπουσα στις περισσότερες περιπτώσεις .

Οι πάρα πολύ εξελιγμένοι μηχανισμοί άμυνας μας προετοιμάζουν για δραστική και υπερταχεία δράση αλλά βρίσκουν σπάνια διέξοδο αλλιώς.

Όμως πότε και γιατί το άγχος είναι επιβλαβές;

Αυτή η σπατάλη της σωματικής απάντησης στο άγχος μπορεί να μας βλάψει.

Παρ’όλο που οι επιστήμονες δεν καταλαβαίνουν πλήρως αυτή την διαδικασία, πολλοί πιστεύουν ότι οι σκέψεις που αφορούν τους εαυτούς μας και τις καταστάσεις τις οποίες ζούμε προκαλούν ενέργειες στους δύο κλάδους του αυτόνομου νευρικού μας συστήματος (Susan Cartwright,Gary L.Cooper,1997).

Έρευνες έχουν αποδείξει πως η μουσική ως τρόπος θεραπείας σε άτομα που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες βελτιώνει την κατάσταση τους και την ψυχική τους υγεία.

Συγκεκριμένα Βρετανοί ερευνητές του Central and Northwest London Foundation NHS Trust, έλαβαν σοβαρά υπόψιν τους τα αποτελέσματα τεσσάρων μουσικών εργασιών που βοήθησαν στη μείωση των συμπτωμάτων κατάθλιψης σε ασθενείς σε σύγκριση με εκείνους που δεν ακολούθησαν τις εν λόγω θεραπείες.

Η μουσικοθεραπεία χρησιμοποιείται σε ασθενείς που πάσχουν από κατάθλιψη για την βελτίωση των ψυχικών τους συναισθημάτων όπως λύπη, απελπισία, αίσθηση χαμηλής αυτοεκτίμησης, αϋπνία, διατροφικές διαταραχές και σκέψεις αυτοκτονίας.

Η κατάθλιψη σχετίζεται με 1 εκατομμύριο θανάτους κάθε χρόνο παγκοσμίως και πρόκειται για μια σοβαρή ασθένεια αφού περίπου 121 εκατομμύρια άνθρωποι πάσχουν από αυτήν.

Οι θετικές επιδράσεις της μουσικής προσδιορίζονται ακόμη και στην αντιμετώπιση του άγχους και του στρες καθώς και στην μείωση της αίσθησης του πόνου.

Πηγή: http://www.medlook.net/article.asp?item_id=2745

Αν θα έπρεπε να αναφερθούμε στα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει όλο και περισσότερο το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των μεγαλουπόλεων, δεν θα έπρεπε φυσικά να αποκλείσουμε τις ονομαζόμενες κρίσεις πανικού.

Πρόκειται για μια ψυχογενή διαταραχή που εκφράζεται με σωματικά συμπτώματα, γι’αυτό στις περισσότερες των περιπτώσεων τα άτομα που υποφέρουν από αυτήν αναζητούν την απάντηση σε διαφόρους γιατρούς που θα τους βεβαιώσουν ότι δεν πρόκειται για κάτι οργανικό και έπειτα θα τους παραπέμψουν σε κάποιο ψυχολόγο / ψυχίατρο.

Τα συμπτώματα των εν λόγω κρίσεων δεν είναι ιδιαίτερα γνωστά και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για λανθασμένες απόψεις ως προς τι μας συμβαίνει.

Τα συμπτώματα που υποδηλώνουν ότι ένα άτομο πάσχει από κρίσεις πανικού είναι ταχυπαλμία και ταχύπνοια, εφίδρωση, ζαλάδα, τάσεις λιποθυμίας, πονοκέφαλος, σφίξιμο στο κεφάλι ή μούδιασμα.

Ο άνθρωπος που νιώθει τα συμπτώματα αυτά (όχι απαραίτητα όλα), πολλές φορές φοβάται ότι θα λιποθυμήσει, ότι θα πάθει έμφραγμα ή ασφυξία και γενικότερα ότι θα πεθάνει. Αυτές οι σκέψεις σε συνδυασμό με κάποιο από τα προαναφερθέντα συμπτώματα είναι ένδειξη ότι το άτομο βιώνει τον πανικό.

Η πιο συνηθισμένη αιτία για την εμφάνιση των κρίσεων είναι φυσικά το άγχος και οι ιδιαίτερα στρεσογόνες συνθήκες και καταστάσεις, που διαφοροποιούνται ανάλογα με το με το πώς κρίνει ο κάθε άνθρωπος τα γεγονότα και τις συνθήκες της ζωής του ώστε να εκτιμήσει μια συνθήκη απειλητική ή καταστροφική.

Η πρώτη εκδήλωση της κρίσης πανικού μπορεί να εμφανιστεί σε μια πραγματικά δύσκολη συνθήκη ή τραυματική εμπειρία, με το άτομο που βιώνει τα συμπτώματα να τα ερμηνεύσει ως αρρώστια κάνοντας σκέψεις που ανεβάζουν ακόμη περισσότερο το επίπεδο του στρες. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, αφού η αύξηση του στρες εντείνει ακόμα περισσότερο τα συμπτώματα  με αποτέλεσμα το άτομο να πείθεται όλο και πιο πολύ ότι κάτι κακό συμβαίνει, κάτι που οδηγεί φυσικά σε περισσότερες αρνητικές / καταστροφικές σκέψεις.

Ύστερα από την πρώτη εμπειρία του ατόμου με τον πανικό, δημιουργείται ο φόβος του να το βιώσει ξανά ή ότι πάσχει από κάποια ασθένεια, με αποτέλεσμα κάθε τι σωματικό να το ερμηνεύει αρνητικά και να οδηγείται σε μια ακόμη κρίση.

Συνήθως οι κρίσεις πανικού υποδηλώνουν υψηλά επίπεδα άγχους που είναι ένα από τα πιο «ύπουλα» και συχνά προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου.

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν από τις κρίσεις πανικού, κάτι που δεν μοιάζει καθόλου περίεργο αν παρατηρήσουμε τους ρυθμούς της σύγχρονης ζωής.

Η λύση στο πρόβλημα του πανικού δεν είναι απόλυτα στη χρήση κάποιων ηρεμιστικών φαρμάκων ή αντικαταθλιπτικών.

Τις περισσότερες φορές χρειάζεται μια ψυχολογική προσέγγιση στο πρόβλημα, ώστε το άτομο να μπορέσει να αντιληφθεί ότι μπορεί να ελέγξει τις κρίσεις αυτές, να τις αποφύγει και να χαλαρώσει δίνοντας λογικές απαντήσεις στις καταστροφικές του σκέψεις.

Σίγουρα μια καλύτερη ποιότητα ζωής είναι η καλύτερη απάντηση στο πρόβλημα του άγχους που δημιουργεί τέτοιου είδους διαταραχές.

Πηγή: http://wchimes.blogspot.com/

To χιούμορ ως αντίδοτο στο στρές

Το στρες αποτελεί μία από τις πλέον σημαντικές παθήσεις των ημερών μας, καθώς επηρεάζει όλο το φάσμα των εμπειρών της ζωής των ατόμων. Πολλές φορές «μεταφέρουμε» το άγχος της δουλειάς στο άμεσο οικογενειακό μας περιβάλλον, προκαλώντας τριβές στις προσωπικές μας σχέσεις και στην οικογενειακή ζωή. Εντάσεις και συγκρούσεις δεν λείπουν ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, και έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος στρες που λειτουργεί από τον χώρο εργασίας στην οικογενειακή εστία και αντίστροφα.

Το χρόνιο άγχος συνδέεται και με συμπτώματα απόγνωσης, απαισιοδοξίας και κατάθλιψης καθώς όλες οι καταστάσεις και εμπειρίες που βιώνει το άτομο μοιάζουν υπερβολικά πιεστικές και το προετοιμάζουν συνεχώς για «μάχες» με τον ίδιο του τον εαυτό, προσπαθώντας να ανταπεξέλθει στις εξωτερικές πιέσεις.

Στο κλάδο των επαγγελματιών υγείας , το χρόνιο άγχος δημιουργεί το φαινόμενο του εργασιακού burnout που έχει ως αποτέλεσμα την μείωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους ασθενείς και την μειωμένη ικανοποίηση των εργαζομένων από την εργασία που επιτελούν (αύξηση ρυθμού απουσιών κτλ.).

Το χιούμορ , με την ολιστική του πλευρά , μπορεί να αποτελέσει την εσωτερική εκείνη ψυχολογική κατάσταση και στάση ζωής η οποία μπορεί να περιορίσει ή και να αντιστρέψει τα αισθήματα άγχους και κατάθλιψης. Αποτελεί εξ’άλλου προσωπικό βίωμα όλων, η μοναδική αίσθηση ευφορίας έπειτα από μία «γερή δόση» γέλιου.

Εξ’άλλου στον χώρο των χειρουργείων είναι σύνηθες οι επαγγελματίες να κουβεντιάζουν και να αστειεύονται μεταξύ τους ώστε να δημιουργηθεί μία πιο ευχάριστη ατμόσφαιρα.

Οι έρευνες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια καταδεικνύουν την καθοριστική επίδραση του χιούμορ ως ασπίδα στο χρόνιο άγχος καθώς ως στην εν γένει υγεία και σωματική και πνευματική ευεξία του ατόμου.

Το χιούμορ φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, και όλοι έρχονται πιο κοντά σε μία υγιέστερη και απηλλαγμένη από «βλαβερό» άγχος καθημερινότητα.

ΠΗΓΗ: Patty Wooten: «Humor an Antidote for Stres Holistic Nursing Practice 10 (2), 1996, 49-55.

AITIA KAI EΠΙΠΤΩΣΕΙΣ

Τα τελευταία χρόνια το θέμα της επαγγελματικής εξουθένωσης έχει απασχολήσει ειδικούς και ερευνητές οι οποίοι έχουν εντοπίσει ότι το μεγαλύτερο κίνδυνο διατρέχουν οι επαγγελματίες που εργάζονται στο χώρο της υγείας. Το θέμα αυτό έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για τους επαγγελματίες υγείας διότι μπαίνουν στο επάγγελμα με μια ιδεαλιστική αντίληψη ότι είναι «λειτούργημα» και «αποστολή» ενώ καταλήγουν να εργάζονται κάτω από απαιτητικούς περιορισμούς.
Αυτοί και πολλοί άλλοι παράγοντες συντελούν στο να είναι οι επαγγελματίες υγείας ευάλωτοι στην επαγγελματική εξουθένωση.
Ένας από τους ευρύτερα αποδεκτούς ορισμούς κατά τον Αναγνωστόπουλο και την Παπαδάτου είναι: «ένα σύνδρομο σωματικής και ψυχικής εξάντλησης στα πλαίσια του οποίου ο εργαζόμενος χάνει το ενδιαφέρον και τα θετικά συναισθήματα που είχε για τους αρρώστους ή πελάτες, παύει να είναι ικανοποιημένος από τη δουλειά και την απόδοσή του και αναπτύσσει μια αρνητική εικόνα για τον εαυτό του».
Τα βασικότερα αίτια της επαγγελματικής εξουθένωσης αναζητούνται στη δυναμική αλληλεπίδραση μεταξύ ατόμου και περιβάλλοντος. Όταν αυτά που δίνει και ζητά ο επαγγελματίας δεν συμπίπτουν με όσα απαιτεί και προσφέρει το εργασιακό περιβάλλον, τότε εμφανίζεται ένα χάσμα, μια ανισορροπία ή ασυμφωνία και αυξάνονται οι πιθανότητες εμφάνισης στρεσσογόνων καταστάσεων που συμβάλλουν σε ένα χρόνιο άγχος το οποίο προοδευτικά οδηγεί στην επαγγελματική εξουθένωση.
Το ΒURN OUT του επαγγελματία υγείας δεν εμφανίζεται ξαφνικά και δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός αλλά αντίθετα αποτελεί μια σταδιακή διαδικασία που χαρακτηρίζεται από χρόνιο και συσσωρευμένο στρές. Θα μπορούσε να θεωρηθεί μία μορφή επαγγελματικής ασθένειας καθώς σύμφωνα με τον Κρεμάλη «Επαγγελματική ασθένεια είναι η οξεία ή χρόνια νοσηρή κατάσταση του ασφαλισμένου από βλαβερή επίδραση ενός επαγγέλματος, που μειώνει ή αποκλείει τη βιοποριστική του ικανότητα». Αυτό δεν έχει αντίκτυπο μόνο στους επαγγελματίες υγείας αλλά και στους πελάτες και στις υπηρεσίες.
Για τον επαγγελματία υγείας τα συμπτώματα του BURN OUT γίνονται αντιληπτά και εκδηλώνονται σε οργανικό, ψυχικό και κοινωνικό επίπεδο. Η εξουθένωσή του προκαλεί φυσική και συναισθηματική κατάθλιψη, γενική αδιαθεσία, συναισθήματα απόγνωσης και έλλειψη ελπίδας για το μέλλον, πονοκεφάλους, χρόνια κόπωση. Επίσης μπορεί να δημιουργήσει και προσωπικά προβλήματα, όπως χρήση ουσιών και αλκοόλ ή οικογενειακές συγκρούσεις
Για τους ασθενείς το BURN OUT δημιουργεί απρόσωπες και χωρίς φροντίδα υπηρεσίες Για την δομή υπηρεσίας υγείας το BURN OUT καταλήγει σε ανεπαρκείς και αναποτελεσματικούς επαγγελματίες υγείας, χαμηλό ηθικό, αδικαιολόγητες απουσίες και παραιτήσεις.
Αναρτήθηκε από ΝΤΟΥΝΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ στις 11:14 μ.μ. 
Η αύξηση των αποδείξεων ότι η προ- και η μετά-γεννητική έκθεση στο άγχος επιδρούν στην υγεία κατά τα μετέπειτα στάδια της ζωής ενός ατόμου έχει προσελκύσει την ολοένα και αυξανόμενη προσοχή της επιστημονικής κοινότητας.
Ένα μέρος αυτής της υπόθεσης ξεκίνησε με τις επαναλαμβανόμενες υποδείξεις του David Barker το 1998 ότι τα μωρά που είχαν χαμηλό βάρος κατά την γέννηση τους συγκέντρωναν μεγαλύτερες πιθανότητες να πάσχουν κατά το στάδιο της τρίτης ηλικίας τους από καρδιακές παθήσεις, έμφραγμα και διαβήτη.
Αρχικά ο Barker υπέθεσε ότι αντιμετώπιζε μία επίδραση, στο βάρος κατά την γέννηση, της κακής διατροφής της εγκυμονούσας γυναίκας κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης. Όμως , μελέτες που διεξήχθησαν σε χώρες με υψηλό βιοτικό επίπεδο και αντίστοιχα υψηλό κατά κεφαλήν εισόδημα, έδειξαν μία μάλλον μικρή πιθανότητα σύνδεσης μεταξύ του βάρους κατά την γέννηση και της διατροφής κατά την εγκυμοσύνη.
Το μητρικό άγχος κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης εμφανίζεται πλέον ως μία πιο πιθανή εξήγηση του φαινομένου. Μητέρες που απέκτησαν μωρά με χαμηλό βάρος βίωναν μία μάλλον αγχωτική εγκυμοσύνη και επίσης υφίστανται και έχουν αναγνωριστεί ποικίλα επιστημονικά «μονοπάτια» που συνδέουν το μητρικό άγχος με την μείωση της ανάπτυξης του εμβρύου.
Εργαστηριακά πειράματα αποδεικνύουν ότι τα ζώα που εκτίθενται σε στρεσογόνους παράγοντες κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης τους αποκτούν τελικά συγκριτικά μικρότερους «απογόνους».
Επιπροσθέτως, τα ευρήματα του Phillips το 2000 ότι το βάρος κατά την γέννηση σχετιζόταν με τα επίπεδα κορτιζόλης στην μέση ηλικία υποδεικνύει ότι η σύνδεση μεταξύ του πρώιμου σταδίου της ζωής και της ασθένειας κατά την μετάβαση στα μετέπειτα στάδιά της σχετίζεται με το βίωμα του άγχους (Richard Wilkinson, 2001)