Tag Archive: συμπεριφορά


  Η συμπεριφοριστική συμβουλευτική είναι η συμβουλευτική που εφαρμόζει διάφορες τεχνικές που συνδέονται ή προέρχονται από την θεωρία της μάθησης. Με στόχο να τροποποιήσει συγκεκριμένες απροσάρμοστες συμπεριφορές. (Patterson, 1973).

 Η συμπεριφοριστική θεωρία πρεσβεύει ότι η συμπεριφορά είναι αποτέλεσμα μάθησης. Πιστεύει αποδεχόμενη τη θεωρία του John Locke πως ο άνθρωπος κατά την γέννηση του είναι tabula rasa, άγραφος χάρτης, ούτε καλός ούτε κακός. Καθώς το άτομο μαθαίνει να αντιδρά στο περιβάλλον του διαμορφώνεται η συμπεριφορά και η προσωπικότητα του.

 Σύγχρονες απόψεις (όπως αυτές των Skinner, Wolpe και Bandura) πρεσβεύουν πως μια σημαντική δύναμη διαμόρφωσης της προσωπικότητας του ανθρώπου είναι ο περιβαλλοντικός ντετερμινισμός στην πιο στενή του έννοια (Evans 1968).

 Βέβαια και η κληρονομικότητα καθώς και η αλληλεπίδραση κληρονομικότητας και περιβάλλοντος επιδρούν στην συμπεριφορά του ανθρώπου.

 Αλλά αφού δεν είμαστε σε θέση να ελέγξουμε τη κληρονομικότητα χειριζόμαστε κατάλληλα το περιβάλλον για να τροποποιήσουμε την συμπεριφορά. Η ανθρώπινη προσωπικότητα αποτελείται τόσο από θετικές όσο και από αρνητικές συνήθειες. Και οι δυο μαθαίνονται κατά τον ίδιο τρόπο. Η κοινωνία ή η περίσταση μέσα στην οποία εκδηλώνεται η συμπεριφορά καθορίζει αν αυτή αρμόζει ή δεν αρμόζει. Επομένως η ανάρμοστη συμπεριφορά διαφέρει από την αρμόζουσα όχι ως προς τον τρόπο που αποκτήθηκε και μαθεύτηκε αλλά ως προς το πόσο φαίνεται ανάρμοστη στους παρατηρητές της.

Η θεραπεία της συμπεριφοράς βασίζεται στη θεωρία ότι τα συναισθηματικά προβλήματα αναπτύσσονται γιατί ο άνθρωπος δεν κατάφερε να μάθει αποτελεσματικούς τρόπους αντίδρασης σε ορισμένες περιστάσεις (αποτελεσματικές σύμφωνα με τα πρότυπα της κοινωνίας).

Επομένως υπάρχει ένα πρόβλημα μάθησης που μπορεί κανείς να επιλύσει εφαρμόζοντας τις βασικές τεχνικές της μάθησης. Δεν χρειάζεται να εισχωρήσει στο ασυνείδητο ή να προκαλέσει ενόραση ή να αλλάξει την προσωπικότητα του πελάτη. Το μόνο που πρέπει να κάνει είναι να αναθεωρήσει την συμπεριφορά του και να εξαλείψει τα συμπτώματα. Οι συμπεριφοριστές απορρίπτουν την ιδέα της ψυχικής ασθένειας και ανάγουν την αποκλίνουσα συμπεριφορά σε μη αποτελεσματικούς τρόπους εκμάθησης συμπεριφοράς.

 Ιωάννης Φίλης

BAsc Communications – Αμερικάνικο Κολλέγιο Ελλάδος – Deree

Advertisements

«Ερευνητές δηλώνουν παγκοσμίως ότι η υπερβολική χρήση της τηλεόρασης από παιδιά, βλάπτει τους νευρώνες που βρίσκονται ακόμη στο στάδιο της ανάπτυξης και επηρεάζουν τόσο την υγεία όσο και την συμπεριφορά του παιδιού.»

Όλοι γνωρίζουμε ότι η τηλεόραση (στο μεγαλύτερο της κομμάτι) δεν απευθύνεται σε παιδιά. Παρόλα αυτά όμως είναι πολλοί γονείς που ανατρέχουν στην «συντροφιά» της τηλεόρασης για τα παιδιά τους, όταν αυτοί δεν είναι διαθέσιμοι.

«Έχω δουλειές», «θέλω να ησυχάσω», «μου το ζητάει» είναι οι συνηθισμένες δικαιολογίες για να στήσουμε το παιδί μπροστά από την οθόνη χωρίς να αναλογιζόμαστε τι επιπτώσεις έχει αυτή η κατά τα άλλα αθώα πράξη.

Πρόσφατες έρευνες αποδεικνύουν ότι η «μικρή οθόνη» δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στα παιδιά που εκτείθονται σε αυτή χωρίς μέτρο αλλά και σε ηλικία ακατάλληλη για αυτά.

Καθηγητής στο Ινστιτούτο Παιδικής Υγείας του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, επισημαίνει ότι  η υπερβολική δόση τηλεόρασης επιδρά στην ικανότητα του παιδιού να συγκεντρώνεται, δημιουργώντας περαιτέρω προβλήματα συγκέντρωσης ακόμα και σε μεγαλύτερη ηλικία.

Σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει την υπνωτισμένη στάση των παιδιών καθώς παρακολουθούν τηλεόραση. Αυτό συμβαίνει διότι τα σήματα που διατηρούν τον εγκέφαλο σε επαγρύπνηση υπερκαλύπτονται από σήματα νωθρότητας.

Ερευνητές δηλώνουν παγκοσμίως ότι η υπερβολική χρήση της τηλεόρασης από παιδιά, βλάπτει τους νευρώνες που βρίσκονται ακόμη στο στάδιο της ανάπτυξης και επηρεάζουν τόσο την υγεία όσο και την συμπεριφορά του παιδιού.

Προβλήματα ύπνου, ακόμη και παχυσαρκία στην εφηβική ηλικία με βασικό υπαίτιο την τηλεόραση, δηλώνουν έρευνες που διεξάχθηκαν από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης αλλά και σε αντίστοιχη έρευνα που πραγματοποιήθηκε στην Αμερική.

Ας μην ξεχνάμε όμως ότι πέρα από προβλήματα υγείας, η έκθεση των παιδιών σε όλες αυτές τις εικόνες που προβάλει η τηλεόραση, επιφέρει μεγάλο κίνδυνο και στον ψυχισμό τους.

Περισσότερες από 8.000 σκηνές φόνων και 100.000 σκηνές βίας έχει παρακολουθήσει στην τηλεόραση ένα παιδί μέχρι την ηλικία των 12 ετών, δηλώνει το American Psychology Association.

Αποτέλεσμα αυτού, είναι η εξοικείωση και ουσιαστικά η απευαισθητοποίηση τους απέναντι στη βία. Το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου δηλώνει ότι το 63,3% των παιδιών ηλικίας από 9-10 ετών, προβαίνει σε μίμηση των σκηνών της βίας που έχει παρακολουθήσει στην τηλεόραση αλλά και σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο της Άγκυρας, παιδιά που παρακολουθούσαν τηλεόραση καθημερινά πάνω από 4 ώρες, εκδήλωσαν στοιχεία επιθετικής συμπεριφοράςσε σύγκριση με παιδιά που δεν υπερέβαιναν το όριο των 2 ωρών.

Τέλος, σύμφωνα με την έρευνα του Γερμανού παιδίατρου Πίτερ Βίντερστάιν, ο οποίος μελετά επί πολλά έτη ζωγραφιές παιδιών ηλικίας 5-6 ετών, η τηλεόραση επηρεάζει την φαντασία τους, δηλαδή την παιδική τους έκφραση.

Απόδειξη αυτού, ήταν οι ζωγραφιές των παιδιών, που όσο περισσότερες ώρες έβλεπαν τηλεόραση, τόσο πιο φτωχές και με έλλειψη πρωτοτυπίας σχέδια αποτύπωναν στο χαρτί.

Το συμπέρασμα του Γερμανού παιδίατρου είναι συγκλονιστικό: η παρακολούθηση τηλεόρασης κατά την διάρκεια ανάπτυξης του παιδιού προκαλεί βλαβερές συνέπειες, αντίστοιχες με εκείνες του τσιγάρου κατά τη διάρκεια της κύησης!

Ύστερα από όλα αυτά, ελπίζω οι γονείς (συμπεριλαμβάνοντας και τους μελλοντικούς) να κρατήσουν «ερμητικά»κλειστές τις τηλεοράσεις τους σε βρέφη μικρότερα του ενός έτους αλλά και να επιβάλλουν στα μεγαλύτερα παιδιά.  συγκεκριμένο χρόνο μπροστά στις οθόνες.

Οι επιλογές των προγραμμάτων που παρακολουθούν θα πρέπει να είναι πάντα εν γνώση σας αλλά και το να παρακολουθούν  μαζί σας τηλεόραση είναι αρκετά ωφέλιμο, μιας και τους επιτρέπει να σχολιάζουν, να ρωτούν, να αντιδρούν και να ασκούν κριτικό έλεγχο.

Είναι αρκετά σοβαρό το θέμα για να το παραβλέπουμε.

Image

Το στρες αποτελεί ένα αναπόφευκτο γεγονός στη ζωή μας και τα παιδιά δυστυχώς δεν είναι λιγότερο ευάλωτα από τους γονείς τους.

Πώς μπορούμε να αναγνωρίσουμε αν το παιδί μας έχει στρες; Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιάτρων αναφέρει τα ακόλουθα προειδοποιητικά σημάδια.

  • Τα σωματικά προβλήματα, όπως πόνος στο στομάχι και πονοκέφαλος.
  • Το να φαίνεται κάποιος ανήσυχος ή κουρασμένος.
  • Το να φαίνεται το παιδί θλιμμένο και να μην επιθυμεί να μιλήσει για τα αισθήματά του.
  • Το χάσιμο του ενδιαφέροντος σε δραστηριότητες και η επιθυμία να μένει στο σπίτι.
  • Όταν τα παιδιά είναι οξύθυμα ή αρνητικά.
  • Η μικρότερη συμμετοχή στο σχολείο, πιθανώς περιλαμβανομένων των βαθμών που πέφτουν.
  • Η αντικοινωνική συμπεριφορά ή η αυξανόμενη εξάρτηση από τους γονείς.

Πηγή: iatronet.gr