Tag Archive: Υγεία


Η UNICEF παρουσίασε στα πλαίσια της πρωτοβουλίας «Δέσμευση για την Παιδική Επιβίωση: Η Ανανέωση μιας Υπόσχεσης», νέα στοιχεία που δείχνουν μία πολύ μεγάλη επιτυχία στη μείωση της θνησιμότητας των παιδιών κάτω των 5 ετών για τα τελευταία 20 χρόνια σε παγκόσμιο επίπεδο. Η πρωτοβουλία για τη μείωση της παγκόσμιας παιδικής θνησιμότητας ξεκίνησε μετά τη συνάντηση υψηλού επιπέδου που έγινε τον Ιούνιο του 2012 από τις κυβερνήσεις της Αιθιοπίας, της Ινδίας και των Ηνωμένων Πολιτειών σε συνεργασία με τη UNICEF.

Η εν λόγω πρωτοβουλία επονομάζεται «Πρόσκληση σε Δράση για την Παιδική Επιβίωση» και οι στόχοι της υποστηρίζονται ήδη από περισσότερες από 100 χώρες. Μέσω αυτής της προσπάθειας οι χώρες κινητοποιούνται και ευαισθητοποιούνται προς την επίτευξη του στόχου της μείωσης των θανάτων των παιδιών κάτω των 5 ετών σε όλες τις χώρες σε 20 ή και λιγότερους ανά 1.000 ζώντα νεογνά, μέχρι το 2035.

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, αμέτρητες προσπάθειες σε συνδυασμό με την τεχνολογική πρόοδο είχαν ως αποτέλεσμα τη μείωση των θανάτων των παιδιών κάτω των 5 ετών από σχεδόν 12 εκατομμύρια το 1990 σε 6,9 εκατ. το 2011.

Περίπου 14.000 λιγότερα παιδιά έχαναν τη ζωή τους κάθε ημέρα το 2011 σε σχέση με το 1990. Τα παγκόσμια ποσοστά της θνησιμότητας των παιδιών κάτω των 5 ετών έχουν μειωθεί κατά 41%, από 87 θανάτους ανά 1.000 ζώντα νεογνά το 1990 σε 51 ανά 1.000 το 2011. Ευρύτατα και εκτεταμένη τα οφέλη στη παιδική υγεία: Όλες οι περιοχές του κόσμου έχουν βιώσει αξιοσημείωτες μειώσεις στη θνησιμότητα των παιδιών κάτω των 5 ετών από το έτος 1990.

Η υποσαχάρια Αφρική, αν και υστερεί σε σχέση με τις άλλες περιοχές, έχει επίσης καταγράψει μία σημαντική μείωση της τάξης του 39% αναφορικά με τη θνησιμότητα των παιδιών κάτω των 5 ετών. Η παγκόσμια κοινότητα έχει επίσης κάνει σημαντικά βήματα στην αντιμετώπιση ορισμένων εκ των κυριότερων αιτιών θανάτου των παιδιών.

Οι θάνατοι από ιλαρά έχουν μειωθεί κάθετα και όσον αφορά την πολιομυελίτιδα παρότι ανθίσταται πεισματικά να εξαλειφθεί τα κρούσματά της έχουν πέσει σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Η γενική πρόοδος δεν εξαλείφει τις υγειονομικές ανισότητες: Ενώ οι τελευταίες δεκαετίες έχουν να επιδείξουν αξιόλογη προόδο και έχουν συντελέσει στο να σωθούν εκατομμύρια ζωές, σχεδόν 19.000 παιδιά κάτω των 5 ετών εξακολουθούν να πεθαίνουν κάθε μέρα, κυρίως από ασθένειες που μπορούν να προληφθούν ή από τη φτώχεια. Ο τέταρτος Αναπτυξιακός Στόχος της Χιλιετίας, για μείωση κατά τα δύο τρίτα της παγκόσμιας θνησιμότητας κάτω 5 ετών μεταξύ 1990 και 2015, διατρέχει σοβαρό κίνδυνο να χάσει την προθεσμία που πλησιάζει.

Ένα ανησυχητικό χάσμα έχει αναδειχθεί στα ποσοστά επιβίωσης των παιδιών μεταξύ διαφορετικών περιοχών του κόσμου αλλά και στο εσωτερικό των χωρών: Τα παιδιά έχουν διαφορετικές πιθανότητες επιβίωσης από τη μία χώρα στην άλλη αλλά και εντός των ίδιων των χωρών που ζουν. Μπορεί να υπάρχουν μεγάλες διαφοροποιήσεις ανάλογα με το πόσο εύπορες είναι οι οικογένειες, σε σχέση με το αν κατοικούν σε αστικές ή αγροτικές περιοχές, καθώς και με το μορφωτικό επίπεδο των μητέρων.

Οι πληθυσμοί που διαβιούν στην υποσαχάρια Αφρική και η Νότια Ασία, αλλά και οι άνθρωποι που βρίσκονται σε κοινωνικά και οικονομικά μειονεκτική θέση (είτε είναι κοινωνικά περιθωριοποιημένοι είτε κοινωνικά αποκλεισμένοι) στο εσωτερικό των εκάστοτε χωρών, υστερούν σημαντικά στους δείκτες παιδικής θνησιμότητας. Κάθε δύο μήνες, οι ζωές περίπου 1,2 εκατομμυρίων παιδιών κάτω των 5 ετών θα μπορούσαν να σωθούν εάν τα εμβόλια, η επαρκής διατροφή και η βασική ιατρική και μητρική φροντίδα που παρέχεται στα περισσότερα παιδιά και μητέρες στις πλούσιες χώρες, ήταν διαθέσιμα και σε αυτά.

iatrognosi.gr

Είναι αλήθεια ότι ορισμένοι άνθρωποι αποζητούν την απομόνωση, αλλά ελάχιστοι επιλέγουν να είναι μοναχικοί.

Η μοναχικότητα δεν κάνει απλώς τους ανθρώπους δυστυχισμένους, αλλά νέα έρευνα δείχνει ότι η μοναξιά έχει αρνητική επίδραση και στα επίπεδα  θνησιμότητας.

Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη έρευνα η μοναχικότητα σχετίζεται με τη κακή ψυχική υγεία, αλλά και πιο ανέλπιστα, με παθήσεις όπως της καρδιάς, την υπέρταση και την άνοια…

Δημοσίευμα του BBC  αναφέρει ότι η μοναχικότητα αποτελεί ένα ζήτημα δημόσιας υγείας το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί επειγόντως στη Βρετανία.

Σε αυτή τη προειδοποίηση προέβη η Laura Ferguson, η οποία είναι διευθύντρια της Εκστρατείας για το Τέλος της Μοναχικότητας (Campaign to End Loneliness), που αποτελεί ουσιαστικά έναν συνασπισμό οργανώσεων που εργάζονται για να καταπολεμήσουν το πρόβλημα της μοναχικότητας.

«Υπάρχουν έντονες συνδέσεις με τον πρώιμο θάνατο. Ο παράγοντας κινδύνου είναι παρόμοιος με το κάπνισμα και χειρότερος από την παχυσαρκία. Η μοναχικότητα αποτελεί τη διαφορά μεταξύ της επιθυμητής επαφής μας με τους ανθρώπους και την πραγματική επαφή που έχουμε με τους ανθρώπους…” Με την προοπτική της αύξησης της γήρανσης του πληθυσμού στα επόμενα χρόνια, είναι αναπόφευκτο ότι η μοναχικότητα θα αποτελέσει ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα για τη δημόσια υγεία…

Ο David McCullough, ο οποίος είναι ο επικεφαλής και διευθύνων σύμβουλος της Βασιλικής Εθελοντικής Κοινότητας Γυναικών (WRVS) και η οποία αποτελείται από 40.000 εθελοντές που φροντίζουν τους ηλικιωμένους ανθρώπους σε ολόκληρη την επικράτεια του Ηνωμένου Βασιλείου, αναφέρει ότι το φαινόμενο της μοναχικότητας είναι πολύ εκτεταμένο.
«Έχουμε να κάνουμε με έναν ευάλωτο, ηλικιωμένο πληθυσμό που υποφέρει από αναπηρία και απώλεια κινητικότητας»

Έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί τις τελευταίες δεκαετίες έχουν δείξει επανηλειμμένα ότι το 10% των ηλικιωμένων ανθρώπων αισθάνεται πάντα μοναξιά ή αισθάνεται πάντα μεγάλη μοναξιά..

Πρόσφατες εκτιμήσεις αναφέρουν ότι ο αριθμός των ατόμων άνω των 65 ετών που είναι συχνά ή πάντα μόνοι τους υπερβαίνει το ένα εκατομμύριο μόνο για τη Βρετανία..

Η Εκστρατεία για το Τέλος της Μοναχικότητας αναφέρει ότι περίπου οι μισοί από όλους τους ηλικιωμένους ανθρώπους στη Βρετανία, περίπου 5 εκατομμύρια, αναφέρουν ότι η τηλεόραση είναι η κύρια τους συντροφιά….

Πλέον, πρέπει να γίνει σαφές ότι η ευρύτητα του δικτύου των υποστηρικτικών κοινωνικών σχέσεων, αλλά και η αγάπη και η συντροφικότητα αποτελούν πάρα πολύ σημαντικούς παράγοντες προσδιορισμού του επιπέδου υγείας…

pentapostagma.gr

Σεξουαλική Υγεία

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ο όρος σεξουαλική υγεία αναφέρεται στην σεξουαλική κατάσταση του ατόμου η οποία συνθέτεται από σωματικές, συναισθηματικές, πνευματικές και κοινωνικές παραμέτρους.

Η σεξουαλική υγεία δεν αφορά μόνο τη σωστή λειτουργία ή υγεία του ατόμου (απουσία νόσου), αλλά και ασφαλείς σεξουαλικές σχέσεις και εμπειρίες.

Αναπαραγωγική Υγεία

Όλα τα ζητήματα σχετικά με το αναπαραγωγικό σύστημα και τις λειτουργίες του, αφορούν την αναπαραγωγική υγεία.  Όπως και στην σεξουαλική υγεία έτσι και στην αναπαραγωγική υγεία ο ορισμός της περιλαμβάνει την πλήρη σωματική, νοητική και κοινωνική κατάσταση του ατόμου. Ο ΠΟΥ αναφέρει πως οι άνθρωποι με ασφαλή και ικανοποιητική σεξουαλικά ζωή έχουν την ικανότητα να αναπαραχθούν και να αποφασίσουν πότε και πόσο συχνά θα συμβεί αυτό.

Η σεξουαλική υγεία και η αναπαραγωγική υγεία αποτελούν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και συνάμα ο κάθε άνθρωπος δικαιούται σωστή ενημέρωση και ασφαλή πρόσβαση σε οικονομικά και κοινωνικά αποδεκτές υπηρεσίες υγείας.

Πηγή: http://iatrognosi.gr/ViewArticle.aspx?trid=8&tid=53

Τα τελευταία χρόνια η επέκταση της καταναλωτικής πίστωσης, η οικονομική κρίση καθώς και η αύξηση των τιμών των αγαθών και των υπηρεσιών σε συνδυασμό με την μείωση των εργασιακών αποδοχών έχουν οδηγήσει πολλούς καταναλωτές στην κατάσταση της υπερχρέωσης.
Η υπερχρέωση είναι ένα σύνθετο κοινωνικοοικονομικό φαινόμενο, το οποίο έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις ώστε να αποτελεί ένα νέο επίμονο κοινωνικό πρόβλημα. Επηρεάζει δηλαδή τόσο τα άτομα όσο και την κοινωνία συνολικά.
Αναζητώντας την σχέση μεταξύ υπερχρέωσης και υγείας πρωταρχικά διαφαίνεται ότι αποτελεί μία αμφίδρομη σχέση αιτίου-αποτελέσματος. Έτσι ένας υπερχρεωμένος καταναλωτής έχει αυξημένη πιθανότητα να εμφανίσει προβλήματα υγείας, και ένα άτομο που βρίσκεται σε κακή κατάσταση υγείας εμφανίζει πολλές πιθανότητες να βρεθεί αντιμέτωπο με την υπερχρέωση.
Στον πρώτο άξονα κύρια θέση στην βιβλιογραφία και στα ερευνητικά έργα καταλαμβάνει η εμφάνιση προβλημάτων ψυχικής υγείας ως αποτέλεσμα της υπερχρέωσης. Συνηθέστερα η συσσώρευση χρεών προκαλεί συμπτώματα κατάθλιψης που είναι η απόρροια του συνεχούς στρες, των μειωμένων κοινωνικών και εργασιακών ευκαιριών και του κοινωνικού στιγματισμού που «συνοδεύει» την υπερχρέωση. Σε έρευνα που διεξήχθη στο Ηνωμένο Βασίλειο με στόχο την σύνδεση υπερχρέωσης και επιπέδου υγείας βρέθηκε ότι τα προβλήματα χρέους μπορεί να οδηγήσουν σε κατάθλιψη, χωρισμό και έντονες οικογενειακές διαμάχες.
Στον δεύτερο άξονα της σχέσης η αναπηρία εμφανίζεται ο κύριος παράγοντας εμφάνισης προβλημάτων χρέους.
Σύμφωνα με τον Kober τα χρέη οξύνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό των ατόμων με αναπηρία. Ο φαύλος κύκλος της εγκατάλειψης της εργασίας εξαιτίας μίας αναπηρίας αναλύεται καθώς οδηγεί σε παθητική συσσώρευση χρεών που ως συνέπεια έχει την εμφάνιση άγχους και κατάθλιψης που επιδεινώνει περαιτέρω το πρόβλημα αναπηρίας οδηγώντας έτσι σε νέο κύκλο εργασιακού αποκλεισμού. Επίσης, τα κέντρα ψυχικής υγείας στην Ουαλία αναφέρουν ότι οι περισσότεροι ασθενείς αντιμετωπίζουν καταστάσεις αυξημένων χρεών.
Η υπερχρέωση δεν θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα απλό οικονομικό ζήτημα, καθώς οι κοινωνικές του προεκτάσεις και η αποδεικνυόμενη σύνδεση της με το επίπεδο υγείας του πληθυσμού πρέπει να οδηγήσει σε νέα διεπιστημονικά και αποτελεσματικότερα μέτρα αντιμετώπισης.
ΠΗΓΕΣ
Ø  Susan Mably & Nathan Jones : «The Links between Over-Indebtedness and Health in Wales»
Ø  Kober, C. In the balance: disabled people’s experiences of debt, Leonard Cheshire 2005

 

Πολλοί ερευνητές εκλαμβάνουν, πλέον, την κοινωνική θέση ως την θεμελιώδη αιτία προσδιορισμού της υγείας[1], καθώς η κοινωνική διαφοροποίηση και οι πολλαπλές διαστάσεις ή μεταβλητές της αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για το επίπεδο υγείας και τους τύπους νοσηρότητας σε μία κοινωνία[2].

Το πλαίσιο της πολιτικής οικονομίας της υγείας, λειτουργώντας υπό μία μαρξιστική οπτική θέασης, αναδεικνύει την επίδραση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής καθώς και της εκμετάλλευσης των εργαζομένων στον προσδιορισμό του επιπέδου υγείας τους και στη διαφοροποίηση της κατάστασης υγείας μεταξύ των κοινωνικών τάξεων (με όρους επαγγελματικής κατηγορίας).

Σύμφωνα, με τους Doyal και Pennell[3], η καπιταλιστική ανάπτυξη έχει συντελέσει στη δημιουργία νέων ασθενειών και συνάμα έχει συνδράμει στην επαύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων στην υγεία. Και ενώ η ανάλυση του κοινωνικού γίγνεσθαι αποκλειστικά με όρους κοινωνικών τάξεων εμφανίζει ορισμένα μειονεκτήματα[4], στην ανάλυση των δύο συγγραφέων ο καπιταλισμός εμφανίζεται να «ενοχοποιείται» τόσο για την γενικότερη επιδημιολογική μετάβαση (από τις μολυσματικές, μεταδοτικές στις μη-μεταδοτικές παθήσεις) όσο και για την ενίσχυση των ανισοτήτων στην υγεία ανά επαγγελματική κατηγορία υπό την εξής γραμμή σκέψης:

  • οι κατώτερες κοινωνικοεπαγγελματικές τάξεις είναι εκτεθειμένες σε πολύ πιο ανθυγιεινές, ακόμη και άμεσα επικίνδυνες, συνθήκες εργασίας (σοβαρά εργατικά ατυχήματα, αφόρητες επαγγελματικές ασθένειες, μεταφορά μολύνσεων από επικίνδυνα χημικά στοιχεία του χώρου εργασίας (εργοστάσια) στα μέλη των οικογενειών των εργαζομένων), έχουν περιορισμένους οικονομικούς πόρους ώστε να έχουν μία ισορροπημένη και υγιεινή διατροφή, έχουν λιγότερες υγειονομικές γνώσεις, έχουν περιορισμένη πρόσβαση στις υγειονομικές υπηρεσίες, είναι περισσότερο εκτεθειμένες στον επηρεασμό από το marketing των προϊόντων καπνού, αλκοόλ και ανθυγιεινών τροφίμων και βιώνουν το καταστροφικό άγχος της επιβίωσης της καθημερινότητας.


[1] Graham Hilary, Kelly P. Michael, «Health Inequalities, concepts, frameworks and policy», (2004), NHS, Health Development Agency, United Kingdom URL: http://dds-dispositivoglobal.ops.org.ar/curso/cursoport/Textos%20Completos/health%20inequalities_concepts,%20framework%20and%20policy.pdf  (πρόσβαση στις 2/12/2011).

[2] Graham Hilary, Kelly P. Michael, «Health Inequalities, concepts, frameworks and policy», (2004), NHS, Health Development Agency, United Kingdom URL: http://dds-dispositivoglobal.ops.org.ar/curso/cursoport/Textos%20Completos/health%20inequalities_concepts,%20framework%20and%20policy.pdf  (πρόσβαση στις 2/12/2011).

[3] Doyal Lesley, Pennell Imogen, The Political Economy of Health, London (Pluto Press) 1981, 1-95.

[4] Σύμφωνα με την βεμπερική παράδοση η έννοια της κοινωνικής στρωμάτωσης προσδιορίζεται από τις δυνατότητες πρόσβασης του ατόμου στην αγορά ενώ η ταξική κατάσταση δεν οδηγεί απαραίτητα σε κοινωνική δράση και σε κοινά συμφέροντα, βλέπε Μοσχονάς Ανδρέας, Τάξεις και Στρώματα στις Σύγχρονες ΚοινωνίεςΤόμος Πρώτος: Ερμηνευτικές Προσεγγίσεις, Αθήνα (Εκδόσεις Οδυσσέας) 1998, 33-40.

Έρευνες έχουν αποδείξει πως η μουσική ως τρόπος θεραπείας σε άτομα που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες βελτιώνει την κατάσταση τους και την ψυχική τους υγεία.

Συγκεκριμένα Βρετανοί ερευνητές του Central and Northwest London Foundation NHS Trust, έλαβαν σοβαρά υπόψιν τους τα αποτελέσματα τεσσάρων μουσικών εργασιών που βοήθησαν στη μείωση των συμπτωμάτων κατάθλιψης σε ασθενείς σε σύγκριση με εκείνους που δεν ακολούθησαν τις εν λόγω θεραπείες.

Η μουσικοθεραπεία χρησιμοποιείται σε ασθενείς που πάσχουν από κατάθλιψη για την βελτίωση των ψυχικών τους συναισθημάτων όπως λύπη, απελπισία, αίσθηση χαμηλής αυτοεκτίμησης, αϋπνία, διατροφικές διαταραχές και σκέψεις αυτοκτονίας.

Η κατάθλιψη σχετίζεται με 1 εκατομμύριο θανάτους κάθε χρόνο παγκοσμίως και πρόκειται για μια σοβαρή ασθένεια αφού περίπου 121 εκατομμύρια άνθρωποι πάσχουν από αυτήν.

Οι θετικές επιδράσεις της μουσικής προσδιορίζονται ακόμη και στην αντιμετώπιση του άγχους και του στρες καθώς και στην μείωση της αίσθησης του πόνου.

Πηγή: http://www.medlook.net/article.asp?item_id=2745

 

Ο Foucault, στην ανάλυσή του για τον ρόλο της ιατρικής στον επικαθορισμό της κοινωνικής κανονιστικότητας[1] τοποθετεί την έννοια του υγιούς άνδρα (sic) στον καθορισμό ενός άνδρα (sic)–πρότυπο.

Η ιατρική και, ειδικότερα, η θετική εννοιολόγηση της υγείας, καθορίζουν μέσω κανονιστικών προτύπων τις σχέσεις των ανθρώπων με το κοινωνικό τους περιβάλλον και λειτουργούν ως θύλακες κοινωνικού ελέγχου.

Η κύρια διαφοροποίηση μεταξύ φυσιολογικού και παθολογικού, σύμφωνα με την βιολογική προσέγγιση, τοποθετείται ιστορικά από τον Foucault στον 19ο αιώνα (στο παράδειγμα της Γαλλίας εστιάζεται η ανάλυσή του) όπου και εγκαθιδρύθηκε και ισχυροποιήθηκε η έννοια της «κανονιστικής υγείας» ή κανονιστικότητας σε αντιδιαστολή με την έννοια της υγείας του 18ου αιώνα.

Κατά τον 18ο αιώνα, ο καθορισμός της υγείας ή της ασθένειας δεν ξεκινούσε από την ανάλυση της «τυπικής» (regular) λειτουργίας τους οργανισμού (κανονιστική υγεία) αλλά εντόπιζε την ασθένεια στις χαμένες ιδιότητες του σθένους, της ευλυγισίας και της ρευστότητας.

Ο Foucault εντοπίζει στην ιατρική-κλινική ματιά (medical gaze) την εισχώρηση του ιατρικού-επιστημονικού και επαγγελματικού κλάδου στην ζωή των ασθενών και ειδικότερα την ηγεμονία της ιατρικής ως μία νέα βιοεξουσία και βιολογικό έλεγχο.


[1] Βλέπε το πολύ σημαντικό έργο του Foucault για τον προσδιορισμό της επικυριαρχίας και εξουσίας του ιατρικού λόγου επί του κοινωνικού βίου: Foucault Michel, The Birth of the Clinic – An archaeοlogy of medical perception, Great Britain (Routledge) 1989, 40-41.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας το κάπνισμα είναι η δεύτερη αιτία θανάτου παγκοσμίως. Ένας στους δέκα ενήλικες χάνει τη ζωή τους από το τσιγάρο και το κάπνισμα έχει πλέον λάβει διαστάσεις επιδημίας στο χώρο της υγείας.

Το κάπνισμα αποτελεί έναν από τους κυριότερους προσδιοριστικούς παράγοντες εμφάνισης μη μεταδοτικών ασθενειών.

Σημαντικότεροι κίνδυνοι για την υγεία είναι οι χρόνιες παθήσεις όπως των πνευμόνων και του καρδιαγγειακού συστήματος, συμπεριλαμβανομένου και του καρκίνου.

Σύμφωνα με στατιστικές έρευνες, το κάπνισμα σκοτώνει περίπου έξι εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο, από τους οποίους πάνω από εξακόσιες χιλιάδες είναι παθητικοί καπνιστές και αναμένεται να σκοτώσει μέχρι και οκτώ εκατομμύρια έως το 2030.

Ανησυχητικά είναι και τα αποτελέσματα έρευνας που θέλουν έναν στους δέκα νέους να ξεκινούν το κάπνισμα σε ηλικία μόλις 11-12 ετών, όπως αναφέρει η  καθηγήτρια του ΑΠΘ, Παρασκευή Αργυροπούλου Πατάκα, με αφορμή την εκδήλωση με θέμα «Ζωή χωρίς κάπνισμα» που διοργανώθηκε από την  Ελληνική Καρδιολογική Εταιρεία.

Ακόμη, έχει παρατηρηθεί αύξηση του καπνίσματος σε γυναίκες νεαρής ηλικίας, κάτι που αναμένεται να προκαλέσει και αύξηση στα περιστατικά καρκίνου των πνευμόνων καθώς και  της υπογεννητικότητας.

Παρά την Σύμβαση – Πλαίσιο του ΠΟΥ για τον Έλεγχο του Καπνού, οι βιομηχανίες καπνού προσπαθούν ολοένα και περισσότερο να την υπονομεύσουν. Για αυτόν το λόγο η φετινή Παγκόσμια Ημέρα κατά του καπνίσματος επικεντρώθηκε στην ανάγκη αντιμετώπισης των μεθόδων της βιομηχανίας καπνού με τις οποίες αυτή παρεμβαίνει στην εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων ελέγχου του καπνίσματος.

Πηγές:  Υπουργείο Υγείας, Iatrognosi.gr

Φύλο και Υγεία

  Οι ανισότητες υγείας κατά φύλο έχουν αποτελέσει μία έντονη πηγή κοινωνιολογικού ερευνητικού ενδιαφέροντος από τις αρχές της δεκαετίας του ‘70[1].

Έκτοτε, πολλές έρευνες και μελέτες έχουν τεκμηριώσει ότι υφίστανται έμφυλες υγειονομικές ανισοτήτες, και πιο συγκεκριμένα αποδείχτηκε ότι οι γυναίκες εμφανίζουν μικρότερα επίπεδα θνησιμότητας και μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής από τους άνδρες ενώ παράλληλα εμφανίζουν μεγαλύτερα επίπεδα νοσηρότητας καθώς και μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης οποιασδήποτε αναπηρίας[2].

Πολύ σημαντική για την έρευνα των έμφυλων ανισοτήτων στην υγεία είναι η διάκριση μεταξύ βιολογικού φύλου (sex) και κοινωνικού φύλου (gender). Η έννοια του βιολογικού φύλου παραπέμπει στην γενετική και ορμονική κατασκευή των ατόμων και στην ανάπτυξη από αυτήν της βιολογικής-γενετικής βάσης των δευτερεύοντων φυσικών χαρακτηριστικών των ατόμων[3] – για τις γυναίκες τα χρωμοσώματα ΧΧ και για τους άντρες τα χρωμοσώματα ΧΥ – ενώ η έννοια του κοινωνικού φύλου παραπέμπει στην έννοια της κοινωνικής κατασκευής των κοινωνικών και πολιτισμικών ρόλων[4], των κοινωνικών εμπειριών, προσδοκιών και υποχρεώσεων καθώς και των εμπειριών από την οικογενειακή ζωή, την αγορά εργασίας, από τους επαγγελματικούς χώρους[5] και την ευρύτερη κοινωνική θέση και υπόσταση η οποία ορίζεται και καθορίζεται συχνά υπό την ηγεμονία μίας πατριαρχικής κοινωνικής οργάνωσης.

Το πλέον καίριο ζήτημα που εμφανίζεται στην σύγχρονη ερευνητική πραγματικότητα είναι η αναζήτηση της αιτιολογίας των έμφυλων υγειονομικών ανισοτήτων όχι μόνο στη βιολογική διαφοροποίηση ή στη κοινωνική διαφοροποίηση και κοινωνική κατασκευή, αλλά στην «διαπλοκή» των δύο παραγόντων.

Ερευνητές πλέον υποστηρίζουν ότι τόσο η βιολογική εξήγηση όσο και η κοινωνική εξήγηση παράγουν, εάν δεν χρησιμοποιηθούν συνδυαστικά, απλουστευτικές ερμηνείες για το φαινόμενο των υγειονομικών ανισοτήτων κατά φύλο[6].

 


[1] Βλέπε Annandale Ellen, Hunt Kate, Gender Inequalities in Health, Buckingham (Open University Press) 2000,1.

 [2] Για τη σύνδεση φύλου και αναπηρίας βλέπε Doblhammer Gabriele, Hoffmann Rasmus, Muth Elena, Westphal Christina, Kruse Anne, «A systematic literature review of studies analyzing the effects of sex, age, education, marital status, obesity and smoking on health transitions», Vol 20-5, (2009), Demographic Research, pp. 38-58, Published by: the Max Planck Institute for Demographic Research.

 [3] Βλέπε Pollard M. Tessa, Hyatt Brin Susan, Sex, Gender and Health, Cambridge (Cambridge University Press), 1999, 2.

 [4] Βλέπε Annandale Ellen, Hunt Kate, Gender Inequalities in Health, Buckingham (Open University Press) 2000, 1 καθώς και Pollard M. Tessa, Hyatt Brin Susan, Sex, Gender and Health, Cambridge (Cambridge University Press), 1999, 2.

[5] Βλέπε Annandale Ellen, Hunt Kate, Gender Inequalities in Health, Buckingham (Open University Press) 2000, 3-12.

 [6] Bird E. Chloe, Rieker P. Patricia, Gender and Health – The Effects of Constrained Choices and Social Policies, Cambridge (Cambridge University Press) 2008, 16-17.

Σύγχρονες έρευνες αναφέρουν πως ένας από τους πολλούς κινδύνους που αντιμετωπίζουν τα παιδιά είναι και το παθητικό κάπνισμα.

Επιστημονική έρευνα που διεξήχθη στην Αμερική αναφέρει πως, ύστερα από εξετάσεις αίματος που έγιναν σε περίπου 500 παιδιά ηλικίας από 1-4 ετών, πάνω από το 50% έφερε στο αίμα του την χημική ουσία κοτινίνη.

Η κοτινίνη είναι η χημική ουσία που παράγεται στον ανθρώπινο οργανισμό  όταν αυτός εκτίθεται στην νικοτίνη.

Η μελέτη αυτή αποδεικνύει πως η έκθεση των παιδιών στο βλαβερό καπνό του τσιγάρου δεν υφίσταται μόνο όταν εκείνα βρίσκονται δίπλα σε κάποιο καπνιστή αλλά και σε πολλές άλλες περιπτώσεις όπως το να παραμείνουν σε κάποιο χώρο που έχει προηγηθεί κάπνισμα ή ακόμα και το ίδιο το περιβάλλον στο οποίο ζουν και μεγαλώνουν.

Δυστυχώς παρά το γεγονός πως όλοι γνωρίζουμε τις σοβαρές επιπτώσεις που επιφέρει η εισπνοή καπνού από τα παιδιά, όπως άσθμα, αναπνευστικά προβλήματα, κίνδυνος αιφνίδιου θανάτου, αδυνατούμε να το κατανοήσουμε αποφεύγοντας συχνά να πάρουμε την ευθύνη των πράξεων μας.

Πηγή: http://www.amna.gr/articleview.php?id=12912

  »Ένα βιβλίο πολιτικής στάσης αλλά και κοινωνιολογικής ανάλυσης για την ρύθμιση του τρόπου ζωής μας»

 Το συγκεκριμένο βιβλίο από τον γενικό ιατρό και συγγραφέα Michael Fitzpatrick αποτελεί ένα εξαιρετικό και στοχευμένο βιβλίο πολιτικής ανάλυσης που δεν περιορίζεται μόνο σε υγειονομικά θέματα ή θέματα πολιτικής υγείας αλλά ακολουθεί μία φουκωική προσέγγιση στον νέο προσδιορισμό της κρατικής επιτήρησης και παράλληλης ρύθμισης της ατομικής συμπεριφοράς.
Αναλύοντας εκτενώς τις πολιτικές των Νέων Εργατικών στην Αγγλία κατά την δεκαετία του 90 και αντιπαραθέτοντας έγκυρες επιστημονικές μελέτες αποδεικνύει την αυξημένη κρατική παρέμβαση και κυβερνητική ρύθμιση των ατομικών συμπεριφορών αναφορικά με θέματα υγείας.
  Οι γιατροί αναδεικνύονται σταδιακά ως οι λειτουργοί της ορθής κοινωνικής συμπεριφοράς και υπευθυνότητας των ατόμων και οι πολιτικές προαγωγής της υγείας ενοχοποιούνται από τον συγγραφέα ως μία υπερδιογκούμενη στρατηγική που φεύγει από τα αυστηρά επιστημονικά όρια της θεραπείας της ασθένειας και μετατρέπεται σε ένα αέναο κυνηγητό της διατήρησης ενός «καλού επιπέδου υγείας».
 Ο Fitzpatrick μέσω μίας πειστικότατης επιχειρηματολογίας αναδεικνύει την ιατρικοποίηση της κοινωνικής και πολιτικής ζωής στην Μεγάλη Βρετανία και συνδέει την έννοια της ατομικής ευθύνης που εδράζεται στον νεοφιλελευθερισμό με την ατομική ευθύνη των ατόμων για την προαγωγή της υγείας τους.
Η ατομική αυτή ευθύνη όμως διαπλέκεται με την έντονη κρατική παρέμβαση, και η τελευταία δημιουργεί και συντηρεί αδικαιολόγητους φόβους και ανησυχίες για την υγεία και την αρρώστια μέσω εκκοφαντικών ενεργειών και εκστρατειών φόβου από τα ΜΜΕ.
Απαραίτητο βιβλίο για όσους θέλουν να αντιληφθούν καλύτερα τις συνθήκες και τις πρακτικές υπό τις οποίες σταδιακά ρυθμίζεται και »χαλιναγωγείται» ο τρόπος ζωής μας

«Ερευνητές δηλώνουν παγκοσμίως ότι η υπερβολική χρήση της τηλεόρασης από παιδιά, βλάπτει τους νευρώνες που βρίσκονται ακόμη στο στάδιο της ανάπτυξης και επηρεάζουν τόσο την υγεία όσο και την συμπεριφορά του παιδιού.»

Όλοι γνωρίζουμε ότι η τηλεόραση (στο μεγαλύτερο της κομμάτι) δεν απευθύνεται σε παιδιά. Παρόλα αυτά όμως είναι πολλοί γονείς που ανατρέχουν στην «συντροφιά» της τηλεόρασης για τα παιδιά τους, όταν αυτοί δεν είναι διαθέσιμοι.

«Έχω δουλειές», «θέλω να ησυχάσω», «μου το ζητάει» είναι οι συνηθισμένες δικαιολογίες για να στήσουμε το παιδί μπροστά από την οθόνη χωρίς να αναλογιζόμαστε τι επιπτώσεις έχει αυτή η κατά τα άλλα αθώα πράξη.

Πρόσφατες έρευνες αποδεικνύουν ότι η «μικρή οθόνη» δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στα παιδιά που εκτείθονται σε αυτή χωρίς μέτρο αλλά και σε ηλικία ακατάλληλη για αυτά.

Καθηγητής στο Ινστιτούτο Παιδικής Υγείας του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, επισημαίνει ότι  η υπερβολική δόση τηλεόρασης επιδρά στην ικανότητα του παιδιού να συγκεντρώνεται, δημιουργώντας περαιτέρω προβλήματα συγκέντρωσης ακόμα και σε μεγαλύτερη ηλικία.

Σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει την υπνωτισμένη στάση των παιδιών καθώς παρακολουθούν τηλεόραση. Αυτό συμβαίνει διότι τα σήματα που διατηρούν τον εγκέφαλο σε επαγρύπνηση υπερκαλύπτονται από σήματα νωθρότητας.

Ερευνητές δηλώνουν παγκοσμίως ότι η υπερβολική χρήση της τηλεόρασης από παιδιά, βλάπτει τους νευρώνες που βρίσκονται ακόμη στο στάδιο της ανάπτυξης και επηρεάζουν τόσο την υγεία όσο και την συμπεριφορά του παιδιού.

Προβλήματα ύπνου, ακόμη και παχυσαρκία στην εφηβική ηλικία με βασικό υπαίτιο την τηλεόραση, δηλώνουν έρευνες που διεξάχθηκαν από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης αλλά και σε αντίστοιχη έρευνα που πραγματοποιήθηκε στην Αμερική.

Ας μην ξεχνάμε όμως ότι πέρα από προβλήματα υγείας, η έκθεση των παιδιών σε όλες αυτές τις εικόνες που προβάλει η τηλεόραση, επιφέρει μεγάλο κίνδυνο και στον ψυχισμό τους.

Περισσότερες από 8.000 σκηνές φόνων και 100.000 σκηνές βίας έχει παρακολουθήσει στην τηλεόραση ένα παιδί μέχρι την ηλικία των 12 ετών, δηλώνει το American Psychology Association.

Αποτέλεσμα αυτού, είναι η εξοικείωση και ουσιαστικά η απευαισθητοποίηση τους απέναντι στη βία. Το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου δηλώνει ότι το 63,3% των παιδιών ηλικίας από 9-10 ετών, προβαίνει σε μίμηση των σκηνών της βίας που έχει παρακολουθήσει στην τηλεόραση αλλά και σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο της Άγκυρας, παιδιά που παρακολουθούσαν τηλεόραση καθημερινά πάνω από 4 ώρες, εκδήλωσαν στοιχεία επιθετικής συμπεριφοράςσε σύγκριση με παιδιά που δεν υπερέβαιναν το όριο των 2 ωρών.

Τέλος, σύμφωνα με την έρευνα του Γερμανού παιδίατρου Πίτερ Βίντερστάιν, ο οποίος μελετά επί πολλά έτη ζωγραφιές παιδιών ηλικίας 5-6 ετών, η τηλεόραση επηρεάζει την φαντασία τους, δηλαδή την παιδική τους έκφραση.

Απόδειξη αυτού, ήταν οι ζωγραφιές των παιδιών, που όσο περισσότερες ώρες έβλεπαν τηλεόραση, τόσο πιο φτωχές και με έλλειψη πρωτοτυπίας σχέδια αποτύπωναν στο χαρτί.

Το συμπέρασμα του Γερμανού παιδίατρου είναι συγκλονιστικό: η παρακολούθηση τηλεόρασης κατά την διάρκεια ανάπτυξης του παιδιού προκαλεί βλαβερές συνέπειες, αντίστοιχες με εκείνες του τσιγάρου κατά τη διάρκεια της κύησης!

Ύστερα από όλα αυτά, ελπίζω οι γονείς (συμπεριλαμβάνοντας και τους μελλοντικούς) να κρατήσουν «ερμητικά»κλειστές τις τηλεοράσεις τους σε βρέφη μικρότερα του ενός έτους αλλά και να επιβάλλουν στα μεγαλύτερα παιδιά.  συγκεκριμένο χρόνο μπροστά στις οθόνες.

Οι επιλογές των προγραμμάτων που παρακολουθούν θα πρέπει να είναι πάντα εν γνώση σας αλλά και το να παρακολουθούν  μαζί σας τηλεόραση είναι αρκετά ωφέλιμο, μιας και τους επιτρέπει να σχολιάζουν, να ρωτούν, να αντιδρούν και να ασκούν κριτικό έλεγχο.

Είναι αρκετά σοβαρό το θέμα για να το παραβλέπουμε.