Tag Archive: ψυχολογία


 

Η παραδοσιακή και αρνητική οριοθέτηση της έννοιας της ψυχικής υγείας ταυτίζεται με την ψυχική ασθένεια και με αυτό το μέσο εννοιολόγησης αφορά μόνο τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας – το συγκεκριμένο μοντέλο καλείται συνοπτικά το μοντέλο της παθογένειας.

Πλέον, έχουν αναπτυχθεί πιο ευρέα και θετικά μοντέλα για την ψυχική υγείας, που καλούνται συνοπτικά ως μοντέλα ευημερίας.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει αποτελέσει τον κύριο προωθητή της εστίασης στην θετική υγεία παρά στην ασθένεια και μέσω της Χάρτας της Ottawa τέθηκαν οι βάσεις της θετικής προαγωγής της υγείας, και υποδείχτηκε ότι η υγεία είναι μία θετική έννοια, η οποία αποτελείται από κοινωνικούς και προσωπικούς πόρους καθώς και από φυσικές ικανότητες.

Η προσέγγιση του μοντέλου της ευημερίας στην ψυχική υγείας εκλαμβάνει την προαγωγή της ψυχικής, συναισθηματικής και κοινωνικής υγείας ως καλύτερο μέσο από την ίδια την θεραπεία ή ακόμη και την πρόληψη αυτού που ονομάζεται ως ψυχική ασθένεια.

Το μοντέλο της ευημερίας ασχολείται με την προώθηση των θετικών στοιχείων του ατόμου κατά τα στάδια δημιουργίας πλαισίων δράσης και εργασίας για την ψυχική υγεία.

Η θετική συνιστώσα του μοντέλου ευημερίας (salutogenic model ή wellness model) δίνει ιδιαίτερο βάρος στα θετικά στοιχεία της προσωπικότητας του ατόμου, αποφεύγοντας την κατηγοριοποίηση και στιγματισμό κάποιου ως ψυχικά ασθενή.

Νέοι ορισμοί για την ψυχική υγεία αναφέρουν μία πλοιάδα προσωπικών, διαπροσωπικών-κοινωνικών και λειτουργικών χαρακτηριστικών και συναισθηματικών χαρακτηριστικών όχι ως κοινωνικά πρότυπα και κανονιστικότητες αλλά ως στοιχεία που πρέπει να προάγουν και να προωθούν οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας και τα ίδια τα άτομα, ώστε να επιτυγχάνουν μία αρμονική εσωτερική ισορροπία και όχι απλώς να μην νοσούν ψυχικά (μοντέλο παθογένειας).

 

Advertisements

Σε μια εποχή που τα προβλήματα και οι δυσκολίες μοιάζουν να έχουν «σκεπάσει» ολοκληρωτικά την καθημερινότητα μας, χρειαζόμαστε πιο πολύ παρά ποτέ να πιστέψουμε στους εαυτούς μας.

Ακούγεται ακατόρθωτο, αν αναλογιστούμε την υπερβολική πίεση που μας ασκείται καθημερινά και το πόσο βαλλόμαστε από «εχθρικά βέλη», αλλά δεν είναι.

Σίγουρα πρόκειται για κάτι δύσκολο αλλά εφικτό, μια διαδικασία επίπονη αλλά με μοναδική κατάληξη ένα θετικό αποτέλεσμα για μας, συνεπώς για την ζωή μας.

Είναι πολλά αυτά που μας κάνουν να νιώθουμε εγκλωβισμένοι, μια συνεχόμενη πορεία σε ένα αδιέξοδο, που κατά βάθος θέλουμε να αλλάξουμε και να απαλλάξουμε τους εαυτούς μας από αυτά. Οι αναστολές μας όμως, ακόμη και η συνήθεια δημιουργεί ένα τεράστιο φόβο μέσα μας για μια αλλαγή.

Ένα πολύ σημαντικός λόγος (και ίσως ο πραγματικός) βρίσκεται στην παιδική μας ηλικία. Μια μεγάλη αλλαγή, ένα «νέο ξεκίνημα» έχει ως απαραίτητο συστατικό την αυτοπεποίθηση. Την συνειδητοποίηση ότι όλα αυτά που ήξερες και όλα αυτά που είχες ως συμμάχους στο τσεπάκι σου για να πορεύεσαι στη ζωή, δεν είναι πλέον αρκετά για εσένα.

Κάτι τέτοιο απαιτεί τη βάση όλων, την αγάπη και εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.

Αυτό διαμορφώνεται από την αγάπη που λαμβάνουμε στα πρώτα χρόνια της ζωής μας και καθορίζει την εικόνα που πλάθουμε για τον εαυτό μας.

Πολλοί από εμάς μεγαλώνουν σε ένα λάθος περιβάλλον με έλλειψη βοήθειας, υποστήριξης και επιβράβευσης με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουμε δυσκολία να πιστέψουμε στον εαυτό μας.

Η κ. Μίκα Χαρίτου – Φατούρου (καθηγήτρια Ψυχολογίας, ψυχολόγος / ψυχοθεραπεύτρια) αναφέρει πως οι γυναίκες είναι αυτές που δυσκολεύονται περισσότερο να δείξουν πίστη στον εαυτό τους καθώς επηρεάζονται πιο αρνητικά από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Θεωρούνται λιγότερο ικανές ή πολύ ευαίσθητες που συμβάλει στη διαμόρφωση της αυτοεκτίμησής τους με φυσικό αποτέλεσμα πολλές φορές την χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Φυσικά όλα τα παραπάνω επιρρίπτουν ευθύνες στους γονείς (ίσως και τους δασκάλους) για τον σημαντικό ρόλο που παίζουν στις ζωές των παιδιών στην εξέλιξη της προσωπικότητας τους.

Όσο μπερδεμένοι και να είμαστε όσο και να φοβόμαστε να φέρουμε μια τεράστια αλλαγή στη ζωή μας, θα πρέπει κάποιες στιγμές να το τολμούμε.

Μια διαφορετική οπτική της ζωής, μια γνωριμία εκ βαθέων με τον εαυτό μας θα μας φέρει πιο κοντά σε αυτά που έχουμε πραγματικά ανάγκη.

Άλλωστε ποιος δεν θέλει να απαλλαγεί από όλα αυτά που τον «πάνε πίσω» και τον κρατούν «φυλακισμένο»;

Πίστη στον εαυτό μας λοιπόν. Ας μην ξεχνάμε ότι πίστη σημαίνει ελπίδα!

Το Διπολικό Σύνδρομο ή Διπολική Διαταραχή είναι η ψυχική κατάσταση του ατόμου που βιώνει εναλλασσόμενα συναισθήματα από τη μανία στην κατάθλιψη είτε για μικρό χρονικό διάστημα είτε για μακρές χρονικές περιόδους.

Τόσο οι περίοδοι μανίας όσο και οι περίοδοι κατάθλιψης μπορούν να διαρκέσουν από λίγες ώρες ή μερικές μέρες αλλά ακόμη και για αρκετές εβδομάδες ή και ολόκληρους μήνες.

Η ένταση των συμπτωμάτων και η διάρκεια τους διαφέρουν από άτομο σε άτομο και υπάρχει ακόμη και η περίπτωση κάποιος να μην γνωρίζει ότι πάσχει από το συγκεκριμένο σύνδρομο εάν τα συμπτώματα που παρουσιάζει είναι ήπιας μορφής.

Χωρίς να υπάρχουν αιματολογικές εξετάσεις που να καθορίζουν την “διπολική κατάσταση” στην οποία βρίσκεται το κάθε άτομο, επιστήμονες πιστεύουν πως η διπολική διαταραχή μπορεί να προκληθεί όταν χημικές ουσίες στον εγκέφαλο είναι εκτός ισορροπίας.

Η Διπολική Διαταραχή ή αλλιώς Μανιοκατάθλιψη είναι δύσκολο να διακριθεί ακόμη και από τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας καθώς παρουσιάζει συμπτώματα που μοιάζουν με εκείνα της κατάθλιψης. Αυτό όμως που διαφοροποιεί την διπολική διαταραχή είναι πως το άτομο βιώνει και την καταθλιπτική κατάσταση αλλά και την κατάσταση μανίας.

Το σύνδρομο της διπολικότητας είναι επαναλαμβανόμενο. Αυτό σημαίνει πως πάνω από το 90% των ατόμων που είχαν ένα επεισόδιο μανίας θα παρουσιάσουν ξανά ένα στο μέλλον.  Περίπου το 70% των μανιακών επεισοδίων στη διπολική διαταραχή εμφανίζονται αμέσως πριν ή μετά από ένα καταθλιπτικό επεισόδιο.

Τα άτομα που πάσχουν από την ασθένεια μπορεί να έχουν εναλλαγές του συναισθήματος από εβδομάδες στη φάση της μανίας σε εβδομάδες κατάθλιψης αλλά και με φυσιολογικές περιόδους ενδιάμεσα αυτών.

Η Διπολική Διαταραχή καταστεί τα άτομα που υποφέρουν από αυτήν ανίκανα να διαχειριστούν καθημερινές καταστάσεις εάν δεν ακολουθηθεί η κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Χωρίς την απαραίτητη θεραπεία προκύπτουν προβλήματα στην εργασία ή την επικοινωνία και συνάμα τα άτομα αυτά έχουν μια λανθασμένη και διαστρεβλωμένη αίσθηση της πραγματικότητας που μπορεί να απορρέει από την υψηλή ή χαμηλή τους αυτοεκτίμηση.

Η Διπολική Διαταραχή επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους (περίπου 3% ενήλικων ατόμων) χωρίς να κάνει διακρίσεις σε ηλικία ή φύλο.

Επιστημονικές έρευνες υποστηρίζουν πως υπάρχει αύξηση στις κλινικές διαγνώσεις Διπολικού Συνδρόμου σε εφήβους και παιδιά παρόλο που δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η διπολική διαταραχή δεν μπορεί να διαγνωστεί ή συγχέεται με άλλη ψυχική ή ψυχολογική ασθένεια.


Φάση μανίας-συμπτώματα

  • Υπερβολική, ακραία αισιοδοξία
  • Ταραχή
  • Ευφορία
  • Υπερβολική αυτοεκτίμηση
  • Γρήγορη ομιλία
  • Επιθετική συμπεριφορά
  • Ταχείς σκέψεις
  • Επικίνδυνη συμπεριφορά
  • Σπατάλη χρημάτων
  • Αυξημένη σωματική άσκηση
  • Αυξημένη σεξουαλική ορμή
  • Αυξημένη διάθεση για επίτευξη στόχων
  • Μειωμένη ανάγκη για ύπνο
  • Ανικανότητα για συγκέντρωση
  • Τάση να αποσπάται εύκολα
  • Κατάχρηση ουσιών (αλκοόλ, ναρκωτικά)

 

Φάση κατάθλιψης-συμπτώματα

  • Απελπισία
  • Θλίψη
  • Προβλήματα ύπνου
  • Άγχος/Ανησυχία
  • Ευερεθιστότητα
  • Ενοχές
  • Διατροφικά προβλήματα
  • Κούραση
  • Πρόβλημα στην συγκέντρωση
  • Απώλεια ενδιαφέροντος για τις καθημερινές δραστηριότητες
  • Χρόνιος πόνος χωρίς αιτία
  • Σκέψεις αυτοκτονίας

 

Πηγές:

http://bipolarsyndrome.net/

http://archpsyc.jamanetwork.com/article.aspx?volume=64&issue=9&page=1032

http://bipolarsyndrome.net/bi-polar-diagnosis-and-symptoms-bi-polar-mental-disorder

 

 

 

 

 

Έρευνες έχουν αποδείξει πως η μουσική ως τρόπος θεραπείας σε άτομα που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες βελτιώνει την κατάσταση τους και την ψυχική τους υγεία.

Συγκεκριμένα Βρετανοί ερευνητές του Central and Northwest London Foundation NHS Trust, έλαβαν σοβαρά υπόψιν τους τα αποτελέσματα τεσσάρων μουσικών εργασιών που βοήθησαν στη μείωση των συμπτωμάτων κατάθλιψης σε ασθενείς σε σύγκριση με εκείνους που δεν ακολούθησαν τις εν λόγω θεραπείες.

Η μουσικοθεραπεία χρησιμοποιείται σε ασθενείς που πάσχουν από κατάθλιψη για την βελτίωση των ψυχικών τους συναισθημάτων όπως λύπη, απελπισία, αίσθηση χαμηλής αυτοεκτίμησης, αϋπνία, διατροφικές διαταραχές και σκέψεις αυτοκτονίας.

Η κατάθλιψη σχετίζεται με 1 εκατομμύριο θανάτους κάθε χρόνο παγκοσμίως και πρόκειται για μια σοβαρή ασθένεια αφού περίπου 121 εκατομμύρια άνθρωποι πάσχουν από αυτήν.

Οι θετικές επιδράσεις της μουσικής προσδιορίζονται ακόμη και στην αντιμετώπιση του άγχους και του στρες καθώς και στην μείωση της αίσθησης του πόνου.

Πηγή: http://www.medlook.net/article.asp?item_id=2745

Αν θα έπρεπε να αναφερθούμε στα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει όλο και περισσότερο το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των μεγαλουπόλεων, δεν θα έπρεπε φυσικά να αποκλείσουμε τις ονομαζόμενες κρίσεις πανικού.

Πρόκειται για μια ψυχογενή διαταραχή που εκφράζεται με σωματικά συμπτώματα, γι’αυτό στις περισσότερες των περιπτώσεων τα άτομα που υποφέρουν από αυτήν αναζητούν την απάντηση σε διαφόρους γιατρούς που θα τους βεβαιώσουν ότι δεν πρόκειται για κάτι οργανικό και έπειτα θα τους παραπέμψουν σε κάποιο ψυχολόγο / ψυχίατρο.

Τα συμπτώματα των εν λόγω κρίσεων δεν είναι ιδιαίτερα γνωστά και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για λανθασμένες απόψεις ως προς τι μας συμβαίνει.

Τα συμπτώματα που υποδηλώνουν ότι ένα άτομο πάσχει από κρίσεις πανικού είναι ταχυπαλμία και ταχύπνοια, εφίδρωση, ζαλάδα, τάσεις λιποθυμίας, πονοκέφαλος, σφίξιμο στο κεφάλι ή μούδιασμα.

Ο άνθρωπος που νιώθει τα συμπτώματα αυτά (όχι απαραίτητα όλα), πολλές φορές φοβάται ότι θα λιποθυμήσει, ότι θα πάθει έμφραγμα ή ασφυξία και γενικότερα ότι θα πεθάνει. Αυτές οι σκέψεις σε συνδυασμό με κάποιο από τα προαναφερθέντα συμπτώματα είναι ένδειξη ότι το άτομο βιώνει τον πανικό.

Η πιο συνηθισμένη αιτία για την εμφάνιση των κρίσεων είναι φυσικά το άγχος και οι ιδιαίτερα στρεσογόνες συνθήκες και καταστάσεις, που διαφοροποιούνται ανάλογα με το με το πώς κρίνει ο κάθε άνθρωπος τα γεγονότα και τις συνθήκες της ζωής του ώστε να εκτιμήσει μια συνθήκη απειλητική ή καταστροφική.

Η πρώτη εκδήλωση της κρίσης πανικού μπορεί να εμφανιστεί σε μια πραγματικά δύσκολη συνθήκη ή τραυματική εμπειρία, με το άτομο που βιώνει τα συμπτώματα να τα ερμηνεύσει ως αρρώστια κάνοντας σκέψεις που ανεβάζουν ακόμη περισσότερο το επίπεδο του στρες. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, αφού η αύξηση του στρες εντείνει ακόμα περισσότερο τα συμπτώματα  με αποτέλεσμα το άτομο να πείθεται όλο και πιο πολύ ότι κάτι κακό συμβαίνει, κάτι που οδηγεί φυσικά σε περισσότερες αρνητικές / καταστροφικές σκέψεις.

Ύστερα από την πρώτη εμπειρία του ατόμου με τον πανικό, δημιουργείται ο φόβος του να το βιώσει ξανά ή ότι πάσχει από κάποια ασθένεια, με αποτέλεσμα κάθε τι σωματικό να το ερμηνεύει αρνητικά και να οδηγείται σε μια ακόμη κρίση.

Συνήθως οι κρίσεις πανικού υποδηλώνουν υψηλά επίπεδα άγχους που είναι ένα από τα πιο «ύπουλα» και συχνά προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου.

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν από τις κρίσεις πανικού, κάτι που δεν μοιάζει καθόλου περίεργο αν παρατηρήσουμε τους ρυθμούς της σύγχρονης ζωής.

Η λύση στο πρόβλημα του πανικού δεν είναι απόλυτα στη χρήση κάποιων ηρεμιστικών φαρμάκων ή αντικαταθλιπτικών.

Τις περισσότερες φορές χρειάζεται μια ψυχολογική προσέγγιση στο πρόβλημα, ώστε το άτομο να μπορέσει να αντιληφθεί ότι μπορεί να ελέγξει τις κρίσεις αυτές, να τις αποφύγει και να χαλαρώσει δίνοντας λογικές απαντήσεις στις καταστροφικές του σκέψεις.

Σίγουρα μια καλύτερη ποιότητα ζωής είναι η καλύτερη απάντηση στο πρόβλημα του άγχους που δημιουργεί τέτοιου είδους διαταραχές.

Πηγή: http://wchimes.blogspot.com/